Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

xa vai para
oito noites
que non paro de pensar
que teño un carracho
na colloada
e
de tanto apalpala
e rañala
xa
até me saen
algunhas
veas
fóra

Non vos encanta cando estades buscando os calcetíns, colledes o pantalón que está ao carón da cama, tirado, sacudídelo e saen os calcetíns disparados polas pernas do pantalón?

Nós viñemos de Sumatra con cincocentos ou seiscentos quilogramos de fracasos nos petos. Viñemos sempre derrotados, xa antes de comezar, chegando ao descanso con algo de ánimo. Índonos para casa sorrindo, mais orgullosos dentro da nosa condición de perdedores perennes.

Esta fin de semana, o Illa de Sumatra gañou 10-9 ao Reyca. Este sábado houbo seis homes que alcanzaron un estado de ánimo estúpido de non cagar en cinco meses.

Cando levas toda a vida perdendo, unha vitoria é unha illa.

Verdes e negros, viñemos da xungla de Sumatra.

Viñemos de Sumatra. Viñemos do fondo de Sumatra, da Sumatra profunda.

Viñemos de El-Hoyo.

Aí temos ao xogador que anotou o tanto da vitoria celebrándoo con parte do equipo e da afección.

Vivo con mis padres
porque no tengo dinero.
Aunque me llamen vago,
la revolución es lo primero.

Yo sí que curraría,
fregaría y plancharía,
pero la revolución
me quita las energías.

¡Camarada, vaya camada!
La revolución nos pilló de resacón.
Somos células dormidas
o más bien apalancadas
a la espera de la revolución.

Revolución...

Escoitar conversas de bus.

Rapaza de Foz fala con un coruñento (pero, oye, chorbo):

-E que tal a ponte?

-Nada, al final no fuimos a Gijón. Fuimos a Albacete. Y tú?

-En Foz, pero aburrida, que na ponte é o mítico de que marcha todo o mundo pasa-la ponte por aí e non hai nadie.

-Ya. Es que en el puente es la mítica que se va todo el mundo.

Eu son pobre, meu. Aínda non saín da Península Ibérica. Nin collín un avión. Nin son moderno, nin teño unhas Rayban, nin camisas a cadros, nin pantalón verdes ou azuis. Unha sorte fuxir desa puta clase media? Pull & Bear: amansiortega’s way o life.

One wild shot.

Non é mítico irse de viaxe. Punto.

Se pensades que os cartos non son un problema é porque os tedes.

Culpa miña ir escoitando outras conversas. Marchena, Manhattan, Berlín.

O buseiro de hoxe do Oleiros-Sada amosou ás claras ser un paquete guiando un vehículo da maneira. Aparcar por dúas veces mal no propio andén, case levar un coche por diante do Juan Canalejo e despois fixo que unha vella soltase un Aiii! de vella, por botar a andar antes de que a señora en cuestión se sentase.

Total.

Ao primeiro que me dea un emepetrés... Augas mil.

Ecuador.

A momia de Lenin dá o pregón na praza Maior:

-E xa dá comezo a festa de exaltación do Cogomelo de Trasmontes!

Somos libres.

-Samo, e esta entrada?

-Non sei...

-Ti nunca sabes nada.

-E así me vai. No entanto, a próxima vez, irei.

-Nunca hai próxima vez, meu.

Supoño que gañará o Barça, porque Chelsea... Con eses dentes...

que dis?
que andas a dicir
meu?

ti fíxate en min

eu sigo a teoría
poisitiavista
e non me vai
mal

    poisitiavista?

pois si:
tía vista
tía para o caldeiro

    es todo corazón
    meu

e agora
quen me detén?

quen?

Á beleza dun Citroën AX.

E pensei que era mañá.

Estou como se me desen unha malleira e totalmente desorientado.

Arf!

-He was dead and now he’s alive... He has gone back! Fucking Jesus Christ! He’s a zombie!

que nisto non fica
nin un átomo de chorima
de verde
nin de amor
que non amamos a poesía
que non o queremos así

que na nosa literatura
seguen faltando
recén nacidos violados por pitbulls
sen sorrisos na mirada
que lles desfagan os órganos internos
até que os ácedos líquidos
escorran e bulan para bicar
a terra deste país de persoíñas
que se teñen medo e noxo
de ser quen son

que o abrente e o solpor
cadran a mala hora
que nos drogamos para espertar
e para nos durmir
e que xa non queremos os nosos pais
nin as grandes putas verdades das nosas
nais

que non hai ambición
nin hai xa gabinetes polos que
arrastrar a punta da pirola
nin a humidade de conas firmes
nin contrastes
e tampouco adxectivacións
que todo iso nunca serviu

que xa vomitamos
por dentro dos calzóns
e comemos placentas con
gaivotas mortas hai meses
das que aínda manteñen
pecados pouco orixinais

que non
se non ides dicir
nada que sexa fermoso
por si mesmo e coa
súa carente estrutura doente
bulide
suicidios diáfanos e
pan de boroa sen fronteiras agramaticais

non vos

ou si

si

preocupádevos
e temédevos agora
xa que continuamos

mais non

isto non é
o que queriades

No pasado mes de abril, os xemelgos Staelens, dous belgas afincados en Amberes, pasaron á historia da crónica negra deste país por un caso realmente estúpido.

O maior dos dous, Raymond, participou na versión belga do programa Cifras e letras, na que, tras pasar cousa de tres meses initerrumpidos sen ser derrotado, acumulou uns 2 millóns de euros en premios (véxase a diferenza evidente na contía dos premios con respecto á versión da TVG). O irmán menor, Jan, que estivo ao lado del durante todo ese tempo apoiándoo e alentándoo, agardaba que, ao remate deste período, Raymond recompensase a súa compañía con parte do diñeiro obtido.

Raymond non só non lle arriou un mísero céntimo, senón que rompeu todo contacto con Jan. Isto, a verdade, foi algo bastante parvo, pois ambos os dous vivían na mesma rúa.

O caso foi que, inundado nunha fonda e estrema xenreira, Jan contratou os servizos dun asasino a soldo para acabar coa vida do seu irmán, pois as circunstancias e a lei belga (segundo entendín no artigo que acabo de ler) farían que Jan herdase todo o seu patromonio de xeito directo, inclusive sen pagar ningún tipo de imposto.

O asasino en cuestión, un tal Marc Braine, parece ser que foi o amante dun compañeiro de cuarto de Jan no seu período universitario na facultade de ciencias da Brexgata University Academy. O cal, aos meus ollos, non deixa de ser curioso

Pois ben, tras facer chegar ao asasino unha fotografía de Raymond e realizar un seguimento deste durante semanas, o Marc Braine colleu e matou ao Jan!

Dende un principio, segundo confirmaron os departamento de policía encargado do caso, confundiu aos xemelgos, co cal, Jan costeou por completo o seu propio asasinato!

Na actualidade, Marc Braine está pendiente de xuízo e Raymond, o irmán que continúa vivo grazas á incompetencia do anterior, traballa nunha canle privada da televisión belga como comentarista dun reality baseado na vida dos dragóns da Illa de Comodo.

íspeme a modo que teño présa
sinte agora as túas cachas no vertedoiro
a billa aberta da auga quente
o vapor
a suor do teu coño
ignoro as razóns que tiña petrarca
para se poñer a escribir en florentino
en vez de en latín
pero estás máis buena que dios

-Hahaha... Non fixen nin tuenti, nin facebook!

Normalmente, a escolla da música en resaca bule por corredoiras habitualmente pouco lúcidas.

E, normalmente, sempre afirmo que a mellor canción para unha resaca desas nas que estás feito merda é Get off, dos Dandy Warhols.

No entanto, hoxe escollín como tema para desfrutar do meu lamentábel estado este tema de Inadaptats.

Continúo sen emepetrés.

Así me vai.

Despois fago algunha entrada que me apetece colgar.

só se atreveu
a abrirme os ollos
    hermeticamente
cando xa marchara
había tempo

por que tes
que falar con ese lenguaje?

    muller
    sonche así

es un pecadento

    son un pecalento

-e díxollo ao ouvidiño
susurroullo
susususurroullo-

    pequena
    son un pecalento
    blasfémame a modiño
    no servicio de caballeros
    blasfémame a cotío e devagar
    un crime por outro
    e carne resurrecta
    dáme cinco penitencias
    blasfémame enteiro

Non sei. E a onde vas? Pois tampouco sei. E por que non usas trazos para marcar o diálogo? Porque aínda non aprendín a sorrir. Es un corazón salvaxe? Paxe-traxe-garaxe. Que? Nada. Non vas a ningures? Ningures queda moi preto. Fumas? Ás veces. O tabaco mata, sabes? Xa levo morto moito tempo. Iso non é teu, xa o sabes? Si, mais tampouco sei dicirche nada novo.

Maldición!

e pode que dieste
morrese ao caer polas escaleiras
e sei que a mellor orquestra da francia
é a
noia de parís
mais
    malia á miña mala letra
non deixo de te buscar
en todas as miradas

Sei que, se algo se pode facer mal, heino de facer fatal, patas arriba e cun dubidoso recendo a derrota. Vale. E sei que no momento de escoller entre o bo e o mal camiño, sinxelamente, ficarei fitando ambas as opcións lambendo a tapa dun iogur de marca branca. Até aí, concordamos ti mais eu.

Os labirintos e todas esas cousas que, realmente, non existen evítanse con facilidade unha vez que sabes que son a túa invención (do latín IMBECILE).

Recuperámonos, collemos aire e pensamos na morte. Querémonos ver mortos (xa hai tempo que estou morto) e, xusto entón, todo se volve transparente: diáfano.

A idea é a de sempre: unha única vida e unha única forma de saír dela.

Nada nos esganou nunca. Non hai asfixia. Collemos aire e pensámonos.

É nese momento no que el aparece coa mirada perdida (e encontrada), resollando. Ela é o aire. Non existe labirinto.

Non hai asfixia.

Collemos pulos, collemos aire. E pensámonos.

Isto só era a nosa vida.

apértame a alma
ela apértama que fica perto de min
afástase porque sempre
se afasta
e non vexo porno de vellas
    que aquí como imos ver porno de vellas?
        que imos con elas aos velorios
   
            imos todos xuntos ao velorio?
            dáme un toque de que saias
            que xa vou no voso coche

    os mortos hai que velos
    en manada

quero apertar a miña alma coa túa
como na hora punta
    apértame
    cédoche os honores
    cédoche os horrores

non comas mexillóns das pedras
non mestures bebidas
    quebensepasanafindesemana
non deas para esas festas
    que non deron para as nosas
a festa non ten patria
toda a terra é país

apértame sen escrúpulos
apértame sádica
apértame apértame biohazard apértame
apértame prémeme a alma estreita o sentimento
apértame e fícame xustiña ao lado
apértame para as medras
apértame sen te apiadar
apértame sen dogmas

apértame ilegal amoral fuxitiva

apértame o gume
    apértame a alma

ela apértama
que fica perto de min

Os melancólicos são os mais vexados pelo Demónio.

The Conductor: Last stop: the Moon. This stop is the Moon.

Samo: (waking up) What? (notices that there is now a beautiful woman sitting next to him)

Woman On Train: I made a bet with myself that you have beautiful eyes. Now that I see them, I win.

Samo: What?

Woman On Train: We’re at my stop. But, would you like to have coffee?

Samo: (now fully awake) Are we really on the Moon?

Woman On Train: Yes, we are. So, coffee?

Samo: Coffee sounds great. (They get up) Wait, so, so you live on the Moon?

Woman On Train: Oh, no. But it’s just a two hour ferry ride to Poughkeepsie.

Morreu Antonio Vega... E só me pregunto se estaría emparentado con Vega o do Street Fighter.

Malia que xa había un tempo que o número de persoas que intentan entrar nos estado hespañol de xeito ilegal diminuíra considerabelmente, debido, en parte, á feble situación económica que atravesa; nestes últimos días estamos a ser partícipes dunha avalancha humana sen precedentes na historia moderna, isto é, dende que Ramoncín, El rey del pollo frito, entrou nas nosas vidas e mentes.

Se os anteriores movementos migratorios estaban protagonizados por persoas procedentes de Latinoamérica ou da África subsahariana (ambos os dous, termos intencionadamente inconcretos), nesta ocasión, quen se agolpa nas fronteiras, valados e diferentes ferraganchos que os mandatarios hespañois tiveron a ben pór por se entraba xente e nos comía son frikis e acnéicos afeccionados á informática de todos os países e rexións do mundo.

Como é ben sabido, no transcurso do debate do estado da nación (nación neste contexto refírese ao reino hespañol), o presidente do mesmo fixo o seguinte anuncio (traducimos por considerar inintelixíbel o dialecto empregado polo moreno en cuestión):

-Meus, a partir de agora, aos pícaros de quinto de primaria darémoslles un portátil para enredaren, faceren un tuenti e comezaren a descubrir a súa tenra sexualidade. Amén disto, tamén lle poremos no maletín do portátil unha chapa coa cara de Rubalcaba, mais iso xa é outro asunto.

A nova non tardou en percorrer o mundo grazas á rede e manadas de frikis, diferentes gordos onanistas e fans da saga Star Wars en xeral foron fletando autocarros para chegaren até as fronteiras estatais. As autoridades víronse desbordadas e sen capacidade para controlar a situación, o que culminou en toda clase de avalanchas, cobadazos, descargas eléctricas (os frikis traen os seus antigos equipos informáticos) e situacións confusas sen final feliz (cousa que nunca pasa se non está Hugh Grant de por medio).

Resultado? De momento xa son 80 os mortos nesta catástrofe que non sabemos cando rematará.

De todos os xeitos, non falamos de persoas, falamos de frikis.

Berri Txarrak.

Exactamente, en plan como esta canción... Sobre todo cando vai chegando o minuto 3:50.

En plan suicide & redemption.

Antonio Flores levoulle flores.

Reencontreime cun buseiro do que xa vos falei hai tempo. Collín o Oleiros-Sada da 1:55.

O caso é que, como xa comentei no seu momento, o tipo conduce a toda hostia.

-nótese que non vou falar da vella de pelo cardado que tirou do bolso un espelliño para se pintar os labios como se fose unha sioux-

Ben, tras varios amagos de accidentes, acercámonos á parada que está á altura de Icaria, por abaixo, preto dun dos cincocentos consecionarios que hai por alí.

Parada: muller de mediana idade (media aritmética resultado de sumar a idade da primeira menstruación e a esperanza de vida para unha muller na Europa atlántica e dividir entre dous) e rapaciña pequena.

Segundo se vai acercando (vai freando, claro, parvos!), xa comeza a saudar á cativa con unha cara de felicidade flipante. Saúdaa.

Muller e pícara suben ao bus. Quito os cascos do emepetrés (xa vos falarei do novo emepetresiño, que non é novo) para interpretar mellor a situación. A rapaciña dálle bico ao buseiro. Non entendo nada.

Rapaciña séntase xusto detrás do asento do condutor, ao lado dunha vella (putas vellas de merda, habiades de morrer a metade), axudada polo que xa nese momento sabía que era a nai.

Nai mantense de pé no corredor do bus.

Conversa entre cativa e vella:

-¡Ah! ¿Y ese es tu padre, entonces?

-Si.

-¡Ah! Yo pensé que era un gitano... Iba a llamar a la policía...

(A vella sorrí, a nena sorrí, a nai medio-sorrí, os demais viaxeiros sorrín)

Poño os cascos outra vez.

Encántame o novo disco de Sepultura.

E non o saben.

Drogas, más y más y más drogas,
legales o ilegales, unas reconocidas y otras nunca como tales.
Las mismas que refuerzan, dices, tu autoestima
serán las que a la postre arruinen tu vida.

¿Por qué hacer de la muerte el centro de tu vida?
¿Por qué ponerla en juego si tanto dices vivirla?
Es cierto que no hay y que no puede haber
peor ciego que ese que no quiere ver.

Todo lo que te haga no ser tú
te impedirá ser libre.
Libre y sana, esa es mi actitud,
sin drogas que me dominen.

Drogas, más y más y más drogas, energía negativa,
no te crea, te destruye, te convierte en tu parodia.
¿Eso es la rebeldía? ¿El ponerte cada día?
Las drogas son de todo menos revolucionarias.

El viejo pan y circo, hoy la nueva dormidera.
fortuna para ellos, para ti tu losa.
Mortal ideología desideologizada.
La exterminadora de conciencias.

Todo lo que te haga no ser tú
te impedirá ser libre.
Libre y sana, esa es mi actitud,
sin drogas que me dominen.

No dejes que nada te pueda, te venza.
No dejes que te absorba la conciencia.
No dejes que te anule o te someta.
No dejes que se adueñe de tus actos.
No dejes que te acabe destruyendo.

Paro cardíaco.

Por bocoi.

Non o podo afirmar rotundamente, mais penso que, se non o mellor, é un dos mellores discos destes anos.

Tras abandonar o fútbol profesional xa se dedicará de cheo ao seu labor como asasino.

Estrañarémoste, Javi.

esta só era a nosa vida
que quero dicilo até que remate todo
    equivalemos a calquera orde de cousas
    escuros e sen labios sen labios sen labios
esta só era a nosa forma de ir
vivindo
    facémonos tributos a altas horas
    facémonos recopilatorios a altas horas
    facémonos medio unplugged a altas horas
imos indo vellos
este só era o noso acercamento á vida
    a cervexa non condiciona o rendemento escolar
    a cervexa non condiciona o rendemento sexual
    a cervexa non condiciona a caída da graza divina
cegamos os ouvidos
enxordecemos a nosa luz
porque este só é o noso xeito de ir vivindo
    cianuro
    mulleres
    cianuro
    mulleres
    cianuro
    machofemias
    cianuro
    derrotampóns vaxinas
agardamos con paciencia
agardamos cianuro e mulleres
    mantémonos agardando
    suicidio
esta non era máis que outra maneira de dicir que vivimos
    farmacianuro
    policianuro
    paciencianuro
cianina
cianina
rosas vermellas
cianina
cianina
    cianina
        cianina
            cianina

non foi quen de
manter
cabeza
    corazón
        estómago
no mesmo sitio
na mesma hora

    veña
   
    vexamos o que tes para min

No semanario A Nosa Terra desta semana (nº 1360, correspondente ao 21 de maio de 2009) poderedes atopar unha crítica ao meu poemario Manual da destrución, que colgara hai cousa dun ano n’A Regueifa.

Xa me comentaredes.

Saúdos!

O pescozo? Mal, igual de mal, noxento. O estudo? Regular, igual de regular. Os brincos? Igual de batasúnicos. O ego? Igual, a rentes do chan. O vocabulario? Escaso, igual de escaso. Os escritos? Igual de parados, parado occidental, mátalle o carallo. A folga do metal? Disque hai tregua, iso non soa ben. Viaxes? Agardando confirmar algún fracaso. O blog? Xa ves. Vexo e, por certo, cando volverás pór os diálogos estes con trazos e ben diferenciados?

Cando mo pidas. Pois faino, por favor.

-Veña.

-Que é iso de estamos no tempo?

-Que máis dá?

-Certo.

-...

-...

-O ano que vén...?

-Betis-Leganés!

-Casa comigo!

-Hahaha...

a noite na que nos
prometemos
compartir un café
ambos sabiamos
o porqué

aquela noite chovía

sempre gusto
de falar contigo

Hoxe non chove. Hoxe non chove. Hoxe non chove. Con el primer beso casi siempre voy preso e hoxe non chove. Hoxe non chove. Convencerse de que hoxe non chove. Non chove, non, non e non. Hoxe non cae unha sóa gota. Temos que aprender a ser máis duros. Non chove. Non. Non podemos prometer o que non sabemos. Non falta frialdade, hoxe non chove. Non hai frío. Non chove. Non me digas que chove, porque non chove. Hai catro variantes do verbo sufrir nas nubes, mais non chove. Non chove, non. Temos unha espiña chantada no lombo, e que? Hoxe non chove.

Non chove.

O mércores teño exame de Literatura III. Estou mirando da orde de cincocentos quilogramos de bibliografía ao día (ao mellor, algo menos).

O mércores é a final da Champions.

A crítica ao poemario é na edición impresa d’A Nosa Terra, non na dixital (polo menos non está colgada), que mo pregunta moita xente (milleiros de persoas).

Acabo de disfrutar dun momento sumamente onanista ao mergullarme un ratiño no google e ver algunhas opinións sobre o poemario. E, ao dicilo aquí, confírmome como pervertido non-silencioso. Barulleiro, vamos.

Hoxe chegou ás miñas mans (estas expresións apetrenan, seino) o libro cos textos premiados pola UDC no Premio de Creación Literaria do ano pasado:

1. Grazas a que unha compañeira mo trouxo, pois, de non ser por ela, non tería sabido del. Viva a comunicación!
2. Encántame que, unha vez que remata o meu poema, poñan o texto que Emma Pedreira pronunciou o día do acto. Un erro de vulto e bastante impresentábel a estas alturas do conto. Este texto xa se encontra ao comezo do propio libro, burricáns!
   
3. Despois que non me pregunten por que non me presentei este ano.

Todo o mundo debería ler O bosque harmonioso, de Augusto Abelaira. Probabelmente, unha das mellores obras que lin en toda a miña vida, con moita diferenza.

Ti es a miña droga. Vamos, muller.

Ti es a miña avoa, vamos mellor.

Ti tes a miña. Voamos mellor.

Ti ves a miña. Eu vexo a túa. Sesenta e nove caralladas. Mañá máis e mellor.

Non vaiades pensar.

O Azpilicueta évos bo viño.

Se colles toda a beleza e a metes nunha botella de viño, non che saen moito máis de catro casas.

Risco dáballe ao cannabis.

Como as fotografías eran en branco e negro, non se lle nota o vermelliño dos ollos.

Xa sabemos a que se dedicaban os do cenáculo ourensán...

Xente nova, leña verde. Todo é fume!

Canción asubiada até apestar no día de hoxe:

-Sabbra Cadabra - Metallica (versión de Black Sabbath, parvos!)

Canción creada hoxe:

Huesos de cristal,
te vas a morir.
Pierdes masa muscular.
Nanananá...

Grupos a ver en directo:

-Betagallica.

-Metallarri.

Doenza que non existe:

-Vexiguite.

Enunciados que non emitín estes días baixo ningún concepto:

-Toda a xente de Oleiros, nos noventa, tiña a mesma pel.

-O zombie de Xosé Cuíña pasea polos tramos sen finalizar do AVE.

-Nin un so pingüín morre cando alguén acende un misto.

-Mayor Oreja es un ser vivo y, por lo tanto, que se encarguen los de Greenpeace.

-Dieste tivo a idea de escribir A fiestra valdeira despois de comprender que era mellor non usar os lentes chungos que popularizaron Risco ou Castelao.

Trucos de maxia realizados diante dun cuarteto vocal de nenos turcochipriotas mudos dos que fuxen ante a primeira chegada de anduriñas dispostas a se depositaren nos niños que os seus veciños, afeccionados incondicionais ás masacres malamente estudadas, crearon en aulas especiais de horario noturno das que tiveron que pagar a matrícula en billetes de un céntimo que eles mesmos, en estreita colaboración cos seus escrotos, tiveron que deseñar mentres escoitaban un unplugged de Joselito:

-Cero.

Importancia que teñen as cousas:

-Cero.

Seguidores rexistrados na nova asociación "Filovaginas Hispánicas":

-Fidel Castro.

-Madamme Madmamama.

-Francisco Franco Bahamonde.

Cafés tomados por Luis ao saír da biblioteca:

-Cero. Tomou patacas.

Significado de "prevaricação" segundo o Dicionário Priberam:

1. Acto ou efeito de prevaricar.

Significado de "prevaricar" segundo o Dicionário Priberam:

1. Trair, por interesse ou má-fé, os deveres do seu cargo ou ministério.

2. Corromper, perverter.

Ideas para novo poemario:

-Cúmulo de ocorrencias noturnas ao ficar esperto debido a chourizo rebelde. Champions League.

Mañá:

-Máis.

En plan Solitude e tranquilo.

A decepción non é que estea nas situacións que un vai vivindo, reside no propio xeito de rematar de cabeza das putas almas que fomos moldeando ao longo deste tempo.

Outside. Inside.

Seguramente o último que pasou pola mente de Hemingway, ademais do chumbo que cuspiu a escopeta, foi que el nunca tivo puta idea de cómo marcar os tempos para realizar un bo remate de cabeza.

tiña un borrador gardado
no caixón do escritorio
    levaba alí
    cousa de cinco meses
e ao carón do escritorio
        lama lama lama
deixara pousado un
paraugas vermello
de cando aínda estaban xuntos
e
    ela
seguía a buscar
    esas pirolas
    das que lle tiñamos falado
    nós
        pirolas de vestiario
        pirolas de bestiario
        pirolas de metro-cincuenta
    non hai case posibilidades
    de que xa atope esas
pirolas
    porque foron marchando
    desfilando militarmente
e non me ten conta
    que na actualidade xa
case ninguén
empregue paraugas
    no borrador
    escribira
        o seu nome cinco veces
        e desas cinco veces

        en catro

        o nome
        estaba riscado

supoño que podemos xustificar
todo isto
se temos en conta que
    inclusive
xesuscristo
repartiu hostias no templo

    a onde vas?

    deus cansou de ser o que apanda

o último-derradeiro número é o do noso día

supoño que podemos xustificar
todo isto
    meu ben
se temos en conta que
deus
    que é eterno
    é que é tres entes
        padrijospiritusanto
pasou morto un día

e celebrámolo un sábado

aspalabrasaspalabras-irmán

nada fica errado
nada fica vivo
nada fica no seu sitio
nada fica errado
e alí ficaremos nós

    xuntos
    vivos
    e fóra do noso sitio

xordo

el estaba xordo de todo
e ela berraba dende o fondo do bar

        que hostias fas aí?
    
        estamos todas aquí

el estaba totalmente xordo
    algo caralludo cando
    estás nun bar cheo de mulleres
    ás que mentir

el estaba xordo
e
practicamente
bébedo até a punta do carallo

ela non deixaba de chamalo

        a ver
        vés ou non vés?

el estaba xordo
cos soños atados aos nocellos
e sabía que ela
o facía coa metade
    porcentaxe é feminino
    e foder tamén
da xente que estaba preto do
futbolín
    avelasviravelasvir

el estaba xordo
e cando a escoitou outra vez
dicindo
       
        estás de coña?
        porque tes que estar de coña

xa non estaba alí

el estaba xordo
e salvou a vida
polo corazón

el estaba xordo
e esqueceuna
como esquece un
de cada unha
desas mulleres
que berran nun bar

Ou venres santo?

enchín de suor
os cascos das cervexas
que bebín mentres pensaba en que xa non querías
nada de min

guindeinos ao ceo
    ben alto

escacharon

e naceu un universo paralelo
no que
case ninguén
facía caso á
bibliografía recomendada

Descuberto grupo: Vento dell’est. Membros de Banda Bassotti.

Aniversario de Roque.

Se me cruzan temas.

Banda Bassotti MEANS Roque, máis ou menos.