Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

A cebra non ten que correr máis que o león.

A cebra ten que correr máis que as outras cebras.

O sexo confunde as cousas?

Ou as cousas confunden o sexo?

Tanta polémica por un concerto de... Miguel Bosé!

A quen se lle conte...

Pobre Cuba... Se aínda fose por alguén que pagase a pena!

O 25% de Baño é un cuarto de Baño.

O que non te mata só é un aviso de que o fará máis adiante.

Acabo de ver unha nova sobre un militar do exército español morto no Líbano.

Segundo parece, faleceu mentres estaba a practicar deporte.

É dicir, foi a un conflito internacional, e faleceu dunha parada cardiorrespiratoria mentres andaba a enredar. 21 anos e parada cardiorrespiratoria... Estaba en forma.

Despois, botade un ollo á edición dixital en galego de La Voz de Galicia. É para rir.

E, xa por último, só traervos isto que acabo de atopar mentres buscaba unha imaxe para ilustrar esta entrada de merda. Aí vola deixo. A quen vos lembra?

Segundo fontes próximas á cúpula dirixente do novo goberno galego (gallego), o presidente Feijoo fará público o nomeamento de Sylvia Saint como nova directora do proxecto do monte Gaiás nas vindeiras datas.

Ao parecer, o presidente xa pensara durante a campaña electoral na recoñecida estrela do porno para desenvolver o seu soño, mais non expuxera esta idea por non confiar de cheo na disposición de esta a formar parte desta aventura pseudocultural. Porén, as negociacións, levadas baixo unha confidencialidade mesmo estrema, chegaron á súa fin o pasado sábado, tras unha esmorga de varios días e para alegría de ambas as partes (xenitais).

O presidente galego continúa, deste xeito, a súa política cultural, sen caer en contradicións de ningunha clase. Esta política basearíase no principio motor de foder, pois, se xa foderon todo o avanzado até a data en materia de normalización lingüística, como non deixar en mans dunha profesional do asunto o que se supón (termo derivado do nome supositorio) será o referente do país en materia cultural?

Seguiremos a desinformar.

Si.

Todas as cancións deberían ser esta canción.

Cando un 50% da xente en Galiza non leva uns pantalóns como Robert Plant nos seus mellores tempos.

Habería que facer un mapiña que explicitase por qué lugares aínda se continúan a usar, con isoglosas e de todo.

Mañá: Angus Young e a necesidade de mudar de estilo algunha vez na vida.

Teña coidado.

O mellor é tronzalo ao medio e contar os aneis.

O mesías é siamés e ten dúas carreiras.

Se mirades pola parte de atrás do voso monitor, veredes a parte de atrás deste bloguiño e comprobaredes como intento unha e outra vez meter a pirola polo porto USB para traer até aquí todo este mon-te-de-mer-da.

As palabras, amigos, as palabras... Pobres delas...

O significado está sobrevalorado.

E morre entre as tomateiras.

Boa tarde.

Amigos, familiares, profesores e compañeiros, somos a promoción 2005-2009 de Filoloxía Galega. Si, somos poucos, abonda con botar unha ollada á nosa orla, mais foi moi diferente a forma de pasar pola carreira dos seis alumnos que hoxe nos graduamos. Desde aquelas que acudían ás aulas cunha devoción mesmo fervorosa, pasando polos que fomos loitando coa procrastinación, até os que focaron os seus esforzos na defensa das causas que consideraban xustas, sen esquecer aos compañeiros que foron caendo polo camiño… E a Farruco, que finalmente non se puido licenciar.

Alén disto, fomos, somos e seremos un grupo fortemente unido, un grupo en movemento e que non permanece alleo ao contexto cultural e social no que se encontra inmerso. Así, vimos nacer a aula Manuel María ou a sala Ricardo Carvalho Calero, demostrando recoñecer de quen somos debedores, mentres hai quen nunha errada reacción infantil se empeña en reclamar aulas para outros personaxes baixo o lema de Teruel existe... Aínda que nós seguimos sen o atopar no mapa do país. En fin, supoñemos que o día que caian na conta de que Vigo tamén existe igual comezan a reclamar a aula Gloria Lago.

O futuro parece escuro. Espectáculos lamentábeis, ridículos e ferintes como a derrogación do decreto do galego e o crecente odio ao noso idioma fan prever un camiño cheo de dificultades para nós como licenciados en Filoloxía Galega.  Mais que non se leven a engano, o desalento e o desánimo non figuran no noso vocabulario. Temos unha conciencia firme e sen estridencias. Temos unha identidade que compartimos e da que só fican fóra aqueles que fixeron do descoñecemento e do medo o seu xeito de vivir. Temos unha lingua e non temos medo a usala.

Non podemos deixar de agradecer fondamente a todas aquelas persoas que colaboraron na nosa formación ao longo destes anos, desde o primeiro até o último, sen excepcións. Tivemos a sorte de contar cun profesorado de mulleres e homes fortemente motivado, dialogante e moi interesado na nosa formación como profesionais da lingua e da nosa cultura. Como é lóxico e de agardar en calquera grupo social, houbo encontros e desencontros, sendo estes os menos, mais, sen dúbida, todos gardaremos un bo recordo desta etapa das nosas vidas. E, desde logo, cando nos pregunten oes, como é facer filoloxía galega na Coruña? Verémonos na obriga de responder como o faría un dos nosos profesores: apaixonante.

Tampouco queremos esquecer a todo o persoal da facultade sen o cal esta pequena familia non funcionaría e, tampouco, aos nosos compañeiros das outras filoloxías cos que, nun maior ou menor grao, mantivemos unha boa relación e unha convivencia axeitada. Chega con lembrar algunha das aulas das materias optativas que compartimos os tres grupos… Ou como baixabamos nos autobuses urbanos cada vez que celebrabamos un dos sucesosos magostos de filoloxía.

Unha especial mención, xa para ir rematando cos agradecementos, ás nosas familias, por nos apoiar ao longo deste tempo e encaixar ese golpe que supón o feito de escoitar: mamá, papá, vou estudar filoloxía. Tamén lembrar desde aquí aos nosos amigos, parellas, amantes de todo tipo e condición, por aturar que sempre houbese alguén disposto a lles correxir algunha colocación do pronome ou a lles recomendar un poemario de literatura caboverdiana e, por suposto, polo seu ánimo nos momento máis difíceis.

Nada máis pola nosa parte, só dicir que foi un pracer formarmos parte desta estraña familia e que por moito que o intenten, que saiban continuaremos a falar galego porque si, porque nos gosta, porque nos peta e queremos e nos dá a gaña.

Saúde!

O conflito lingüístico fica resumido na dicotomía horizontal/vertical.

Vertical implica a morte do individuo.

Horizontal implica pracer.

Pederastía ou morte.

Con que os anos luz sexan unha unidade de medida.

-Canto viño bebiches onte?

-Tres vatios uralita.

Nada.

Corolario: non mirar nunca directamente o fecho do cu de alguén que se chame Luz.

Oh, faster! Faster! Yeah! Yeah! Don't stop! Don't stop! Fuck, yeah! Taste it! Open your mouth! Open your fucking mouth! Yeah! Faster! Yeah! Yeah! Agh! Woa! Fuck!

En inverno duchámonos en auga fría.

En primavera e outono deixamos que nos chova enriba.

Os chineses serán moitos, mais en cuestións de hixiene e de literatura portuguesa andan xustiños.

En declaracións a este blogue, o representante dos bispos comentou:

-Só fodería... Cantos máis abortos, menos temos onde metela, menos pirolas polas que soprar e menos conas nas que xogar cos crucifixiños... Nada, nada. Menos aborto, máis canteira!

Continuaremos a desinformar.

E esperemos que dentro duns anos disfrutemos dun Betis-Leganés.

A decepción non é que estea nas situacións que un vai vivindo, reside no propio xeito de rematar de cabeza das putas almas que fomos moldeando ao longo deste tempo.

Outside. Inside.

Seguramente o último que pasou pola mente de Hemingway, ademais do chumbo que cuspiu a escopeta, foi que el nunca tivo puta idea de cómo marcar os tempos para realizar un bo remate de cabeza.

Non o podo afirmar rotundamente, mais penso que, se non o mellor, é un dos mellores discos destes anos.

E non o saben.

-He was dead and now he’s alive... He has gone back! Fucking Jesus Christ! He’s a zombie!

Á beleza dun Citroën AX.

Escoitar conversas de bus.

Rapaza de Foz fala con un coruñento (pero, oye, chorbo):

-E que tal a ponte?

-Nada, al final no fuimos a Gijón. Fuimos a Albacete. Y tú?

-En Foz, pero aburrida, que na ponte é o mítico de que marcha todo o mundo pasa-la ponte por aí e non hai nadie.

-Ya. Es que en el puente es la mítica que se va todo el mundo.

Eu son pobre, meu. Aínda non saín da Península Ibérica. Nin collín un avión. Nin son moderno, nin teño unhas Rayban, nin camisas a cadros, nin pantalón verdes ou azuis. Unha sorte fuxir desa puta clase media? Pull & Bear: amansiortega’s way o life.

One wild shot.

Non é mítico irse de viaxe. Punto.

Se pensades que os cartos non son un problema é porque os tedes.

Culpa miña ir escoitando outras conversas. Marchena, Manhattan, Berlín.

O buseiro de hoxe do Oleiros-Sada amosou ás claras ser un paquete guiando un vehículo da maneira. Aparcar por dúas veces mal no propio andén, case levar un coche por diante do Juan Canalejo e despois fixo que unha vella soltase un Aiii! de vella, por botar a andar antes de que a señora en cuestión se sentase.

Total.

Ao primeiro que me dea un emepetrés... Augas mil.

Ecuador.

A momia de Lenin dá o pregón na praza Maior:

-E xa dá comezo a festa de exaltación do Cogomelo de Trasmontes!

Somos libres.

Patriota galego.

A vitoria do Partido Popular nas últimas eleccións ten producido a mesma sensación que un experimenta cando, recén duchadiño, lle entran gañas de cagar... E caga.

Vale que o mundo non remata aí, mais non se dá moi ben.

Cagar despois de se duchar.

Era esa a sensación.

Para vender antenas.

-Fill me with that big cock, motherfucker.

-Give me that fucking cock.

Depende do día.

Ou, como moito, do gadis.

Na literatura galega da primeira metade do XX non se fala case nada do salpicón de marisco.

Penso que todos precisamos que apareza un Van Houten nalgún momento das nosas vidas.

Todo aquel que teña un mínimo de amor propio é un traidor en potencia.

Emigro.

Y a partir de ahora este blog será en castellano. Y con muchas más jotas, como Feijoo.

No partido de ida da semifinal de Champions de 2004 entre o Deportivo e o Porto, Andrade foi expulsado por agresión a Deco. A sanción foi confirmada polo comité días despois.

Deco, de orixe brasileira e nacionalizado portugués, era compañeiro de selección e amigo de Andrade. Andrade sabíase amigo de Deco.

Nun momento do partido (que podedes ver no vídeo que puxen arriba), Andrade comete unha pequena falta sobre Deco. Deco cae ao chan e Andrade dálle un toquiño no lombo co pé. Andrade ri. Deco fai que lle dan.

Markus Merk, o árbitro do encontro, considerou que ese toque no lombo supoñía unha agresión e, en consecuencia, expulsou ao defensa deportivista. Markus Merk foi escollido mellor árbitro do mundo ese ano e o seguinte. Ese mesmo ano arbitrou a final da Eurocopa.

O árbitro non tivo en conta que ambos os dous eran amigos e que o toque na lombo era un xesto de camaradaría. No vídeo podedes ver cómo ri Jorge Andrade despois do toque.

No vídeo (1:51) podedes ver como Andrade lle di algo así como "He is my friend" repetidas veces.

O árbitro non entende o que é a amizade e expulsa a Andrade. Deco non di nada. Andrade sae do terreo laiándose.

O árbitro non entende o xesto de amizade feito por Andrade. Andrade non puido xogar o partido de volta. Por aquela, Andrade era o defensa en mellor forma de Europa.

En lugar de Andrade, no partido de volta xogou César. César era un tronquete.

Na ida o resultado foi 0-0. Na volta, Deco encarou a César (tronco) veu de fronte chegar a Deco. Deco deixou o pé e César fixo o resto. Pena máxima.

Derlei bate a Molina e clasifica ao Porto para a final. O Porto gañaría a Champions.

O árbitro non entendeu a amizade. Andrade non xogou. O seu substituto cometeu falta no área sobre o amigo de Andrade. Unha cidade como A Coruña e un equipo relativamente pequeno como o Deportivo quedou sen equipo na final da Champions.

Supoño que sobran lexisladores e xuíces. Supoño que faltan máis persoas e máis amigos. Faltan máis persoas que entendan o que é amizade e que non todo son agresións. Supoño que habería que medir todo con máis calma.

Supoño que hai xente que ve o lado malo de todo o que pasa e pode pensar que aquí estamos para pór trabas á felicidade dos demais. Mais non é así. E sei que hai cousas difíciles de comprender, mais non nos cansemos de buscar o lado bo da xente. Hai xente con ilusión, aínda queda xente con ilusión.

Busquemos o lado bo.

Sei que o titular pode resultar algo chocante e a min tamén mo pareceu cando o lin, mais parece que é así.

Ao parecer, os investigadores de non sei qué universidade de Noruega descubriron unha relación entre o estado de limpeza da cavidade bucal e o índice de masa corporal (estar máis ou menos fofainas).

Segundo demostra o seu estudo, o cerebro reacciona dun ou doutro xeito segundo perciba que se atopa o proceso dixestivo polos estimulos que se lle mandan dende a boca. A ver se o explico. As terminacións nerviosas da boca, caso de percibiren que queda algo de comida (é dicir, sabor a comida) na cavidade bucal, mandan esta información ao cerebro, que interpreta que o proceso dixestivo está a ter comezo, co cal activa unha serie de actividades corporais que, como é o seu, consumen unha serie de enerxía. Este consumo enerxético representa unha porcentaxe certamente interesante, non se fala no artigo de algo meramente imperceptible

Esas mesmas terminacións non envían esta información no caso de lavar a boca con unha pasta dentífrica normal, pois os sabores destas non se identifican como de elementos alimenticios. Deste xeito, os procesos que preparan o corpo para a dixestión no se activan. É máis, os procesos que xa están activos ven a súa actividade disminuída nunha porcentaxe, non moi alta, mais importante.

No estudo analizouse durante meses a varios grupos de persoas (creo que se falaba da orde de 50), con diferentes metabolismos e de ambos os sexos, seguindo unha ou outra disciplina de limpeza da dentamia. Os resultados foron contundentes e confirmaron o anteriormente exposto.

Así que xa podemos desterrar a imaxe do gordo cheirento. A ciencia da insalubridade chegou para quedarse.

Acabo de me pasar polo blog amigo CCCP e ver un enlace a unha curta á que penso que poderiades botarlle un ollo.

A curta titúlase Pim pam pum e clicando no nome xa podedes vela.

Agardo que vos guste.

Na vida hai que ter ilusión, tirar para diante, beber sempre un pouco máis, non mirar atrás e sempre cun sorriso.

Fanse porque si, como moito.

Por fígado, como pouco.

-desde sempre-

Euro!

Traballo!

Monopoly!

(Para concursar en Password hai que ser retrasado, polo visto)

Na vida hai que ter ilusión, tirar para diante e beber sempre un pouco máis.

1.- Roubar graxa humana.

2.- Facer xabón con ela.

3.- Meter todo o xabón fabricado nunha bañeira.

4.- Abrir as billas e encher a bañeira de auga.

5.- Bailar ao carón da bañeira.

6.- Deixarse de chorradas e traballar algo.

Se eras pequeno e chorabas, a nai dicía: Chora, chora, que así mexas menos.

As nais, a tristeza e o mexo.

Mais non sorrí con todo o corpo. Están tristes.

Eu tiña outro recordo.

Noxo de tempo nos tocou vivir...

Así é como se sinte un ao baixar por unhas escaleiras mecánicas que están paradas.

Avec a nosa propia somanta de hostias. Todas as historias son iguais. Todos nos fallamos mil veces. Todos nos odiamos todos nos queremos todos nos miramos de xeito especial todos prometemos e non cumprimos todos lle buscamos o fundamento e todos agardamos máis do que recibimos e todos damos menos do que debemos dar porque finalmente todos temos da orde de setecentas manías e xeitos de demostrar que somos un saco de merda que por non ter non ten nin unha cor que non exista.

Dedicamos o tempo a buscar versos especiais ou a buscar un equipo de fútbol e que nos asinen os contratos que desexamos e o diñeiro e agardamos que a xente que queremos nos lembre. Non podemos evitar cagar aquilo que fomos comendo e hai da orde de mil persoas especiais nas nosas vidas que son tan especiais que non o son e tan igualmente diferentes do resto que xa non sabemos a qué sabe a nosa bendita liberdade. A liberdade que non tivemos nunca e o veleno que nunca tomamos. Ou iso cremos.

Non nos enteramos de que todo se fai por amor, por amor ao desamor, á derrota, á vitoria, ao todo e ao ser nada. Resultou que daba igual todo e que o que importa son os pratos cos que comezaba a comida e se non estamos quietos, dannos unha hostia. E non saimos na foto se nos movemos. E non estamos aquí para fodernos nin para gustarnos. E non estamos aquí para as apertas nin para os beijos os beijos os beijinhos. E poderei ser cousas no mundo menos mentireiro, menos peseteiro. Amarrategui. Tranquiliño aínda que me traten de paleto e de tonto. Non hai présa.

A soidade non é tan mala e témola controlada. Non montamos esceas se non hai que montalas e estamos sos lamardebien. Non nos temos arrepentido o suficiente de todo o que está por pasar. Coñecemos ao DEDILLO como nos vai incluindo a xente nas súas vidas. Intuimos que as rúas nos fallan. Imos con medo, entón, porque para pensar xa hai xente a varrela (varrer escríbese con uve). Estamos sentados.

A vertixe véncenos. Os borrachos non son alleos porque somos nós mesmos. Deixamos cascos de cervexa en calquera beirarrúa e importanos todo unha merda ou iso pensan e o tempo pasa e dá igual. Comemos iogures e queixo curado. Seguimos o noso instinto e entre a alma e os pés só temos a suficiente sangue como para cubrir 76 quinielas.

Hai moitos artistas xa e toda a arte xa está de máis. Seguimos intentando definir as cousas indefinibles e cada intento é aplaudido e cada persoa que chega alto é sinxelamente tirada abaixo. E os de abaixo son sinxelamente puteados. Os anacos de canción non son como as matemáticas. As frases absolutas só son o refuxio dos necios. Movemos ficha.

Despois quererán que nos convenzamos de non poñer a vida a servizo da nada. As fotos son moito menos que os momentos vividos. As quenllas son peixes e os mamíferos somos nós así que igual esa é a diferencia entre o sufridor e o sufrinte. É fácil como un un máis un.

Presumimos do que temos e do que teremos e do que tivemos e tomamos augardente.

A vida é suficiente incentivo como para gastala tontamente. O inferno non sei cómo será, mais agardo que sexa tan grande para poder irme a unha parada de autobús a esperar. Que é o que fixen sempre e

é

o

único

que

sei

facer.

É sorprendente cantas caras de cemento-formigón se atopa un pola vida e canta falta de sentimento. Cantos disfraces e cantas formas de non chantar as unllas no ácido láctico que nos saia por entre os músculos (ratos romanos) e os miolos.

Sintes que a alma se estrucha ela soa contra o lombo e que a espiña dorsal non sabe como afrontalo. Vannos dar mil hostias unha tras outra e outra máis por dicir a palabra hostia e diremos que nos queremos a morte.

Xa nos dixemos mil veces que nos queríamos. Un e cada un de nós. E que máis dá se ninguén se quere máis alá de un mesmo. Un remata no bico dos dedos e das dedas. Onde remata cada peliño é onde remata cada un.

Fáltanos capacidade. O éxito.

Orgullosos de ser tontos. Orgullosos de crernos máis do que somos. Non confundamos.

Soltade tinta sobre min, sobre vós mesmos. Revolucións por encargo.

Faltan balas e faltan porque xa as levábamos dentro dende hai moito, moito tempo.

A vida vainos apuntando os pecados a modo de segredo.

E algúns só teñen pecados capitais.

E hai capitais de provincia sen equipo en primeira división.

Penso que ás veces deus non sabe a qué anda.

Deus Amarrategui.

Pablo!

Que polo menos o vin hoxe cando fun até filo a non ter aulas nin nada.

O mundo iría sobre rodas.

Que ben vai para arriba e para abaixo, rapaces!

Os frigopés son cada ano máis pequenos.

O ser humano alcanzou o cume da tecnoloxía co teletexto.

A partir de aí: costa abaixo sen freos.

Youtube, Internet, Firefox, maldígovos!

Cando volva xa teredes videos do concerto.

Atrunch!

A maioría da xente que di Non, se eu escoito de todo (música) non escoita Flatfoot 56. Xa sexa porque non os coñecen ou porque, na vida, dicir cousas como Non, se eu escoito de todo non leva máis de tres segundos (de reloxo) a unha velocidade normal.

Continúo agardando que me digan a nota do exame de hoxe.

O presidente da CEOE pide papas do que é a economía de mercado e di que ijual mellor o deixamos durante un rato para que entre o Estado un pouco. Así xa está: cando gañan, gañan eles, e cando perden, perdemos todos.

Pagamos os pratos rotos da especulación.

A resaca dominical que a pague o capital.

Capitalismo, vas caer...

Os liberais sábenas todas, beibes. Para os débiles quedan reservada a marxinación. Os liberais saben de quén é a man invisible.

Mimá, non teño un puto peso!

Se en lugar de ter o actual sistema electoral, no que o método de Hondt é aquel que rexe a adxudicación dos deputados, así como a repartición en 52 circunscricións.

Aplicando este mesmo método nun sistema cunha única circunscrición (sen a adxudicación de escanos por provincia) teríamos esta oposición cos resultados oficiais:

Resultados oficiais:

* PSOE: 169

* PP: 153

* CiU: 11

* PNV: 6

* ERC: 3

* IU: 2

* BNG: 2

* CC: 2

* UPyD: 1

* Na-BAI: 1

Resultados cunha única circunscrición:

* PSOE: 161 (-8)

* PP: 147 (-6)

* CiU: 11 (=)

* PNV: 4 (-2)

* ERC: 4 (+1)

* IU: 14 (+12)

* BNG: 3 (+1)

* CC: 2 (=)

* UPyD: 4 (+3)

* Na-BAI: 0 (-1)

Eu que sei.

Demofarsa.

Mirade o resto do asunto AQUÍ.

Non hai democracia posible nunha sociedade de clases.

-unha entrada bastante sinxela sen moito peso-

-despois fálovos do math metal-

Así que canto.

E escoito de todo un pouco.

Pero o primeiro é o primeiro e se penso en bicos it sounds like Ararrrarararrr...

Pasádevos por AQUÍ e descarregade unha espesie de maqueta dos Skaiola.

Cun tema novo en modo boseto-acústico.

Faltan balas neste país.

... No tendría que lamer tu culo cuando acabases de cagar!

-Samu di moitas cousas, nena. Ouuu... Yeah!

O viña 2008 xa ten o cartaz fechado, con todos os grupos confirmados. Se non queredes deixarvos a vista coa imaxe que empreguei eu, podedes clicar AQUÍ e ver o cartaz nun tamaño normal.

Realmente, non me emosionan moito os grupos que van.

Vou mirar a qué iría cada día.

1º: Sepultura, Molotov, Albert Pla... E pouco máis, realmente.

2º: Los Suaves, Ill Niño, Obrint Pas, Narco, Sorkun, Huecco (en directo gaña, aviso)... Si, o segundo día merece un pouco máis a pena.

3º: S.A., Siniestro Total, Muchachito, The Locos, Soulfly, Berri Txarrak, Habeas Corpus... Si, outro gran día.

Pero, a verdade, é que xa vin case todos eses grupos.

Eu comezo a apostar fortemente polo Derrame Rock. E máis dende que vin que entrarán no cartel Betagarri e Banda Bassotti. Ademais de ser moito máis barato, máis preto e que a Villarrobledo xa fomos unha vez.

O debate queda aberto, señores e señoras. Quero opinións ao respecto e que a xente se vaia mollando.

Ides flipar co final.

Ese son eu!

Conselleira de cultura: A ver, eu tamén me pillaría os discos, pero, hostia, están carísimos! Se me pillo tres ao mes xa me van uns 60 euracos ao peido! E que vou faser, lo? Así tamén escoito máis música e vou a máis consertos, non? Veña, xente, a baixarse música de balde, caguena!

Ante tremendas declarasións, esta páxina vese na obriga de recomendar algúns sitios para disfrutar de balde de grandiosidades musicais.

En primeiro termo, pásadevos polo myspace dos Razzia onde podedes escoitar algúns dos seus temas e ver diversas caralladas. Así mesmo, recomendo que vos pasedes por AQUÍ, pois podedes descarregarvos a súa maqueta do 2007. Pardiez!

En segundo termo (termo do café-imos-á-praia-calienta-el-sol-chiribiribí-porrompompó), recomendo enraresidamente esta páxina. En ela podedes baixarvos trillóns de discos de ska, reggae, rocksteady, oi!, punk, rock e así. En serio, é demasiado o que vos podedes atopar aí. Dedicádelle un momento da vosa vida.

E en terseiro lugar, recomendo novamente os space dos Süiss pois xa hai outra cansión da súa maqueta para escoitar. Así mesmo, fajo un chamamento popular a todo cristo a que vaia este sábado ao Poso do Cachón a velos. A entrada é gratuíta (non hai que pajar nada, polo tanto) e o conserto dará comeso ás dose ou así. Antes ou así haberá sesión Rock (non sei de qué vai iso) e supoño que haberá cantina para os que queiran beberse todo. E así xa colaborades cos da Asosiasión a Praia do Castelo. O conserto será dentro do Poso do Cachón, non fóra como en verán, así que non pasaremos frío e se chove só nos mollaremos cando botemos unha carreira até a porta e cando saiamos. Cando saiamos estaremos bastante borrachos e daranos ijual.

A cultura está ao servisio do pobo, hostia! Cultura para todos! Para todos todo! Cada galego é un poeta até que se demostre o contrario!

Antes cheguei a unha curiosa conclusión:

Prefiro un bo conserto de ska cos amigos que un megapolvo con Angelina Jolie.

Euquisei...

Ska!

Só hai algo máis intenso que un Mimá!.

Un Meeema!.

Fin.

As conas por educar nunca gañarán a batalla.

Teño demasiadas nocións sobre terrorismo emocional como para que gañen esa batalla.

Estou paranoico, triste, de mala hostia.

Esta mañá, uns etarras mataron a un picoleto nun tiroteo no sul de Francia.

Agora xa veñen os comunicados seguido na radio, os minutos de silencio, a postura da que ninguén se pode mover, a necesidade de defendernos de todo isto...

Pois sabedes que? Dáme igual.

Onde estaban os comunicados? Onde estaban os minutos de silencio nos estadios de futebol? De quen nos temos que defender? Ou aquí ninguén lembra nada?

Cal é a boa violencia e cal a mala?

Puta banda de hipócritas.

Este bloguiño, secsión de caralladas musicopedagóxicas, comprásese en presentar unha lista do que o autor pensa que son, por un ou outro motivo, os 10 mellores discos ou discos fundamentais do musiqueo en xeral.

Para a elaborasión desta lista non me parei moito a pensar, o cal se poderá observar unha ves que vos poñades a mirala. Son conssiente de antemán que ides botar en falta moitos discos e moitos grupos, mais para gustos colores e todo iso. De todos xeitos, procurarei explicar, na medida do posible, as causas das miñas elecsións.

Imos aló:

1.-Betagarri "Zuzenena": Xa só co comezo do disco, cun Boom egin eta krash brutal, xa vos podedes facer á idea de por qué este disco está nesta lista. Ademáis de por a descarga de ska tremenda que se ve na versión Baldin bada ou nos seus temas Verde ou Soldaduzka, para rematar co Revolution Mix. Quizáis de Betagarri puidese ter escollido o seu último traballo até a data, o Hamaika Gara, mais penso que este disco é un disco redondo.

2.-System of a Down "System of a Down": A primeira vez que escoitas este disco de comezo a fin dáste conta de que acabas de entrar en contacto cunha obra de arte en todos os sensos da palabra. Gustarache ou odiaralo, pero non vas quedar indiferente. Un disco ao que non lle sobra nada, ben trabado, que demostra que os que o fixeron están como putas calderetas e caña da boa. ("Caña da boa", que asco de comentarios poño)

3.-Andrés Calamaro "Honestidad Brutal": Un doble disco que tiña que existir para completar a educación emocional de calquera individuo. Ninguén que non tivese a súa época con este disco, non é persoa.

4.-Manu Chao e Fermín Muguruza "Radio Bemba Sound System Jai Alai Katumbi Express": Sei que o seu sería que á hora de coller un disco de Manu Chao, collese o mítico directo de toda a vida. Mais penso que este directo pirata do 2003 é incluso mellor, pois a colaboración de Fermín no mesmo (con, por exemplo, o mítico Sarri Sarri dos Kortatu), así como algúns dos temas non presentes no directo oficial (como, por exemplo, El hoyo ou Mi vida, nunha tremenda versión) fan de este directo un auténtico espectáculo.

5.-Los Muertos de Cristo "Bienvenidos al infierno": Sigo coa dinámica de poñer directos nesta lista, máis penso que este, pese a ser un directo dun grupo, digamos, máis humilde, ten unha produción que me deixou asustado. A grabación é unha auténtica pasada, pois consigue transmitir todo o que se pretende. Só con que escoitesedes a de En el corredor de este disco, xa entenderiades por qué o escollín.

6.-Banda Bassotti "Un altro giorno d'amore": si, non me canso de poñer directos. Por que este? Porque de todos os de Banda Bassotti, este é, claramente, o que demostra quén son os Banda Bassotti. Ska against racism, Mockba'993 ou All are equal for the law son todo o que unha cansión ten que ser.

7.-Millencolin "Life on a plate": Punk acelerado algo pastelero, toques ska e tres temas que son eixos para min: Bullion, Friends'til the end e Buzzer. Sobre todo este último tema é unha canción á cal volver de cando en cando, para repasar o tema. Tremendo disco.

8.-Rage Against The Machine "Live at the Grand Olympic Auditorium": Esta foi unha difícil elección, porque dubidei entre o The battle of Los Angeles, o R.A.T.M. e o Evil Empire. Mais penso que finalmente foi unha elección correcta. Unha boa selección de temas vellos e de algunha que outra versión boísima. A ver se volven!!!

9.-Los Suaves "¿Hay alguien ahí?": Seguimos cos directos. Recoñezo que dubidei se meter o Víspera de todos los santos, pero penso que non podían quedar fóra Dulce Castigo(posiblemente a mellor canción de rock que se fixo neste estado) ou a tremenda Viajando al fin de la noche en directo. Este disco é rock, sinxelamente. E que Yosi descanse en paz.

10.-Habeas Corpus "A las cosas por su nombre": Este disco e todo o que supuxo no seu momento é demasiado. Se se escoita atentamente a canción A las cosas por su nombre, que dá título ao disco, penso que queda xustificada a súa inclusión aquí.

En fin, até aquí a miña lista. Quedan fóra grupazos e discazos. Gustaría ter metido a Skalariak (non me decidín por ningún disco), Hora Zulú (máis do mesmo), Turbonegro (O Apocalypse Dudes ségueme parecendo do mellor que escoitei nunca), Gluecifer (o Tender is the savage), S.A., Metallica (dubidei entre o ...And justice for all e o Master of Puppets até último momento) e moitos máis. Pero en próximas ocasións seguirei completando isto.

De momento, invito a Diego,Xuko, Ion, Alba, Sara, Leiro, Patuki, Txa, W. Sobchak e a Ak 77 a que fagan o mesmo.

Saúde!

Imbésiles, ten que chover!

Oigh... Es que ya vuelve a llover...

Seredes parvos.

A mamala.

Recomendo a todo individuo que se pase por acá que se pille en canto poida a Revista Retranca.

Pilleina a semana pasada en Compostela e, dende logo, semelloume xenial. Un número dedicado ao feísmo. Tremendo! Xa só pola mascotiña, xa mola.

Xa sabedes!

Para máis información e tal pasádevos pola súa PÁXINA e botádelle unha ollada ao asunto.

Esta entrada será penosa, seino de antemán (Santiago Pemán). Así que a vou faser a caraperro.

O taco é lindo. A palabrota, como enteresa emosional, sempre é e será válida e, incluso, nesesaria. Así que, mecagoendios, non fagades caso desa panda de subnormales cara de conas que vos din que usedes "otro lenguaje" e que non dijades "pecados".

A palabrota di o que outras palabras non din. Ten a carja xusta para sertas cousas. E se se empreja cando non convén, fai da vida aljo espesialmente carjado. Fodede os bos momentos e blasfemade.

Dios é un fillo de puta de moito carallo. Cajade nel, hostia!

O taco e a palabrotada: patrimonio da humanidade e matrimonio do mundo animal!

Fagamos unha pequena homenaxe ao taco jrasias a jrandes ases fílmicos coma O Jran Lebosqui, Pul Fision, Casino, A jungla de cristal, Américan Jistori Equis, Reservuar Dos ou Souz Par.

E, xa despois de tal empacho, unha máis de por acá (que se non o vichedes, deberíades faselo, papahostias).

Diside tacos, fillos da jran putísima!

Por se non sabedes, a páxina de Aduaneiros sem fronteiras vén de ser fechada polos propios autores da mesma. O motivo, as ameazas de levar a xuízo aos mesmo por parte da poetisa e colaboradora do programa da TVG "Cifras e letras", Yolanda Castaño.

Esta queixouse dos improperios lanzados nos comentarios a unha especie de caricatura-xogo que realizaron sobre a súa persoa no citado sitio. Estes comentarios, así como o resto da páxina, foron eliminados, mais aínda podedes velos na caché do google.

Se ledes eses comentarios, poderedes atopar o que puxen hai tempo, asinado por Samo, ao final do mesmo (é o penúltimo).

O meu comentario di:

Boísimo...

Había tempo que non me deixaba caer por acá e acabo de quedarme a cadros.

Eu vina un día nun puto Caixa Galicia...

Nada que destacar de tremendo encontro.

por Samo o día 23/08/2007 às 23:22.

Isto é para que vexades que non formei parte dos improperios. Lávome as mans.

Agora, á Castaño e os seus advogados fóiselles a pelota.

Noraboa por conseguir que quitasen Aduaneiros!

(Encántame faser populismo)

A xente é a hostia.

En termos absolutos.

A AVT "consije" que o Lumbreras Rock quite do cartel a Banda Bassotti.

A nova podédela ver, por exemplo, na propia web da manada de fachas estes.

Non sei a ónde imos, pero non mola un carallo.

Vou poñer aquí o comunicado que se pode ler na páxina dos Banda Bassotti sobre todo o tema este da persecusión na que se están vendo sumidos:

NO A LA CENSURA.

Por la libertad de expresión en estos días, definiremos este verano como uno muy caluroso: hemos recibido otra novedad. La asociación víctimas del terrorismo, ligada al partido popular español, tiene intenciones de denunciarnos. Junto a un sindicato de la guardia civil, querrían no hacernos tocar de ahora en adelante, en ninguna parte de la península ibérica. Nos acusan de invocar al ETA y de haber tocado por años apoyando a varias organizaciones vascas que luchan por su independencia. Nos quieren denunciar precisamente por el texto de “Yup La La”, presente en nuestro disco del 2003 “Así es mi vida”.

Este texto es un cover de 1974 del poeta vasco Etxamendi.

Cantada en el idioma euskera habla acerca del atentado a Carrero Blanco, el mismo del film “Operación Ogro” de Grillo Pontecorvo. Un atentado llevado a cabo cuando Franco se encontraba todavía en el poder.

La AVT ha denunciado ya también al grupo vasco “Sociedad Alcohólica” por un texto. Después, ha hecho una “lista negra” de grupos y bandas que según ellos, no deben de tocar porque apoyan al ETA. En la lista se encuentran Sociedad Alcohólica, Fermín Muguruza, Berri Txarrak y ahora también nosotros. Prometen acciones judiciales, boicot en próximos conciertos, etc., etc. La realidad es que hemos tocado en Ferrol el sábado pasado. Ferrol es la ciudad que ha dado nacimiento al dictador Franco. Después de años de administración de partidos de derecha, desde hace un mes y medio se encuentra administrando una junta de centro- izquierda.

Esta junta ha sido quien nos ha llamado a tocar y después de innumerables presiones al ayuntamiento, en la radio y la televisión, hemos podido hacerlo. El concierto se llevó a cabo en una agradable noche, con mucha gente y todo transcurrió de manera excelente. Creo, la realidad es que, tratar de cerrarnos la boca, tratar de aplicar la censura, no fuè una buena idea...Si tienen tiempo y quieren saber más, tecleen en Google “Banda Bassotti Ferrol” y saldrán los comunicados de la AVT y de la prensa italiana, siempre los primeros en “disparar” cosas absurdas e increíbles. Noticias falsas que no tienen fin. Dónde habrán aprendido a hacer su trabajo?.

Pois si.

Recomendo ao persoal que se pase por ESTE SITIO e que vexa o fato de parvos/as que seguen a estar soltos polo mundo adiante.

Saben do que están a falar? Aquí vale todo ou que?

Monolingües fascistoides que nos falan de bilingüismo. Bilingüismo é no que vivimos nós por culpa de imbéciles coma vós.

Que mal pronto me entrou... Ai...

Resultados electorais en Muros en número de votos:

PP: 1536.
PSG-PSOE: 2446.
BNG: 1792.
Independientes: 239.
Brancos: 87.
Nulos: 42.

Resultados electorais en Oleiros en número de votos:

PP: 5006.
PSG-PSOE: 3404.
BNG: 1038.
TG: 107.
IU-EU: 383.
AV: 6436.
Brancos: 348.
Nulos: 113.

Conclusións rápidas e estúpidas do peor analista do século:

En Oleiros hai máis votos nulos que votos a Terra Galega. Que pensan os líderes de Terra Galega? Como se poden sentir?

O BNG gaña ao PP en Muros. E un pregúntase, cantos vellos deberon morrer nos últimos anos?

Fin do comunicado.

Xa había tempo que non poñía nada nesta secsión, a de Esbardalle.

Pois ben, volvo até acá para manifestar a miña estupefacsión co projrama Callejeros de Cuatro.

A ver, vaia do que vaia, como é que sempre saen yonkis e pobres? É disir, aposto os collóns a que un día fan unha reportaxe sobre o meu piso e aparésenlle catro yonkis debaixo da miña cama e tres pobres tristes na cosiña, xunto da neveira.

E outra. Cando se van dar conta de que teñen que pasarse por Muros? Xa que Crónicas Marcianas rematou, e Cárdenas non se pasou a faser recolecsión de personaxes, agora está nas mans dos de Callejeros o pasarse a recoller as historias de todos os yonkis que temos por alí.

Muros, exportadores de yonkis ao estranxeiro!

Sejuro que lles daba para unha serie de tres projramas.

Como din Lendakaris Muertos: "Ya no quedan yonkis de los de antes".

Xa había tempo que non deixaba pisadas na secsión de esbardalle, así que hoxe voume permitir un mini luxo e vou despotricar a nivel de quinto curso sobre unhas cantas cousas que penso que non molan.

Non mola o puto concurso de comparsas que se orjanisa en Muros, e dijo por qué:

-Porque non cortan a estrada e nin desvían o tráfico polo relleno, o que é aljo bastante fuleiro, porque era bastante triste que mentres pasaban as diferentes comparsas houbese aljún guiri metido na súa caravana véndose abordado por tremendo pelotón multidisciplinar.

-Porque o que se entende en Muros por sistema de megafonía é moi similar ao que entendo eu por sistema de distorsión e emisión sonora de volume variable.

-Porque as coplillas que se emiten por parte das comparsas son unha forsada continua da lírica.

E listo.

Outro tema.

Os partidos da Champions en Antena 3 apestan dun xeito inequívoco. Os comentaristas paresen os típicos lamecús que parese que leron un manual de "Triunfar no mundillo periodístico para tontos". E teñen a jrasia no sentro do cu. Pero bueno, apestan ijual que o resto da cadea. Salvo polos Simpsons. De aí a mítica expresión "De Antena 3 só safan os Simpsons".

Novo cambio de tema.

Rebéntanme os profes que pensan que só temos as súas asignaturas. O mítico caso de profe supercontento que pensa que o que el (ou ela, iso dá o mesmo, xa sabedes) ensina é vital para ser mellor persoa, mexar colonia e faser o pino cunha man, e non se dan conta de que somos personillas que tamén queremos faser vida, que temos máis intereses, relasións interpersoais de diferente índole... A ver, en serio. Non se dan conta que se fan que aljén coma min se vexa sobrepasado vou acabar por pedir papas de todo e faser a mítica de "como-non-me-vai-dar-na-volta-paso-de-todo-e-vou-vela-tele-ou-vou-tomar-unhas-cañichuelas"?

En fin.

Esta foi a sesión de esbardalle de hoxe.

Asco de persoa que son.

Acaban de notificarme que teño unha "denuncia" por o nome do correo.

Algo así me mandaron:

Fomos notificados sobre, denuncias graves em seu profile, algumas delas como PEDOFILIA.
Você, tem 2 dias uteis para entrar e abrir o link a baixo para cancelar a evocação e o
pedido de cancelamento do seu orkut para cancelar a evocaçao clice no link abaixo
logo em seguida va em executar e pronto (...)

Euquisei... Flipo!

A ver, se chejo ao 80% do consumo que teño marcado ás 11 da noite, ou así, como ostias me mandan unha mensaxe ás 6:30?

Que quero durmir!

Fanno por foder, seino.

Arf...

Para o ano que vén, vanse selebrar erecsións munisipais no que é o conxunto do territorio de este vasto reino proveniente das mans de deus que se chama Hespaña.

Ante tal evento e vendo a calidade dos partidos políticos e paleolíticos, vinme na tesitura de fundar o meu partido político unipersoal de carácter non ofisial, inda que como ajora se me fai moi sedo para me presentar a calquera tipo ou clase de alcaldía, vou optar por presentarme a presidente, xa así directamente e sen cobrar as 20000.

E, xa exposto todo isto, irmáns e irmás da xerontofilia en horario infantil, ou presentar o que serán os puntos ofisiais do meu projrama, que prometo cumplir a raja tabla unha ves sexa encumbrado como presidente:

1.- Ilejalisasión dos métodos de depilasión de todo tipo.

2.- Jratuidade de métodos de absorsión da rejla e todo iso.

3.- En lujar de botar cloro e tal nas depuradoras de ajua, botaremos LSD, para faser de este un país cheo de drajóns asuis e cousas así.

4.- A TVE emitirá só porno gay en euskera as 24 horas.

5.- Prohibisión do número 6.

7.- Voadura con dinamita da provinsia de Cáceres.

8.- O exérsito quedará unicamente para lojrar records Guinnes, así que os soldados farán cousas como encherse a cara de pinsas da roupa, crusar o Atlántico nadando ou encherse o escroto de piercings.

9.- Expropiasión de todas as propiedades da Ijlesia, e adicar todos os resintos para consertos de ska ou, no caso de que non teñamos jrupos de ska dispoñibles, para durmir a mona, para o cal habilitaremos colchóns inflables.

10.- 4 botellóns obrijatorios á semana dende os 17 anos e medio.

11.- Cambiar a constitusión para que O Rei teña que, por collóns, pasar cada día da sua vida cunha familia distinta.

12.- Cambiar o himno hespañol por unha cansión de Kortatu elexida ao asar.

13.- Declarar período de vacasións obrijatorias dende o 12 de xuño até o 5 de setembro.

14.- Expulsión dos surdos da sona Norte do Estado.

15.- Prohibisión total de manter relasións sexuais baixo teito.

17.- As autoestradas só terán un carril para ambos sentidos, creando así unha tensión de puta madre.

18.- Política de paridade. Por cada payo nun posto de responsabilidade, haberá oito xitanos en postos de ijual o maior peso.

19.- Abolisión da resaca.

20.- Os pasos de semana santa, en lujar de imaxes de santos, deberán levar reproducsións fidedignas dos personaxes da serie Blossom.

21-. Ministro da defensa: Pablo Alfaro.

22.- Ministro de educasión: Javi Navarro.

23.- Ministro de comersio e bebersio: Juanca.

24.- Ministro de maratóns de futebol-sala: Fe.

25.- Menestra de verduras.

27.- Ministro de economía e fasenda: Andrés Montes. La F de fisco lo inunda todo. Fraude con fatatas.

28.- Desvincularemos ás Illas Canarias, a Seuta e Melilla do territorio hespañol e invadiremos O sur de Fransia con 800 manadas de ionkis.

29.- Cambios no mundo da tauromaquia. Haberá que torear cun taxa de alcol en sangue de 1'9.

30.- A elecsión de nomes para os fillos terán que pasar por o visto bo dun tribunal de humor. Así quedarán ao marxe da realidade antroponímica nomes como Manuel, María ou Antonio e favoraseráse nomes como Cacapedo, Sexonunhatumbona ou Chibiró.

31.- A selecsión dos xojadores do combinado nasional de futebol serán escollidos entre os que manden a palabra PIROLATESA ao 5559.

32.- Todas as bandeiras serán queimadas.

33.- Quedará prohibido mirar cómo quedan as fotos despois de quitalas cunha cámara dixital.

34.- Quitaránse as asinaturas de relixión, debuxo técnico, matemáticas, historia, xeografía e inglés. No seu lujar implantaránse asinaturas tales como: A época do super-depor, Punk dos 80, Prensa pornográfica ou Alcayatas.

35.- A discografía de todos os jrupos que empesen o nome con "Los" (tipo Los ronaldos, Los brincos, esétera) será retirada das tendas e, na medida do posible, das casas.

37.- Abolisión da propiedade privada.

38.- A plebe deberá dirixirse ao funsionariado en verso.

39.- Jastaremos o 38% dos fondos reservados en viño de Barrantes.

40.- Ninjunha persoa poderá estar máis de sinco meses no mesmo tipo de emprego. Queremos homes e mulleres do renasemento que fajan de todo.

41.- Os carteis publisitarios pejaranse a lapos.

42.- Nos trens haberá espectáculos sirsenses con paiasos, prostitutas e monos.

43.- Cada semana sortearase un cambio de sexo entre todas as persoas inscritas no senso de cada Concello. Quen se neje a faselo será executado ou condeado a pasar tres días no cuarto dos ratos, sejundo lle saia cara ou crus nun sorteo a porta serrada.

44.- Cando aljén suspenda un exame resibirá un bico con lingua de todos os membros do sexo oposto da súa aula.

45.- Os días da semana pasarán a ser: Luns, Luns 2, Luns 3, Luns 4, Martes, Lefa e Luns de pascua.

47.- Retirada do sistema métrico internasional. En ves de metro, mediremos en cuartas. En ves de en litros, mediremos en botellas de Eristoff. En ves de en minutos e tal, mediremos en Mierdadesiudá (uns 3:17). O resto de magnitudes non se poderán medir.

En fin, iso. Ajardo que vexades que estes puntos farán da vosa unha vida moito mellor ou, polo menos, distinta. Ajardo enraresidamente o voso apoio.

Ah, o partido non ten nome. É unha idea, aljo que se sinte, como os jases.

Saúde, pas e eskisofrenia.

Este puto anano cabesón viu en ser este que vos escribe...

Pero sije estando alí, onde todo era moi fásil.

En fin, ese anano cabesón sije escribindo e indo polo mundo adiante fasendo o parvo, tolerías polo puro justo de faselas e dándose conta de que non ten un lujar no mundo.

Ese anano, que acá vemos en Minjita con cara de anano acojonado, sije acojonado da vida.

E as cousas que non lle acojonan, quizais dean ijual.

Daquela non existía Banda Bassotti, nin o Vodka con limón, nin os xeonllos fodidos, nin a libre confijurasións, nin os castromiles de 3 horas, nin a poesía, nin nada.

Pero eu sijo sendo ese puto anano cabesón. Menos anano, pero máis cabesón.

Esta vida ijual non merese a puta pena.

Fasédeme o favor de faserlle todo o mal que poidades. Léase: rajarlle as rodas, romperlle os limpias, rebentar o parabrisas...

Agus te lo ajradeserá.

Arrg...

A nova é que, segundo semella, o rei de todos los españoles foi a Rusia dar un raite e que os de alí lle preparon unha casería.

Se isto non fose sufisiente, e para fasilitarlle o tema ao meu, pois resulta que lle puxeron a tiro "un oso amaestrado, totalmente manso e emborrachado previamente con abundantes cantidades de vodka e mel".

Podedes mirar isto que vos dijo por aí diante. Eu déixovos este enlase para que miredes, clicade nel e vía.

Como disían os desaparesidos Ska-p:

"El rey
saltando por encima de la ley.
Simpático holgazán"

Amén.

A foto é para que sijamos lembrando que puxo ao tipiño onde está, xa postos.

Hai ben tempo que non visito esta secsión da páxina, a secsión de Esbardalle, na que adoitaba carjar contra aquilo que me tocase a moral nun momento dado.

E hoxe, en ves de realisar unha rajada consentrada nun único tema, vou coller e tirar contra esas caralladas que fan que a vida dea un pouco máis de asco do que xa dá de por si. Vouno ir poñendo por puntos por simple vajansia.

Estas son as cousas que fan da vida aljo un pouco peor:

1.- Os profes que dan a primeira clase do curso. Tíos! Prima non data! Non ven que con sinxelamente faser iso xa imos coller a asinatura a mala cara? Con simplemente pasar de dar a primeira clase xa poderiamos deixar que nos porculisasen.

2.- Os putos carjadores dos móbiles! Sijo soñando cun mundo no que todos os móbiles se carjen cun mesmo tip de carjador.

3.- Os de Arriva empapáronme a maleta o venres. Púxena no sitio das maletas e ao chejar a Muros saquei un macuto anajado con cantidades incribles de roupa interior e exterior afectadas por esa mesma humidade estrema. Arg...

4.- Aínda non existe un canal no que boten "Padre de Familia" 24 horas ao día os 7 días da semana.

5.- O pasado 28 de setembro por fin me chejou o momento de ir ao traumatólogo a que me mirase o xeonllo. Tras tremenda espera dime o tipo que teño que ir a que me fajan unha resonansia e danme ves para o 27 de abril de 2007. E unha ves que ma fajan terei que ir a mediados de maio outra ves ao traumatólogo a que me dija que me van faser. E despois Andrada e Valerón queixanse do tempo de recuperasión! Dios! Vendo o meu xeonllo! Puta sejuridá sosial!

6.- A remodelasión da parte de atrás do Xeixo. A vida nocturna e tasiturna xa non é o mesmo.

7.- Roque copioume a barba de ful. Hahaha...

8.- Os putos periodistas de dereitas e de esquerdas que fan de todo unha puta confrontasión entre "dereita" e "esquerda".

Boh! Menuda merda de artijo que acabo de faser.

Caca.

O outro día todos, os que quixemos, puidemos ler na páxina de Fe un artículo, maso asertado, sobre o que supón Nike como mulitinasional da explotasión. E alí deixeille un comentario un pouco dessentrado, pero que pensei que tiña aljo de xeito.

Na Vos de Jalisia de onte puiden atoparme co sejinte titular: "Un municipio entero de Portugal cose zapatos a 50 céntimos el par".

Na localidade de Felgueiras, ao norte do estado vesiño, hai uns 50000 habitantes sensados. Nela a tradisión na confecsión de calsado vén de vello. Pero un tempo a esta parte, a forte competensia asiática fai que se vexan na obrija de ter que ajuantar a presión de jrandes multinasionais como Kikers, Inditex, Pikolinos ou Adolfo Domínguez.

E isto, que podería ser visto como unha explotasión por parte da xente de Felgueiras, é considerado case como aljo caído do seo.

Unha familia pode ter unha renta mensual de 350 euros. E cando se di familia inclúense a menores dándolle ao choio.

E falo de Portujal. Porque cando se fala de explotasión e das miserias do capitalismo semella que sempre nos temos que ir a tomar por saco (Vietnam, Taiwan...), onde por suposto isto se vén dando dende hai moito tempo, de xeito realmente asqueroso.

A nós pódenos ir dándonos ijual, porque inda pensamos que inda non chejou ata as nosas putas casas de benmantidos. Pero chejará.

Non sei, recomendo que busquedes informasión sobre todo isto, porque me explico realmente mal.

E non veñamos ajora botándolles a culpa aos chinos, porque ultimamente fálase dos chinos así en xeral como se con iso se diluísen as culpabilidades.

Pensade en nomes máis normais. Do roio "Amansio Orteja"... Ou así...

Puagh...!

"Unha terra, un pobo, unha fala"...

Por que non " Unha terra, un pobo, un falo"?

No sincretismo galeguista pérdense séculos de tenrura sexual falocéntrica que non entende de patrias.

Sorprendente adx. Que produce sorpresa por suceder en contra do esperado ou por que sae do normal. Foi unha aparición sorprendente, non contabamos con eles. SIN. insospeitable, insospeitado. Foi unha noticia sorprendente. Unha curación sorprendente. Ten unha voz sorprendente. CF. milagroso.

Ofensa s.f. Acción e efecto de ofender ou ofenderse. A miúdo recorría á ofensa para desprestixialo. Xamais perdoará esa ofensa. SIN. agravio. ANT. desagravio.CF. afronta, aldraxe, insulto, inxuria, ultraxe.

Amizade s.f. 1. Sentimento de afecto e confianza entre amigos. Entre eles hai unha fonda amizade. ANT. indisposición, inimizade. 2. Amigo. OBS. Neste sentido, úsase máis en plural. Ten moitas amizades polo mundo adiante. u Tamén se di amistade.

Nada indef. 1. Ningunha cousa. Non me traias nada. SIN. ren. ANT. algo, todo. // adv. 2. En ningunha cantidade ou moi pouco. Non fala nada. ANT. algo, todo. Aínda non hai nada que andaba por aí. // s.m. 3. A non existencia. Provir do nada.

Decepción s.f. Sentimento ou impresión que se ten cando algo é contrario ou non é como se esperaba. Levou unha decepción ó non gañar. SIN. chasco (fam.), desencanto, desengano, desilusión.

Canción s.f. Composición xeralmente en verso, á que se lle pon música para ser cantada. Canción popular. Canción de amor. SIN. cantar, cantiga.

Este ano selébrase en Cantabria unha espesie de ano santo raro (non me quedei moi ben co nome, pero agardo que me saibades perdoar este detalle). E como ano santo que é, as autoridades xa non saben que faser cos cartos que teñen no caixón e dedican a ir jastándoos no que teñen a ben.

Por exemplo, cando é o ano santo en Compostela pois é mítico ver ao conselleiro de turno anunsiando actuasións, consertos e eventos de diversa índole.

Pois, do mesmo xeito, unha autoridade cántabra anunsiou unha serie de eventos que se levarán a cabo no marco dese ano santo: que se La Fura, Comediants, Woody Allen (supoño que cando dixo isto se refería ao jrupeto de jazz que ten), Jennifer López... En fin.

Así mesmo, tamén se vai orjanisar unha exposisión con códices e movidas deste estilo. Uns destes códices, aos que lles chamaron "Beatos", foron solisitados a outros mosteiros ou bibliotecas. Estes préstamos, que se deron a entender como jratuitos e tal, si implican un custe, por un seguro que cobre o transporte e seguridade do chirimbolo.

Pois ben, sabedes canto lle custou o sejuro de un so deses códises? 35 millóns de euros!

O mundo toleou. 35 millóns de euros por ter posto un códise nun expositor durante un mes. Sen ter en conta o resto dos que terán por alí expostos.

Que alguén mo explique.

O concepto de ideal está configurado dende o plantexamento dun mundo plano que non existe. Dende o momento no que un pode entender isto, só resta desfacerse de esas pantasmas e dar solucións ao que aparece momento tras momento, apreciando a complexidade da realidade.

Os Arriva sejen sendo os Finisterres.

Que non xojen coas vosas mentes.

Había ben tempo que non colgaba nada na secsión transversal "Esbardalle", pero creo que por fin chegou o momento de pendurar polo siberdespasio aljunhas paranoias infructuosas que abarquen unha temática que non interese a nin dios.

Ao mellor tocaría falar da trejua de E.T.A., do estatut, da jerra, do tabaco ou do macro-botellón...

Pois non.

Quero disir... si.

Quería falar acá sobre a proposta a modo de "convocatoria-rumorolóxica" que se está a faser pa montar un macrobotellón no Curro da Prasa en Muros o 7 de abril (inda que hai peña que di que é o 8).

Ante esta movida eu plantexo unhas cantas prejuntas de índole aventurada:

1.-Se se fai no Curro, que porsentaxe de vellas/os van andar mirando a todo o persoal en plan "mira o fillo de..."? E canta xente non deixará de ir por isto?

2.-A quen se lle ocorreu o do Curro? En serio, non o dijo porque me parese en plan mal, se non porque os ten ben postos (sexa home ou muller). Eu penso que sería aljún munipa pa ternos xa a man.

3.-Cando o tema vai rematando a onde se vai a ir? Aos pubetos de Muros? Á máquina de Domi a pillar chaskis ou así? Ou vai ir todo o pueblo borracho en plan "pelotón alcolisado" ata Louro?

4.-(A mítica prejunta que se hai que faser en Muros á hora de faser botellón) Se chove onde nos metemos? Na porta do ayuntamiento? Na porta de Vilela? Polos soportales adiante?

Como vedes, as miñas cuestións son bastante estúpidas e nin siquera fai falla que teñan resposta.

Pero ajora, por fomentar a partisipasión siudadana vou permitirme o luxo de propoñer (que ninjén me faja puto caso) aljunhas caralladas xa postos a faser macrobotellón:

1.-Nos pantaláns. Por masoquismo natatorio.

2.-No sementerio. Por crear mal ambiente.

3.-Na porta do Arela. Por ver qué pasa.

4.-En Manoli. Porque sería fásil de encher e se che entra a fame...

5.-No parque de madeira de diante da Axesta. Polo carácter lúdico do sitio.

6.-Nunha batea. O que sería unha variante máis fodida da primeira proposta.

7.-Na rotonda da Tremenda. Por crear tensión.

8.-Onde se poñen os de Tráfico a faser o control, en San Fransisco. Por faser un descontrol de alcolemia.

9.-No campo de futebol de Miraflores. Para baixar a Muros polo noso propio peso (a rolos).

En fin, xente, que me aburría e me puxen a divajar.

Que vos parese toda esta movida?

Si, amijo Raúl, a ver se te pos dunha ves a ello e mercas unha puta batería.

E non nos saljas coa coña e vaias e pilles unha batería de cosiña ou unha batería po móbil.

Co que te jastas en videoxojos freakys, revistas freakys, ropita de Pull & Bear e así, a estas horas xa tiñas unha batería que nin o de Metallica con doble bombo e toda a ostia.

Veña, Raúl, confiamos en que a túa capasidá como estudante de Asministrasión e Diresión de Empresas che poida servir para aforrar esas pelillas que sabes que podes ter por aí, ajochadas baixo o colchón.

Mira ao freaky da foto, como che insita a mercar unha... Non se che fai a boca ajua... Arrrggg...

E se non a mercas, a ver se aljún día invitas a aljo, rata.

(Aiii... quedei a justo... O próximo artijo titularáse "Roque, compra polo menos un cable para o baixo")

Amigos e amigas deste sitio, hoxe un acontesemento paralisou a vida en Filoloxía.

Moitas veses teño recomendado que visitasedes a páxina de "Señor Lobo", pois ben, o autor da sitada web vén de ser denunsiado por un profesor desta mesma facultade por un artigo publicado por el na mesma, por danos á súa imaxe e non sei qué ostias máis.

Vaia a onde vaia todo iso, sexan cales sexan as consecuensias (a primeira é que xa ten que ir aos xulgados e non sei qué caralladas máis e que xa se deu de baixa a súa web) que saibades todos que este rapás, ao que lle teño un cariño, un apresio e un respecto moi jrande, ten todo o meu apoio neste contensioso (ou cómo ostias se dija).

A conclusión que saquei, así a bote pronto, é que aos de arriba non lles justa nin que se lles tusa e que a nós só nos vai quedando o cuspir na súa sombra.

Total... que a liberdade de expresión acaba de levar outra patada nos collóns.

Que se supón que temos que faser agora?

Responder?

Sejiremos informando.

Que lles den polo cu aos de Antena 3 que sempre andan poñendo os capítulos vellos dos Simpson.

Por que non empesan poñendo dende a sejunda ou terseira temporada?

E por serto, en Cuatro van empesar a poñer un vello programa de quita y nipón.

Arrggg...