Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Estómago feito merda. Merda que sae, consecuencia directa, do estómago-intestino feito un destroso cara o exterior. Estómago feito caca. Agardar chamada explicatoria, agardar quedada laboral: a tal hora en tal sitio.

Para o curso que vén non vou a Porto. Vou facer a Route 66.

Entre todo o stoner que vou poñer no meu cadillac do 59 alugado, haberá un sitio para Nancy Sinatra.

Té.

Gardado durante séculos
unha pedra no corazón,
traballando, convertido en pobo
en cada latexo.

Ti máis eu en Elorrixo
dúas forzas, dúas luces.
Dúas pontes do pasado
e imaxes do futuro.

Ti máis eu en Elorrixo
dúas forzas, dúas luces.
Nesta parte do ceo
unindo as estrelas.

Ten novas faces o presente
co presentimento de seguir.
As veas dunha revolución
en cor vermella
cando empezan a voar.

Coa intención de guiar o lema
das novas intencións renovadoras.
Con gañas de abordar
as novas intencións renovadoras.

Unidos nesta parte do ceo.
Unidos nesta parte do ceo.
Unidos nesta parte do inferno.

Unidos nesta parte do ceo.
Unidos nesta parte do ceo.
Unidos nesta parte do inferno.

Onte estivemos descargando e cargando o material de son de Milladoiro. Cousas grandiosas como que os tipos encargados de son lle chamaban "serrucho" ao harpa ou como que, mentres os de Milladoiro cantaban a mítica de No niño novo do vento, uns pibes cantaban algo semellante a "quen puidera laceralaaa...". Cunqueiro retorcéndose no inferno.

Pois hoxe toca máis do mesmo, pero coa xente de Lamatumbá, que disque para este concerto tiveron que contratar o son en Granada (Graná capitá). E xa vedes. Onte Lamatumbá estivo en Muros no Castelo (disque facendo algunha que outra versión de Manu Chao) e xa colleron os de Muros, sabedores de que me perdín o festival deste ano, e xa mos mandan para aquí. Así si que se pode!

Veña, lo!

En plan bailando sejido e a saco este tema!!!

En plan ben!!!

Uooohhh...!!!

Estes días igual non coljo moitas cousas, así que xa vos quero ver a todos bailando esta cansión como enerjúmenos!!! Sei que xa a puxen mil veses por aquí, pero que máis dá?

Enfiestemos las calles todos unidos como en el carnaval...

Chove CONA e estudar levar unha hostia na cabesa CONA poesía in course polo mal camiño CONA ultimamente cando chego á biblioteca entranme gañas de cagar e de botar un cagallón nalgures caca de verdade da que sae polo cu non estou a facer literatura agora.

É dicir, entranme gañas de cagar, vaia.

O que non cago na casa despois de tomar o meu café de microondas e as miñas torradas parece que quere saír ao estar na biblioteca/camiño da biblioteca. O frío da mañá.

O conto de Muros este verán, entre outros, outros contos tamén, hai máis contos. O conto de Muros este verán é o de que no banquete realizado tras un casamento os invitados sorprenderon á noiva co seu cuñado facendo cousas CONA sospeitosas no cuarto de baño. Disque eran de Mazaricos/Masaricos. Aínda que non sei qué ten de atenuante. Hai pouco até escoitei que a tipa era de fóra do estado hespañol. Cousa estraña. Porque iso semella cousa de ratas hespañolas.

CONA.

O tema deu lugar a conversas e discusións tan interesantes (mellor interesantes que despois) como: quen ten máis culpa: a noiva que se lía co irmán do seu marido ou o irmán que se lía coa dona do seu irmán? Despois pouco máis.

A xente chega a erguer a voz cando se tratan estes temas.

Entrei na cociña para despedir antes de virme para a biblio e preguntei se estaba correndo/navegando/remando David Cal (unha de David, outra de area) e a miña avoa comezou a falar dun rapaz que se salvara de milagre no accidente de aviación que aconteceu onte en Hespaña. Despois xa non preguntei nada sobre David Cal. Non entendín o salto conversacional, pero vinme para a biblioteca a ter gañas de cagar e levar croques no caletre.

Onte metín a man no peto e, como esquecera que levaba a chapa dos Süiss, case quedo sen dedo porque a agulla atravesouno case por completo (Samuel, menos conto!). E mañá Agus queda en Compostela e subimos unha pequena representación diplomática para ir de viños. Viño sen alcol. Café sen cafeína. Un avogado para o pelo?

Unha canción con tres acordes, estamos?

Onte CONA soou Nirvana no meu baixo emprestado. Se alguén vende un baixo, que mo faga saber e me faga unha especie de oferta/contraoferta. Vamos, que me diga un prezo, que se se aproxima ao euro, estarei en condicións de negociar.

Meu avó chámalle centavos aos céntimos e mola.

Os centavos e o meu avó.

Persoa 1: Pero que dis?! Fliparías como toca case calquera músico de jazz!

Persoa 2: Pero que fai a xente nos concertos de jazz? Vanse para adiante e que fan? Pogojazz?

Onte botamos pachanga cos de Carballo e teñen como característica futebolística o SIMBLAMENTO. Se te asercas a menos de dous metros, de seguro que rematarás sapateado pola area/aljasos. CONA.

Vou seguir co estudo. Actos de fala indirectos.

Actos de falo indirectos. A historia da miña vida.

Pim pam pum.

... Igual que as mulleres bonitas
enrúganse e morren.

Ler isto (Buk, claro) e caer na tranquilidade da tarde do domingo sobre a cama vestido e durmir 13 horas e pico (exactamente) e espertar na mesa da cociña e comer un par de pasteis de Dominga (pastelaría de Noia) e aparecer na biblioteca e esquecer todo aquilo que quería poñer no blogue.

Cando volte-cando remate este verán, chegarei a Oleiros (nalgún momento terei que levar o meu sorriso a Oleiros) e farei a entrada co disco do verán. Quero facelo. Teño cómo facelo. Así que igual non o fago. Pero penso que se pode.

En goear falta a canción que me cansei de cantar esta finde. Samuel, esas son cansións das túas...

Este verán morreu a cinta do carro de conectar o emepetrés e deixei de montar en carro porque total xa me diredes para qué o collo se non podo escoitar Skárnio a todo trapo indo sumamente de relax amodiño sen présa porque non nos agardan en ningures.

Que a túa voz sexa disparo

Até o de agora esta última sentencia vén sendo o meu manual vital o único ao que parece que fago caso pero non quero deixar esta vida polo inmenso mar e a fría terra estrágame a vida os superheroes sono porque salvan a terra e non porque salven o mar e se na terra hai máis mar que terra de que estamos a falar se a terra tamén separa mares e non é o mar o que separa terras.

Só hai unha terra e só hai catro mares. Na túa vida tamén hai catro mares. E unha terra.

Acabo de subir ao goear un tema (non o que me cansei de cantar esta finde, furros!), mais si un dos temas do verán. Case o tema do verán. Se vemos que nel di algo do que remato de falar no artigo. Isto é para que aprecedes os saltos temporais que se dan mentres un muradán cun cráneo do tamaño de San Marino escribe nunha biblioteca un luns a iso das 11 e pico exactamente.

Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.
Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.
Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.
Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.
Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.
Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.
Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.
Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.

Á xente váiselle moito e quere facer de ti un trapo e di que dis cousas que non son pero resulta que tamén hai xente que non é e que che quere roubar roupa/tempo. Mais non pasa nada. Soa Skárnio. Non hai problema.

Nunca hai problema. Tirarse na cama do revés. Tres ventos e tres velas.

Esta é a festa do meu pobo.

A praia está sempre tan bonita cando pasa ela e (que se entere o mundo enteiro papapapapá...) non se mete na auga porque está feita de algo diferente. Chega a revolución!

Calando, berras. Berrando, fas. Facendo, desfás. Morte que a de tornar en vida.

Cuba, Bolivia, Venezuela, Muíño do Vento, San Francisco.

Quedan menos días, canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.

Foi curioso, polo menos aos meus e aos ollos dalgún dos meus compañeiros de camiños, que esquecese algo da semana pasada pero así foi e faise raro e falo de quen calando berra respeito para esta terra que tanto suportou sociedade esquecida sociedade sen voz.

Noites de goraetarrismopasteloso. Noites de secostros temporais-case sempre. Noites de tirarnos dos sofá-ombreiro ao carallo. Noites de lixo orgánico. Noites de cervexa. Noites de koalas. Noites de xogos con celebridades de andar por casa. Noites de pantalón curto. Noites do can de Sumatra. Noites de trabar sempre trabando. Noites de este o rapaz que sempre me di cousas en inglés, digo, en galego. Noites de fame, miseria e xenocidio. Noites do revés. Noites sen tanta anáfora. Noites de hai que irlle a comer á praia algún día. Noites de estou toleando xa con tanta beira de mar e tanta historia. Noites de que esa promesa electoral vouna ter que cumprir si ou si ou o inverno antóllase longo, ouieah.

Xa non buscamos xustiza. Tres ventos e tres velas. Motor ao carallo, beibe.

Non teño uns lentes de dolchejabana. Faltaría! Estou en paz con case todo. E co que non estou en paz esta é a festa do teu pobo, pobo bolivariano. Tamén penso que non se me entende ben (parece mentira a estas alturas) ou que se me entenden cousas que non están.

Dá gusto ler cousas así. Aserrín. Aserrán.

Cos alicerces para ter todo no sitio xusto.

Esta noite -coas miñas trece horas e pico exactas de soños- demostrou que todo está ben. Co meu Fiat histórico/histérico ao que sube quen queira e quen colla. E despois aceptamos as invitacións que queiramos. As que queiramos. Que ben durmín hoxe!

Vou facer algo.

Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.

Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.

Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.

As palabras bonitas, como as mulleres bonitas e como todas historias bonitas, enrúganse e morren. (Versiono)

Esta é a festa do noso pobo. O pobo do imbécil.

Hoxe praia. Esta semana pode estar ben.

Este é o silencio de quen cala. E calando, berro.

E calando, berro.

Inda que igual cho digo todo.

Ou cho canto.

Canta, canta, compañeiro, que a túa voz sexa disparo.