Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Onte, ao mellor antonte, atopei uns versos en Bukowski -pero non só leo Bukowski (non ti preocupare)- que penso que están ben.

Bem.

-traduzo de xeito chafalleiro-

e cando o amor nos chegou en dúas ocasións
e nos mentiu en dúas ocasións
decidimos non voltar amar nunca máis
era o xusto
o xusto para nós
e o xusto para o propio amor.

Agora, xusto agora, soaba un tema -moi empregado /TODO/ sexa dito- de Xenreira que berra finalmente GOD SAVE THE IRA.

Deus salve ao IRA.

Dentro dunha pel curtida polo embate do opresor vai o trébol da conciencia... Lume. Si, e que?

Deus salve ao IRA?

Deus salve María estás chea de graza e alí está o meu corazón.

Cando o pobo non se rende?

Empregar os movementos revolucionarios de liberación para a nada. Así vai o tempo pimpampum agora a loita é escribir. A nosa gran depresión é a nosa vida.

Non volveremos amar?

Amor. IRA. Xenreira.

God save the IRA.

Sempre escoitarei GOD SAVE THE IRA.

Supoño que é así o xeito estremadamente lindo no que o mundo se expresa, as vinganzas se espallan e as armas din con catro pesos de esmola que non hai nada máis que facer.