Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Escoitar conversas de bus.

Rapaza de Foz fala con un coruñento (pero, oye, chorbo):

-E que tal a ponte?

-Nada, al final no fuimos a Gijón. Fuimos a Albacete. Y tú?

-En Foz, pero aburrida, que na ponte é o mítico de que marcha todo o mundo pasa-la ponte por aí e non hai nadie.

-Ya. Es que en el puente es la mítica que se va todo el mundo.

Eu son pobre, meu. Aínda non saín da Península Ibérica. Nin collín un avión. Nin son moderno, nin teño unhas Rayban, nin camisas a cadros, nin pantalón verdes ou azuis. Unha sorte fuxir desa puta clase media? Pull & Bear: amansiortega’s way o life.

One wild shot.

Non é mítico irse de viaxe. Punto.

Se pensades que os cartos non son un problema é porque os tedes.

Culpa miña ir escoitando outras conversas. Marchena, Manhattan, Berlín.

O buseiro de hoxe do Oleiros-Sada amosou ás claras ser un paquete guiando un vehículo da maneira. Aparcar por dúas veces mal no propio andén, case levar un coche por diante do Juan Canalejo e despois fixo que unha vella soltase un Aiii! de vella, por botar a andar antes de que a señora en cuestión se sentase.

Total.

Ao primeiro que me dea un emepetrés... Augas mil.

Ecuador.

A momia de Lenin dá o pregón na praza Maior:

-E xa dá comezo a festa de exaltación do Cogomelo de Trasmontes!

Somos libres.