Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Había gañas de rematar con todo, facer exame e fin, mais non.

Mais non. Agardar cousa de 37 minutos (reloxo sincronizado co da estación de autobuses) e ver, ao cabo dun rato, pasar ao profesor en cuestión paseando polo aparcadoiro.

Ir falar con el. E lo que? Pero se era para a semana! Non, era hoxe. Fóiseme! Esquecino por completo.

Total, que teño o exame o día 24 porque o profesor esqueceu a data do exame. O que non me pase, pésame. Adiamos o exame. Pragmática: sanción.

O disco de Camarada Kalashnikov está ben e nada máis entrar na súa páxina xa che insisten con que o baixes. Cracks! Cracks! Cracks!

Mañá baixo á vila. O 20 tocamos en Lariño. Non sei por ónde andarei para a semana. Roque colleranos en Compostela ela ela eh eh eh. Disque vén vento forte.

Forte vén.

Mans, ment i cor.

Non sei cómo faremos mañá e estes días. Hai que buscar un xeito de sobrevivir. O sexo tamén. O sexo tamén. As liortas non. As liortas lambenme o ano, no bo senso.

Adiantei a un hippie pola dereita e berrou pola xanela: Ministro de Interior. Nunca se dixo cousa da maneira. Nunha leira.

Vou facer unhas chamadas... Mamadas... Comer pirolas. Non comecemos a chuparnos as pirolas.

Pirola é unha verba ben simpática. Só superable en inverno.

Angoixa. Angoixa. Angoixa. Angoixa. Sal da casa, Samo! Sal da vida! Pementa na casa! Que noxo dás! Não beijes às mulheres que já não estão.

Bicos espesos!

Arroutada e lembrade: a resaca dominical que a pague o capital.

(Grande es, Reixa)