Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Escolle unha vida, escolle un traballo, escolle un televisor grande da hostia...

Parabéns, Agus!

Gora Comando Caracusta!

Aínda me acorda cando Josefina me sacaba á pizarra para rematar rapidamente a análise sintáctica que outros non daban. Era o que mellor se me daba do mundo.

Agora non tanto. Agora non se me dá nada realmente (se non temos en conta ter o cráneo excesivamente enorme).

E Diego anda por Londres! Meu deus! Diego en Londres! Teo no zoo? Non. Diego en Londres.

Igual se atopa con Hugh Grant.

Mañá pasarei preto dun exame anticipado de lite medieval que agardo bordar no exame final de verdade. Jolene, Galaaz e cocaína.

Drogas duras que por moi duras que sexan fixo que se poden raiar cun diamante.

Mellor diamantes que despois.

Estou namorado de Jolene.

Jolene sube no grande carro - no pequeno carro - Jolene grupo de animadoras - Jolene non mira conas nin pirolas - quedou queda no enterro da súa nai e riu no camposanto pensándose un peixe - Jolene é auga e tamén mel.

Ámote, Jolene.

Cando me vexas cruzar a rúa, faime o sinal.

En plan revolution.

Boas, xentes que tedes a ben pasarvos por este bloguiño! Hoxe contamos cunha histórica do asunto este: Alba. Comecemos a entrevista co mellor dos sorrisos e preguntando un clásico: Alba, que lo?

Bueno lo, pois por aquí andamos, entre tochos e máis tochos e descansos (ohhh siiii ). De feito estou adicando un descanso a contestar reincidiosamente isto cun finxido sorriso en lugar de ir a por gominolas ou cafés á máquina e parolear (vaime o tema masoquista , ohh siii ). E nada, dentro dun rato vou ir ver un espéctaculo de danza strictu sensu, jajaja, e estou toda emocionada, porque creo que os espéctaculos danzantes e andantes que teño visto non eran moi strictu sensu.

Con este, se non boto mal o cálculo, esta a ser o teu terceiro ano en Compostela estudando dereito. Como vai o tema? Fai unha pequena análise da túa evolución dende que comezaches a carreira, a nivel académico, enténdese.

O tema vai ben, realmente, non me podo queixar. Rectifico, sí me podo queixar, porque a miña facultade ten tela telita tela, pero non correspode a pregunta rajar dela aínda que sería moito máis interesante o tema (esta entrevista é unha sosés absoluta, eres consciente verdade? ) en plan rajar o tema sería bilingüistas que tocan o carallo cando na miña facultade non hai tal problema posto que impera el idioma del imperio, cúpula militar do opus con anillo en dedo, liberdades de cátedra atribuidas en tiempos de espanha la vieja... E todo o que isto leva consigo, e comigo e con nós etc.

Por outra banda e a respecto da evolución só sei que existe, dalgún modo, agardo que exista.

En primeiro non sabes de que vai o tema, andas perdido e case sen darte conta aparéceche diante a sucessio ab intestato e éntranche janas de chorar e grandes dúbidas tipo por que non me metería eu en xornalismo ou en filo inglesa, en que estaría pensando eu cando puxen 1º Dereito, Santiago de Compostela, 2º Dereito, A Coruña. Son momentos de primeriza.

Sen darte conta tamén xa estás en segundo e case sen querer estás rematando terceiro, vai todo demasiado rápido como pra asimilar. E xa non tes nin dúbidas nen medo aos tochos.

Tamén pensas que un mundo sen avogados sería un mundo feliz?

Jajaja, nunha reflexión seudo-alcojólica cheguei a unha conclusión semellante, non?

Claro que penso que un mundo sen avogados sería un mundo felís, sen leis e sen gobernos e sen guerras e sen etc, jajaja, son anarquista e jipi de corasón, que estudiei dereito modo quero ser defensora das causas perdidas, pero claro, isto é segredo que senón a xente non me toma en serio e a miña futura vida profesional será un fracaso.

Como futura licenciada en Dereito, pois, quen cres que gañará a Eurocopa?

Portugal, obvio. Vamos vamos Portugal vamos vamos a ganar que esta copa esta copa ,nos la vamos a llevar...

Amén de como futura licenciada dígoo en calidade de futura crack nas pachangas da praia co meu equipo Portugal xd.

Hai un tempo deixaches a canastra, un deporte que che tiña enganchada ben cativa. Como levas o tema ese? Pensas voltar nalgún momento a meterte no asunto ese?

Pois lévoo a trancas e a barrancas, bótoo de menos hoxe exactamente igual que onte. Mentira, todo mentira. Cóstoume noites de insomnio e aljunha rabieta comijo mesma e varias bágoas de cocodrilo tomar a decisión de deixar o baloncesto, porque non é fásil aínda que pareza mentira, e se hai algo claro e que non vou a volver. Adiquei media infansia e toda a adolescencia ao básquet e parte da xuventude, e a verdade é que como cunde, como cundiu. Pero fai menos dun ano un espelido médico de urxencias díxome "chica yo no sé cuanto te pagan pero yo me plantaría dejarlo y dedicarme a disfrutar de los amigos, del chico, de la bebida, y a la mala vida en general porque este tobillo no te llega ni a los 25" ; conclusión: pagar pagábanme , fiscalizar o deporte que levas facendo desde cría non é unha boa idea, é unha carallada, é esclavizalo e o "alba deixa o balonsesto, fassssemossss botellón" chegoume para saber que era mi hora, amén dun ano no que estiven a disgusto donde sempre fora felís (que profundo).

Para o ano vaste a Coimbra en modo Erasmus. Como afrontas esta nova aventura? Como ves o panorama? Que pensas que te pode aportar esta experiencia?

Ui ui ui, a pregunta estrella destos tempos jajaja. A verdade é que aínda non pensei demasiado no tema do erasmus, posto que son incap´ss de situarme e velo como algo que vai acontecer en menos de nada.

O panorama véxoo ben xa que creo que me marcho nun bo momento a respeto da carreira, joder é unha felisidá ver no contrato de estudos todas as troncais que che restan pra rematar a carreira, e a nivel persoal creo que tamén é un bo momento.

Penso que me pode aportar moitas cousas (sexo , drogas , rock&roll), agora en serio jijiji agardo unha boa experiencia, aprender cousas ,pillar perspectiva e realmente o feito de estar soa e noutro lugar descoñecido sempre dá moita. ¿Que máis? Posto que xa levo vivindo fóra de casa uns anos o que agardo é convivir con xente doutras nacionalidades, etc. Que tópica son. Son optimista en xeral co tema erasmus e teño bastantes janiñas.

Vaste a Coimbra. Es consciente do que pensa Félix dos portugueses?

Jajajaja, espero que félix cambiase de idea lojo de vir esta ves de Lisboa xd, aínda que non sei xa que co conto do leitao en coimbra ... jajaja. Se os portugueses son chunguérrimos, prometo ou xuro que vou a socializar con outros erasmusiles e vía, jijiji, e todos tranquilos. Que va, teño que socializar con portugueses que quero aprender portugués pero xa, ademais terei que respetar miñas raíces portuguesas.

Como fas para aturarme?

Prejunta difisilísima donde as haxa jojojo, a saber, nadie lo sabe todos lo preguntan, penso que parte do meu soldo de cando sexa maior irá a parar a un psicoanalista que dea resposta a esa prejunta.

Supoño que no fondo dos fondos non me dou sin ti (que bonito , queixaraste, eh?)

Explícalle a todos os infieis que se pasan por acá por qué Muros e Montelouro son como unha droga das boas.

Muros é o mellor sitio do mundo, ademais de ser a miña única patria e o lujar onde cresín, e non só por iso, reafírmome en que Muros é o mellor sitio do mundo. E Montelouro o único deus verdadeiro jajaja. Non hai cousa como ir chejando a Muros por Laxeiras e velo aí, coas súas lusiñas, co seu arrecendo jojojo; só hai un plaser ijualable a isto nesta vida e é ir chejando a Muros pola carretera das Paxareiras e velo desde o alto, tan pequerrechiño e tan lindo.

E falando de drojas temos aos yonkis máis yonkis de todos. A última ves que estiven en Muros andaba JJ increpando a uns turistas na Churra dicíndolle: "Churra significa gallina y si no lo sabéis os vais" (e os tipos fóronse ).

En fin, es un sentimiento, no puedo parar.

Agora, a parte da entrevista na que poño palabras ao chou e ti pos o primeiro que se che pase polo cerebelo:

Caldeirada: De raia, arcadas máximas
Café: Biblioteca
Azul: Marino
Stalinismo: Comunismo ( rancio xd)
Osasuna: Betis- Leganés

Moitas grazas pola túa paciencia e bemfeitoría. Unha aperta forte, Joint!

Algún día autorizareiche a empregar o termo Canuto. A ver que foto pos, que paresa que son fotogénica e que abro os ollos ao mundo, e un pouco mona tamén (se milagroso)

Beijinhos

Até alí fun e toqueina e voltei.

Toquei a morte co bico dos dedos e dixen: Por min.

Que podo facer para ser feliz? Cando perdo sei que a herba está máis verde na outra beira.

Que podo facer para ser feliz?

Non o sei. Nin o presupoño.

Só o sabes ti.

Cando eramos pequenos dicíamos cousas como imos até alí tocamos e volvemos e quen chegue antes, gaña. Eu son como un clown de todo isto e cando perdo sei que a herba está máis verde na outra beira.

Só cando tocas a morte e volves e dixeches todo o que tiñas que dicir e agora estás sendo o máis feliz do mundo, o mundo pode virse abaixo baixo os teus pés porque, aínda que a herba estea máis verde na outra beira, ti sabes que estou sentindo todo iso porque xa non falo nin unha soa lingua, nin un so idioma.

Falo cos ollos, falo tremendo e latindo, falo berrando, mordendo, sorrindo e golpeando.

Fun até a morte e voltei.

(Tamén corrín até o teu ouvido... E dixen sin ti...)

Falo cos ollos e a herba é sempre máis verde contigo.

Mira, pequena, escoita o que digo. Ti es verde. O meu verde preferido.

Cando canto ao amor e deixo na outra beira a dor, véxote.

Fun até alí, até xunta túa, toqueite e dixen Por min e por sempre.

Dende o primeiro momento.

1, 2 e 3 de agosto. Polideportivo de Miraflores (Muros).

Premios:

1ºclasificado: 400 €.

2ºclasificado: 200 €.

Pichichi: Trofeo.

Sorteo: 31 de xullo ás 22:00 na Casa da Churra (Praza da pescadería).

Inscripcion: 30 € (a inscripción aboarase antes do sorteo).

Telf: 630 258 948

Prazo aberto!

Vou botarme ao estudo, apagar computador, botarse un ao estudo e non sei se esta tarde escoitarei moitas máis veces a Reixa. Se me aparece Reixa no cuarto explicareille a que concertos non fun de todos os que teño colgados e seguro que Reixa sabe tanto de sexo anal como calquera de nós.

Voume botar ao estudo, esquematízame o mundo, beibe. Matízame o forúnculo. O cu do estudo. Unha pistola e un rei sen coroa.

Coroa de espiñas. Espiñas de xarda. Cachelos e cacho nación gastas, beibe.

Estudar faime unha literatura medievo gran episodio da historia literaria faime un camiño cara o medievo estruturando o medievo enteiro. Nesas andamos.

Antes hai tempo escoitabamos toda esta merda e quedabamos nos portais bicábamos a todo o mundo a calquera realmente a xente e o cárcere selectividade. Vou queimar o almanaque e estabilizarme nun único día.

Vou vivir toda a vida nun día e o resto, regáloo.

Regalan gatos! Mercamos un?

Grandezas. Grandezas. Realeza.

Rei cunha coroa de espiñas.

Espiñas de xarda. Cachelo monárquico. Arcadas reais de verdade e todos comemos cus pero outros déixanse levar e a corrente arrastra.

Eu acaño case sempre porque de pequeno comín fígado con arroz como merenda durante moitos meses.

Voume botar ao estudo.

Grazas a todos os que vos paseades por diante de min. Iso quedou asegurado.

Senteime nos portais do universo só POR TOCAR O CARALLO.

Non hai cornos de tres en tres.

Esta noite teño algo de Robert de Niro e de Zack Morris.

Enredos.

Nestas datas todos falamos dos exames e vou agora a polo cuarto café do día.

Fernão Lopes e tal.

Améndoas.

Esta fin de semana debín escoitar un disco de Bob Marley que me poño para chapar -desta coincidiu un disco de Bob Marley- unhas catrocentas veces, que xa son veces e se deveces, alá vou.

Se a alguén lle sobran cartos, que mos dea. Admito choio.

Estou rebentado.

E ti vas arrasar, miquenta.

E mañá celebrámolo como debemos.

Xerusalén rima con tan poucas cousas como os meus collóns.

Hai tempo, cando todo o mundo pensaba no que dicían polo baixo (en voz baixa, non con motivo dun baixista de ningún grupeto un conxunto de berros) aqueles que nunca saben a verdade, os tempos dos corpos nus eran como o solpor da terra toda tremendo incrible arredor do solpor rei.

O solpor rei era, pois, unha cuestión de unidade, un traballo polo cal suar até ser conducido ao éxtase.

Ao éxtase, normalmente, conducidos ou levados. En Xerusalén as cousas non son así. En Xerusalén, as fotocopias fanse ao peso. Tan pesado de ler resulta o texto fotocopiado, tanto custa.

Xerusalén é o sitio escollido, entón, para que todos os mediodías dos SOLPORES REI acaben cedendo ante os mosquitos bolcheviques que quedan por aparecer.

Este inverno chegoume a primavera.

Este inverno non sei para qué curtar a herba nun oito.

Porto é o meu Xerusalén.

Os termos en asonancia resumen á perfección todo o grampadas que están as vosas pálpebras aos cóbados cos que vos sinalan o resto dos vosos días.

Eu fun a Xerusalén cada vez que me vías pasar pola rúa.

E por cada tolo que queda na terra, hai alguén baixo as noites dos mortos que saúda a nube das sombras intentando entender todos os sinais de amor nos corazóns do solpor rei.

Nenos de todas as razas xogando xuntos da man cun pequeno cadeliño mirándoos no fondo con olliños de chícharo mentres o sol cae sobre as súas peles e o vento os refresca o xusto para que non se dean conta de que hai oitenta pedófilos cuspíndose no cipote listos para a violación máis bruta deste horario.

Encántame ir comer e que cando acendo o televisor xusto comecen os Simpson.