Xentes destas e outras psicoesferas da rede, voltan a este puto bloguiño as entrevistas! E que mellor xeito de facelo que traendo a este sacrosanto lugar a un persoeiro -personaxe- tan inmenso como María? Moitos a coñeceredes por María Vence, mais ela ten máis apelidos e máis cousas que contarnos. Pasando xa ao tema, non podemos comezar esta entrevista sen che preguntar: María, que lo?
Preparando a caipirinha-party desta noite e baixando trapalladas de internet...
Como moitos saben e outros descoñecen, es unha periodista licenciada con regusto a Lalín. Como ves o panorama para a xente que fai periodismo? Como foi a túa experiencia na carreira e ao saír dela?
Pasei catro anos fantásticos na cafetería da facultade, con Suso camareiro, Jose fillo de Suso, Andrea neta de Suso, os da clase, os que só vinhan de visita, bebendo cervexa e cubatas a calquera hora do día e comendo todas as warradas industriais da cafetería. Ás veces fun a clase, pero esa é con diferencia a parte menos interesante e máis espútrida da minha carreira.
Agora seica andas metida nunha especie de posgrao ou algo que rima con posgrao. Fálanos do tema. Canto vale a matrícula? Cóbranvos as fotocopias?
Pois sim, é un posgrao de cooperación internacional, un deses nos que pagas unha burrada e logo o resto é todo de jratis e teste que ir tres meses a algures a facer prácticas e es moi feliz, porque realmente es feliz e vas a clase e esas cousas porque cres que é interesante. Algo que nunca ocorreu mentres estudei xornalismo.
Como é que aínda non te detiveron?
Iso mesmo se prejuntan meus pais
A canción popular di aquilo de A la de una, con Herri Batasuna. A la de dos, ETA mátalos... E á de catro?
Reacciono mellor a estas cuestións baixoo efecto de determinadas substancias...
Explica as consecuencias psicolóxicas que ten vivir fronte ao Sande.
Mudeime a ista casa polas espectativas alcólicas que presentaba e desde esas nunca máis volvín entrar no Sande. Agora pensen...
Se no monte gaiás dedicasen todos os edificios e caralladas de cemento para seren empregados como puticlubs, canto tardaría en chegar a independencia?
E se fose un complexo residencial okupa?
Algún proxecto, viaxe, idea, empanada de lorcho, etc. Á vista?
Ummm assim assim inmediato esta finde vou a Lalín, váleche?
Pasando ao puramente escatolóxico-amoroso, seica coñeciches en Nova Iorque a un rapaz de Cangas que vive en Euskadi e nesas andas... Son gañas de complicarse ou como vai?
Definitivamente son ganhas de complicarse amplamente satisfactorias
As túas tres peores borracheiras:
Non me lembro...
Agora a parte que fai as delicias de nenos e, polo tanto, de tanto pederasta. A parte na que poño palabras ao choue ti pos o primeiro que se che pase polo bulbo raquítico:
Camaleón: Fiji
Mundo: fascistas
Estación: tren
Hespaña: pim pam pum
Futuro: agobio
Pois até aquí o noso tempo, beibe. Graciñas polo teu tempo, agardo que che vaia todo xenial e que nos vexamos pronto. Unha aperta forte e moitas cacas! Pim pam pum!
.