Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Resusitando ás X horas e unha mamada no corpo que non é normal. Que mal.

Si. Nalgún momento a noite petou. Fixo CRACK.

Noite ben, mais sempre con medo e sen saber de qué. BIBA yosi. Un día máis longo que un século, non? Yosi e Penamoa resulta cacofónico.

A boca sábeme e de todo. A de todo malo. Escoito Dub Incorporation e non ten sentido.

Biba.

Apocalipto. Amigos de la música. Rock'n'roll. Xeracións de filólogos a su servicio. Para qué chamar se ninguén di nada, ninguén escoita nada.

Hai xente que perde de preto. E isto non sei por quen vai. Supoño que por min e o xeito que teño de quedar como o cu con todo CRISTO.

CRISTO.

Frustra-ci-ón. Frustrasión. Manu Chao viaxes en carro castelos emiliapardobasán basar de cousas outlet da vida amagos intentos GALERER que agus che abrase que félix sexa crack o de disir que abrín a CABESA -cabesa con maiúsculas- diego que foi de diego que apareseu! grande diego a sosiedade

do futuro

estará fundada sobre alicerces como diego

agus e félix
tamén paula

glo crackanfitriona

-feliz feliz en tu día-

cúspeme

cuspídeme muchachito muchachito sempre o mesmo SEMPRE FASENDO O TONTO SEINO taxi ás voltas
e non teño correos

voume duchar

maldito o día e a hora que vos deixei aquí para percurar vida fóra
o inverno da emigración roubounos a primavera
quen eu era xa non son
e ti non es a que eras

e que fuxan os ventos tormentas vendavales e que me cuspan enriba
que o entenderei

así que se poño algo de el último ke zierra
é en modo aleatorio

eu que sei

a vida é iso que me pasa e que non entendo
ñeñeñeñeñe
son un teenager falando medio mamado aínda
na quinta-feira
remando con vento e sen berrar

hoxe só quero matarme

unha hostia desas que marcan
un día deses malos que nunca nunca nunca se acaban

escuela de odio?
escuela de calor?
instituto do perdedor? si isto si

perdedor e arrogante

borracho e arrogante

drunk & pompous

son gilipollas

rema rema rema
si no hay viento
grita grita grita
aunque no haya aliento

saca fuerzas
rompe las barreras
GRITA AL SOL Y DILE
SOY LA LUNA LLENA

Una trista història
d'un covard ple de dolor
que mai dóna la cara
fugint sempre del seu cor,
com una serp s'amaga a les espatlles dels demés,
si està sol s'adona com s'angoixa
i no val res.

I sempre corre,
corre i escapa,
es una trista història,
la del covard que crida
i que després s'amaga i corre,
corre i escapa,
es una trista història,
la del poruc que vol fugir
per no enfrontar-la!

Mai defensa la raó,
serà sempre un perdedor,
per molt que corri
la seva por sempre l'atrapa.

Este día só pode ir para arriba.

Arriva que collo un bus. Non, ho!

Puagh...

Voume de vacacións. Aviso.

Blogia acaba de comérseme un artigo.

Pero agora atopei isto polo goear e tampouco hai maior fallo.



Ao lorito.

A foto apesta.

Xa están á venda os billetes para o concerto de Manu Chao na Coruña a través de Caixa Galicia. Son a 15 euros.

Día 23 de maio.

Eu xa teño os meus!

Non.

Contigo, chica del batzoki.

Ja arriba divendres, tot just és de nit,
et fas el petardo i remous el tarro.
Ja arriba la festa, està bé la gresca,
però perquè no millor preparar un molotov!

Nazis! Pum! Pum!

Draps, ampolles, gas-oil, i foc i foc!
Ràbia dins del meu cor
Camines pel carrer tu sol! Tu sol, tu sola!!
I veus els nazis a prop.
Amb ells tenim d'acabar! Hem de matar-los!
I ara ja pots començar!

No tinguis miraments, que no passi el temps!
No esperis més, avui és el moment,
no pensis més! Ells no son res!
Son feixistes, racistes, ignorants!

Nazis! Pum! Pum!

Draps, ampolles, gas-oil, i foc i foc!
Ràbia dins del meu cor
Camines pel carrer tu sol! Tu sol, tu sola!!
I veus els nazis a prop.
Amb ells tenim d'acabar! Hem de matar-los!
I ara ja pots començar!

Queridos reises magos:

O tuenti évos un ente informático un tanto torpe. Panoco virtual. Páxina rebuldeira, daslle un comentario, trágao un tempo.

Certos aires drogaditivos. Ir mirar de cando en cando, fun polo vento, vin polo aire.

Aspectos positivos terá. E ten. Poder pór e poder ver fotogarcías coas que non se contaba. Hai fotos dese día? Pois si. E aí a tes. Miña nai, que caras!

Tuenti, fartura de loita.

E despois tamén os clásicos aspectos que non. Non moito peores que o resto do relacionado coa internet. Certas situacións que non querías que se desen (para o cal xa fas un perfil privado), como que certas MALDITAS persoas teñan acceso a fotogarcías túas, sinxelamente, non se poden evitar. Porque no tuenti, como vén sendo habitual dende a intercomunicación persoal cibernética e a devaluación de termos como AMIGOS, todo o mundo quere a todo o mundo e todo o mundo é AMIGO/A de todo o mundo. Aínda que non fondo se saiba que NON é así.

E eu teño este blog e dígoo de xeito tranquilo un venres pola mañá.

A toda esa xente que se entromete entre as redes de amizades virtuais simulando seren as súas amizades reais?... Pum! Pum!

O tuenti, compañeiros e compañeiras de loita, évos unha cousa como outra.

na região administrativa da
constância
vale a pena visitar o venerábel frenopático

um nutriente essencial para
esse velho demônio
que supera a própria justiça
de um papagaio que você pediu a deus

engraçadas e absurdas

sinónimo antigo de garganta
converte-se em pó

atravessou-lhe um braço
de parte a parte
e foi sentar-se em um estrado de altura
a esperar subterrâneas formações
de
raiva

-chamem-lhe vida-

Ou cun nome BOLTXEVIQUE calquera que se che escape entre as pestanas a estas horas e con ameazas solemnes de necesidade e oi-punk coas túas dr martens BATÉNDOME a felicidade que me queda.

Así, molotov, arderás e parvadas dese estilo como lume que mata e dá vida toda a terra é patria VODKA augardente REMATA bule ESCORRE.

Esvara!

París-Costa Brava-Panamericana-Berlín.

Non es amarela porque non te puiden imaxinar dese xeito como es que es verde sen pololos sen betagarri na nuca sen GORRA porque che mordo a caluga-nuca a NUCA e eu sempre cumpro. Sempre cumpro e se digo que trabarei: trabo.

Lume-botella-gasoil.

Mouratóns-té-karma to burn.

E almas por queimar.

ProETAs sempre.

Non soñes.

Non soñes.

Non soñes.

Non soñes.

Pénsao.

Para que soñar?

Mírame! Estou aquí... Ao teu lado.

Volvendo a unha tradisión inisiada hai xa un tempo, recollemos novamente neste tubérculo informatizoide do universo contemporáneo algunhas das peores creasións sicolóxicas que os meus ouvidos teñen persibido nas últimas datas.

Agardo que esta achega sirva a todos para fasernos reflexionar sobre nós mesmos e sobre as beirarrúas lilas que o mundo se empeña en esquecer unha vez chegado abril.

Aí vos van:

-¿Sabes la pastilla esa para el dolor? La tomas y te mueres. (Sandra e os analxésicos, capítulo primeiro)

-¿Y por qué tiene el pene igual que el resto de los testículos? (Sexoloxía do polbo. Curiosísimo)

-Ummm... Me encantan los hombres que hacen gestos para pedir de beber. (Menuda pedirdebeberófila)

-Estou borrachísimo e jústame. (Carlos de Razzia sapateado no sofá todo encachoado)

-A mellor ilusión de autobús e ir ata Ventín. (Alba, que pouco lle pides á vida)

-¿En qué grupo cantaba Martirio "Libertad sin ira"?
-Martirio y las incondicionales. (Fe aventurándose)

-Es un juglar del pitillo. (Machadas filolóxicas na noite)

-Tía, tía, que lle fas ao chocolate?
-Métoo na cona pola noite. (Consérvese en sitio húmido e quente, polo visto)

-A mí sólo me ponen las pollas en la boca de una tía. (Biba biba)

-Estoy harta de los folios. (Sandra e o sector da papelaría, capítulo segundo)

-Leveino á fuente vital, primaria, primitiva: Batman e a kriptonita. (Fóiseme)

-No encuentro mis dudas. (Sara perdida en si mesma)

-Xa podes estar na miña cama en bólas pero como me andes no portátil, mátoche, cago en la puta. (Lutxi e as prioridades)

-¿Qué haríamos sin ETA? Nadie. (Alba fai a pregunta, Alba resposta. Inexplicábel)

-Si, vamos de viñas e birros. (Si, vaiamos)

-La curiosidad mató al pez. No. Al pájaro. A quen matou la curiosidad?
-Al gato.
-Que al gato? Al pez! (As miñas pelexas co refraneiro)

-No libro que estou lendo hai de todo: monxas, lesbianas, monxas lesbianas... (É dicir, hai de todo)

-Como é? La curiosidad mató al qué?
-Mató a Kennedy (Meu pai de crack. Normal que o meu coñecemento do refraneiro sexa o que é)

-Joder, é que estou morrendo de calor e estaste quedando con toda a manta. (Egoísmo contra toda lóxica)

-En Muros hai unha rúa que é das máis estreitas... Non sei se do mundo... Ou de Jalisia. (Rúa estreitísima en hipérbole incrible)

-Vén coa nai de aquela, que é autobús-man. (Grandiosidades transportís)

-Pues puede ser, que a Banda Bassotti no los dejan conjunciar. (Non os deixan conjunciar?... Que cabróns)

-El tío es pilorísimo. (E tamén esofaguísimo)

-... E xa me olín o pescado. (A miña eterna loita co refraneiro)

-Pensei que te ías sentar aí e dixen "ya mato el gato". (Si, non sei qué hostias me pasa. Regaládeme unha colección de refráns!)

-Funcionas como los personajes arquetipo en el siglo de oro. (Eu tamén che quero)

-¿Cuándo me vino la regla?
-A semana que vén. (Regreso menstrual al futuro)

-Como é a túa masculinidá?
-Abrindo as pernas moito. (Agus, O macho alfa)

-Eu dixenlle a Pau: "menos mal que vivimos nesta época e non na época dos apocaliptos"... O apocalipto que janou a peli. (E claro, Pau flipou)

-Acojoneime. Estiven a punto de disirlle a meus pais: "¡me he corrido!" (AS primeiras pallas: un shock brutal)

-Morreu Calvo Sotelo, mamá.
-Bueno, pero limpa as estanterías. (A miña nai e o sentido de Estado)

-Ten que haber de todo neste mundo. Que faríamos sen avojados? Nada. Ou de todo. (Alba novamente conversando ela soa e cuestionando o seu futuro como avojada)

-Ya, yo peligré por mi vida. (Y por la de todos mis compañeros, non?)

En plan ska brasileiro.

Este mércores 14 de maio temos concertos, ou algo así, en filoloxía. No aparcadoiro.

Ataque Escampe + Ultraqans + Chotokoeu.

A partires das 20:00.

Quedades todos convidados. Así son eu, menos á miña casa, convido a xente a todos lados.

Onte, ao mellor antonte, atopei uns versos en Bukowski -pero non só leo Bukowski (non ti preocupare)- que penso que están ben.

Bem.

-traduzo de xeito chafalleiro-

e cando o amor nos chegou en dúas ocasións
e nos mentiu en dúas ocasións
decidimos non voltar amar nunca máis
era o xusto
o xusto para nós
e o xusto para o propio amor.

Agora, xusto agora, soaba un tema -moi empregado /TODO/ sexa dito- de Xenreira que berra finalmente GOD SAVE THE IRA.

Deus salve ao IRA.

Dentro dunha pel curtida polo embate do opresor vai o trébol da conciencia... Lume. Si, e que?

Deus salve ao IRA?

Deus salve María estás chea de graza e alí está o meu corazón.

Cando o pobo non se rende?

Empregar os movementos revolucionarios de liberación para a nada. Así vai o tempo pimpampum agora a loita é escribir. A nosa gran depresión é a nosa vida.

Non volveremos amar?

Amor. IRA. Xenreira.

God save the IRA.

Sempre escoitarei GOD SAVE THE IRA.

Supoño que é así o xeito estremadamente lindo no que o mundo se expresa, as vinganzas se espallan e as armas din con catro pesos de esmola que non hai nada máis que facer.

Se estivese dentro das filas de ETA, de seguro que me enmarcaría dentro dunha nova liña dentro da organización. Unha liña máis dura.

Método de acción:

-Canibalismo.