Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

É día 11. De xullo. Hai un ano, 10 de xullo, facía unha entrada das que van á altura do xeonllo e se transforman en triada.

Esa entrada ten moitas curiosidades.

Estaba comezando a escribir parte do poemario que colgaría tempo despois n’A Regueifa.

Acababa de nacer o Armadilho!!!

Un dos temas do momento era Correndo solo (igual que estou correndo hoxe).

A filosofía da derrota estaba xa presente (sempre o está).

A día de hoxe, igual que por aquel entón (odio a expresión "por aquel entón"), tamén durmir era o mellor xeito de non estar.

Resulta que o meu ideario xa era o texto que este ano rematarían por premiarme na UDC. Curioso. E non diferencio aínda nada diso. Aí deixei todo posto.

Amo a derrota.

A día de hoxe teño os xeonllos máis ou menos ben.

A palabra e a imaxe. Berba eta irudia.

Fun Harvey Keitel sen lentes de contacto.

Aquel foi o verán no que me choraba un ollo. Lembro.

E como sempre, a xente foi vindo a menos. A xente vai indo polo seu camiño e cada un vai quedando so. Correndo ou non, vai quedando so.

Maldade. Caos. Xabón.

Todo merece a pena porque todo, ao final, sempre morre.

E imos quedando sos.

11 de xullo de 2008.

Onte lin un poema de Buk no que o seu alter-ego blasfemaba así:

HOSTIA PUTA!

Creo que se entende.

Realmente, nunca me teño rido. Xamáis.

Escoitamos as nosas mentes?

Podo vivir deste xeito?

-remato de escribir isto. tiro o sombreiro da miña cabeza. miro arredor. fago as maletas. voume. adeus-