A cebra non ten que correr máis que o león.

A cebra ten que correr máis que as outras cebras.

Texto.

-en compostela hai tempo que non hai sol ou case non hai sol e chove e vas con paraugas tan grandes como o metro cadrado que está ao teu redor e non hai máis mundo en compostela nin en todo o país que o teu metro cadrado e todo o que pode defender o teu paraugas-

-volverei antes de saír o sol?-

-ninguén chorou-

Imos a Chantada. O resto xa se verá.

Nalgún sitio entre unha excusa e unha mentira...

Andy se arrastró hacia la libertad a través de quinientas yardas de residuos malolientes que no puedo imaginar. O quizás no quiera imaginarlo. Quinientas yardas. Es la longitud de cinco campos de fútbol, casi media milla. Andy Dufresne se arrastró por un río de mierda y salió limpio al otro lado...

A quen se lle conte... Non hai vergoña nin hai nada.

James K. Polk.

Irlandescocés.

Tivo que admitilo.

Segundo a Lei de axuizamento civil de 1881, en Compostela a temperatura xoga como nun bambán. Vai e vén.

Desde que vin para Compostela (o outono) xa pasaron cousas a jodelas.

O bambán.

Hoxe chegou unha carta. Un paquete.

Cando baixo pola rúa da Rosa e está chovendo, fágoo devagar, para non esvarar.

Manifestación. Homes de barba e mulleres sen barba. Mazás e Aurum de a litro.

E hoxe escoitei tamén esta canción.

Esta entrada apesta, mais xa me asentarei, xa me farei coa posición e xa o direi.

Feixocobeo ten cabeza de vaca. A leite das vacas. Nós mamamos leite dos outros.

Mañá, sábado día 17 de outubro faráse entrega do premio á gañadora do III Certame de Relato Curto A Orola.

Terá lugar no Local Social de Sorribos sobre as oito da tarde, en Abelleira (Muros).

Acodirei en condición de artista teenager reverbenación e farei lectura dalgúns textos do Manual da destrución e outros irrecitábeis máis.

Eu iría. Non sei vós.

Para catro veciños que somos...

Avisados estades! Despois non veñades chorando...

Que os do Eroski non me traian a compra, porque xa tardan...