Están a chover cascos de bala, como en cámara lenta
E vou afogando...
Condeados a camiñar ao filo da liña que marca a cicatriz. Acabamos por caer no abismo como equilibristas malditos. E no pozo de sangue, cada vez que intentamos saír, resbalamos, como lume sobre aceite.
Afogo... Os mapas desdibuxáronse. Afogo... As chamadas heroicas non teñen ningún eco. Afogo... O lume silenciouse.
Estou afogando.
Están a chover cascos de bala, como en cámara lenta.