Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Hai hoxe dous anos que voltabamos do Viña.

-Blogia estame tocando o carallo moitísimo e non poido poñer enlaces, así que probade a clicar en "mayo 2006" aí ao lado e poderedes ver o resume do noso paso por Villarrobledo-

Nin este ano nin o anterior fomos ao Viña. Agora só está na mente, na miña, irlle ao de Manu Chao en Coruña. Amén de outras grandiosides que nos poidamos atopar -Skarnio, Banda Bassotti, Obrint Pas...-.

Non sei. Aquel Viña foron, probablemente, dos mellores días das vidas dos que o vivimos. Foi unha máquina de anécdotas e creo que nos pasamos tres días partíndonos de todo sen parar.

Que volva aquel Viña!

Pipas! Cochos!

Ou non.

Onte entreille a Cristo inmundo.

Despois quedei con el.

É un fillo de puta moi listo.

Relativo baixón. O Sharp metido no cu. Esta semana vouma saltar-SALTARE-choutar.

Eu verei você novamente
Eu verei você no inferno

Antes de comezar a ler este artigo poderías escoitar o tema escollido para a ocasión. Agardamos que gustes del.

Boas, compañeiro ou compañeira. Como saberás, aquí non se comen cacahuetes na parte traseira dos autobuses, nin aínda que sexan castro-mil-cinco-centos.

A ver se nos entendemos ti máis eu e as entradas semi-longas.

Ambos compartimos certas cousas. Temos certo coñecemento en común e que nos serve para chegar a bo porto. Aínda que ás veces o porto dá pena. Entón, o porto é unha mágoa. Ambos sabemos, por exemplo, que a profesión cun maior ratio de fachas é a de taxista. Isto pode espallarse ao gremio dos condutores-que-cobran por facelo, en xeral. Mais hai cousas que non compartimos e que eu che vou comunicar, para que as saibas e, a partires deste intre, podermos ir ti máis eu felices polo mundo aínda que chova ou aínda que se atormente unha veciña.

Pois, unha, cousa, que, debes, saber é que os signos de puntaci(ó)n están aí por algo ;

O de que as linguas se falan BEN ou MAL é unha mala interpretación da realidade construida.

Hai camisolas con imaxes de Bukowski, con imaxes do Che e con palabras que falan das propias empresas que as fabrican como se iso fose algo do que falar. Así que non cuestionemos as camisetas de publicidade mal entendendida os cacahuetes eu non como cacahuetes na parte traseira do meu velociráptor.

Para a semana vén Manu Chao dar un raite mahou cinco estrelas cinema cinco estrelas hoteis cinco estrelas non coñezo a ningún varón galego-luso que se chame ESTELA, mais debería poder ter o dereito de coñecelo.

O Beasto é unha tenda cara e para xente que paga cousas caras pero que igual non quere dicir que o fai e a min realmente todo me semella caro porque non teño moitos cartos se alguén me quere dar un choio que o faga porque bebo pero traballo.

Karma to Burn teñen tres discos de estudo (que non quere dicir que os fixesen en época de exames fotocopiando apuntamentos subliña por aquí faille un esquema BEIBE) e o segundo e o terceiro son sen VOCALISTA. E son, de seguro, dos mellores discos que poderá escoitar a raza humana de aquí até a próxima guerra mundial.

Leo despacio, e ti? Como les?

Podo preguntarche unha cousa?

Isto vai semi-en-serio.

Cal foi o último libro que liches e o último disco que escoitaches? Gustaches deles?

Mañá hai que ir ver Skárnio e Transilvanians á praza de santa Margarida (nótese que son tan xudeu que poño "santa" en minúscula, o malomalosímo comportamento ateo que nos deixou a escrita... unha marxe moi fina).

Hai catro mulleres na túa vida e seino.

E tamén hai catro homes. Non hai máis.

O resto son sucedáneos.

Pensas que a vida merece a pena e a tranquilidade e o de tirar os dados ao final para ti só é unha frase.

Para cando a túa autodestrución?

Confío en ti.

Estou a punto de chegar ao bo punto.

Dádeme só unha marxe de maniobra como a que lle concedemos á dereita (ou menos) e veredes até ónde chego.

Até o fondo xusto. Cuberto de merda, lama, seme, chocolate, frangullas de biscoito e cun sorriso auténtico de traizón aos meus.

Teño todo para poder irme.

Algún día fareino. (non falo de MI VIDA ES UNA MIERDA ME VOY A SUICIDAR como un teenager de quenda noturna)

Cubrirme de merda.

Karma to burn son un puto grupazo e a quen se lle conte...

Xa o dixo o profeta:

La tierra se convertirá en una masa blancuzca.

Tira os dados.

Acabo de ver a final da Champions e penso que xa vin da orde de mil finais da Champions. Iso debe ser algo bo para envellecer e ter algo de que falar nun sofá algunha vez.

As enxivas adoitan sangar e lembrei cando, entre agosto-setembro do ano pasado, o meu corpo ía tan mal. Deshidrose, menisco inflamado e algo no ollo esquerdo.

Non sei se o comentei con alguén por aqueles tempos (daquela non falaba con todo o mundo), pero por aquel entón o ollo esquerdo adoitaba chorarme. El so. Sen que mediase palabra. Debería ter algo realmente malo nese ollo (neste ollo). Ao mellor unha areíña chantada. Mais non fixen nada por curalo. Como fago con todo, realmente. Fun a mil concertos ska co menisco feito unha papa. Un ollo que chorase por vontade propia semellaba incluso empapado de certo lirismo que, para un muradán tirado na súa cama pensando en todo o que non era, tiña senso. O ollo falaba.

As enxivas adoitan sangar e o outro día mirei na internet cantidade de doenzas relacionadas co sangado das enxivas. E ultimamente manifesto a miña raiba facendo coma quen que me arrinco os dentes. Facer de todo unha brincadeira.

O ollo aquel choroume cantidade de noites e non era quen de acadar que deixase de facelo. Pero naqueles tempos podía baixar á rúa e escoitar a música como un paxaro (as comparacións con paxaros dan noxo por obvias e resesas).

O luns pasado cheguei de non sei ónde no carro. Aparquei no garaxe (paxe traxe personaxe) e chamei o elevador. Atopeime un paxaro negro. Certo.

Decidín subilo até o andar principal para poder soltalo á rúa. Ben. O paxaro saiu do elevador, si, mais rematou por se meter no cuarto dos contadores.

Subín a casa agardando que meu pai (meu pai é de Louro e traballa nun banco, pero tamén é de Louro) dese solución a esta teima naturo-carcelaria. A resposta foi que o paxaro remataría por saír.

Hoxe fun coller a bicicleta para ir en cas Sara facer un choio de pragmática (non sabía moito de qué tal estaba Sara cando me choraba o ollo esquerdo) e atopei ao paxaro morto entre unhas cadeiras brancas das que algún veciño leva á praia.

E agora, despois de que Terry teña afundido a súa carreira deportiva, hai un paxaro morto apodrecendo no cuarto dos contadores. Curiosamente, a porta segue aberta.

Igual alguén pensou que o paxaro pode acabar por marchar.

Non sei. Ultimamente sorpréndome a min mesmo nestas tonterías.

Cando pola tarde fun mexar na facultade de filoloxía, collín un dedo entre o meu portafolios e unha pequena mesa que hai nos lavabos (unha mesa para deixar os portafolios mentres termas do pene ao mexar). Soltei un: "Ai!". Despois biquei o dedo. Pensei que é un pouco tonto bicarse para tirar dor dese tipo.

Pensei que se realmente estivese comprobado que a dor se pode tirar cun bico, nos campos de batalla habería alguén ao lado de cada soldado dándolle biquiños nas feridas.

Despois pensei que sería estúpido, salvo que fosen mulleres de bo ver (caso de ter unha filia orientada cara o sexo feminino) ou homes de bo ver (o mesmo de antes ao revés). E despois pensei que igual isto dos bicos analxésicos só tivese resultado ao ser feito por un mesmo ou por persoas coas que te sentes emocionalmente vinculado ou que estea fisicamente agraciados.

Entón dinme conta que era sexo. O mellor sexo será sempre cun mesmo, alguén co que nos sintamos vinculados ou con alguén que consideremos sexualmente potente.

Estaba pensando estas cousas cando saín de mexar. Despois baixei estudar. Lin cousas interesantes sobre Manuel Rivas (Manolo Rivas, se vai escrito nun brazo).

Agora soa música e rematou a final da Champions. Mañá vou ir á facultade.

O ollo non me chora.

Estou so no meu cuarto.

Pero inclusive máis tremenda.

Onte. Cafetaría da facultade de bioloxía. Un grupo de filólogos e semellantes agólpanse contra da barra mirando os taboleiros nos que aparecen as listaxes dos pratos e tapas coa finalidade de escolleren a súa comida.

A camareira que agarda trala barra, desexando atender as súas necesidades alimentarias, fai a seguinte pregunta chea de amabilidade e desmonta todas as teorías do coñecemento e neurolóxicas formuladas até a data:

-¿Sabéis o estáis pensando?

En plan que me dá a min que todos pensades que eu son de Muros. Que veño de alí. De Louro-Muros. Algúns dirán, inclusive, este é de Ordes. Oleiros se chego a Muros dicides que son de Oleiros. Ao final pode ser que non sexa de ningún sitio, nin do mar son eu. Nin da terra, nin do aire.

E tampouco sei a ónde hei de ir parar.

Pero mentres pensades este évos de Muros ou o que sexa, eu só sei unha cousa:

Yo vengo del hoyo-yo-yo!

Pergunta: E você? O que faria se estivesse desempregado?

Samo: Ou o mesmo que agora (nada), ou entrar nos escritórios da Caixa Geral de Depósitos com um Ak-47.

Ando que non ando que non que hoxe non ando moito que fixen uma exposição e também outras cousas, pero non fixen todas as cousas non.

Destrocei un reloxo que sinalaba tres cuartos tres mil cincocentos cuartos. Esta entrada é absurda e non viaxo nos mesmos autobuses ca ti.

Nin viaxei mentres tiña un fillo que non existiu ti ías nun bus e eu non el tamén eu non ía nese bus. Nunca viaxei en bus. Sempre fun andando e hai tempo que non fago entrevistas e esta noite non penso nin unha soa vez no imposíbel dun ska bailado no polo sur magnético.

As palabras que non teñen relación entre tempos de guerra non penso ben se penso que penso que penso haberá quen lea calquera cousa e tamén quen LEA isto.

Cuestión de sexo de foder todos con todos.

Explicação: "Foder com" deveria ser "Foder contra".

Digamos todos xuntos que fodemos contra alguén, que non fodemos con. Os que fodan e as que fodan e tamén as que non fodan e os que non fodan nada.

Todos contentos estamos todos locos estamos todos contentos.

Actuamos pacífico, pensamos violento.

Sempre assim.

Os fachas son como calquera de nós.

Fóra alma, os fachas son coma nós. Teñen pulmóns e comen e cagan.

Non tomei nunca cogumelos SETAS porque non son SUPERMARIO nin teño un KART e non TOCO instrumentos GRAVEMENTE afectados. Eu escuto ska do Brasil duma colectânea muito linda.

Estou na HOUSE.

Escoitando ska e non a música do sexo.

De foder contra.

Se queres falar galego, faino. Pero non o convirtas en dinámica de parella. Mañá merco libros.

Eu tamén fago entradas raras!

A fraternidade!

Tranquis, son un sol de rapaz!

Homer substituindo a Smithers:

Sr. Burns, estos son sus mensajes:
1, Tiene 30 minutos para retirar su coche.
2, Tiene 10 minutos para retirar su coche.
3, Su coche ha sido remolcado y prensado en un cubo.
4, Tiene 30 minutos para recoger su cubo.

(Chaman por teléfono. Atende Homer)

Es para Ud.

Burns:

¿Es por mi cubo?