Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

E outras lindezas. O revisor de billetes do tren era tan gordo como toca-collóns e tamén molesta ás rapazas así que tamén é toca-ovarios. (Mítico xogo de merda co tema collóns/ovarios)

Un, dous, tres maderos mortos.

Seica Lendoiro vendeu a Xisco ao Newcastle por 7 millóns de euros e ao meu avó, sexa cal sexa a cantidade pagada por un xogador (debemos lembrar que todos os futbolistas son subnormais), todo lle parece moito.

O sábado bebemos demasiado, hai que ir bebendo menos, as barricadas da noite non compensan case nunca nin fan xa a vida máis linda.

Adiouse o concerto que íamos dar este sábado que pasou. Cando saibamos de novas datas, avisaremos. Agora temos concerto o día 20 en tremendo festival que se montou en Lariño.

Ao final, no festival ese non estarán KOP, pero xa prestaba, non?

Creo que vou borrar todo o que teño no ordenata de Padre de familia e Alba vaise para Coimbra.

Meu pai sempre cantaba a de O sacristán de Coimbra...

Eu ultimamente ando cantando unha de Lendakaris (si, a estas alturas vida ando cantando Lendakaris) en modo bucle. O sábado pasado saiu a entrevista que me fixo Joam no Galicia Hoxe (Galicia Antonte, para a xente do agora). Moi crack o Joam.

Agora estudar pragmática nun último esprín (sempre que escoito o de sprint lembro a grande época do ciclismo con Escartín, Chava Jiménez, Chechu Rubiera, Olano e toda a tropa). O mércores unha especie de entrevista de traballo a coro e a ver se me collen cartos no peto e un corvo branco no aire de setembro a quen se lle conte a estas horas cánto dano podemos facer sinxelamente poñéndonos nun sitio provocando como un subnormal (futbolista) e agora qué máis dá todo.

Queremos un cochiño.

Queremos un cochiño.

Non mordas. Non mordas.

Só o pobo salva o pobo.

OoooooOOOH...

Vivimos nun puto país con máis poetas que poesía.