que nisto non fica
nin un átomo de chorima
de verde
nin de amor
que non amamos a poesía
que non o queremos así
que na nosa literatura
seguen faltando
recén nacidos violados por pitbulls
sen sorrisos na mirada
que lles desfagan os órganos internos
até que os ácedos líquidos
escorran e bulan para bicar
a terra deste país de persoíñas
que se teñen medo e noxo
de ser quen son
que o abrente e o solpor
cadran a mala hora
que nos drogamos para espertar
e para nos durmir
e que xa non queremos os nosos pais
nin as grandes putas verdades das nosas
nais
que non hai ambición
nin hai xa gabinetes polos que
arrastrar a punta da pirola
nin a humidade de conas firmes
nin contrastes
e tampouco adxectivacións
que todo iso nunca serviu
que xa vomitamos
por dentro dos calzóns
e comemos placentas con
gaivotas mortas hai meses
das que aínda manteñen
pecados pouco orixinais
que non
se non ides dicir
nada que sexa fermoso
por si mesmo e coa
súa carente estrutura doente
bulide
suicidios diáfanos e
pan de boroa sen fronteiras agramaticais
non vos
ou si
si
preocupádevos
e temédevos agora
xa que continuamos
mais non
isto non é
o que queriades
.