 Arrepentirme podería ser algún tipo de arte |
||
|
busca... |
Se muestran los artículos pertenecientes al tema Os meus tolos. 28/12/2007Vídeo de ajradesemento bastante cutreCando ía poñerme a coljar fotos como un enerjúmeno, pensei que ijual remataba antes fasendo un video con fotos do persoal de abordo e vía. Oh, cuan jrande foi o meu erro! Pero, en fin, rematei fasendo un vídeo non que a música cadra mal, soa mal, as fotos vense de aquela maneira e na que non hai moitas sorpresas (salvo un serto contacto coas relasións de tipo homosexual, que se ajradese). En fin, jrasias a todos os que saides en el por sejir ajuantandome, por faser por me entender e por estar sempre aí. Sei que falta peña, pero non tiña fotojarsías, non vaiades pensar. Unha aperta forte para todos e bicos húmidos para aljúns e aljunhas! Saúde e a mamala! 22/12/2007MímicaRoque: Fai cousas. Lutxi: Hahahaha... Agus: BaaaaahhhhHH!!! Félix: Jritar, tolear... Roque: Hahahaha... Félix: O Papa. Agus: Non, non... Samu: "O Papa"! Roque: Non saber qué faser. Félix: Unha palabra estraña... Agus: Non sei qué faser, tío. Que fajo? Pena: Eee... Enloquecer? Agus: No. Félix: Dromedarios. Samu: Gjgjgjgjgjgjgj... Félix: Non cheirar? Roque: Hehehe... Félix: Andar, tolear. Pena: No. Mirar. Es mirar. Estás mirando y decides. ¡Decidirse! Lutxi: Xa sei qué é... Agus: QUE VAS A SABER QUE É?! NON O SABE NADIE! NON O SEI NIN EU! Todos: Hahahaha... Pau: Tempo, tempo. Félix: Que era? Agus: Non sei. "Prever". Que, que, que, que fajo aí? Roque: Prever? Pero... Félix: Fasías un prebe! 31/05/2006O político perfecto (Caracusto) Como estudiante de políticas teño que dicir... que sería o peor político do mundo. ¿ Por que? Porque se algo aprendín nestes anos de festa e atracóns de chapatoria varios, é que a política nunca solucionara nada VERDADEIRAMENTE importante,e falo en termos de supervivencia e dos grandes problemas da humanidade. Dime unha política do Goberno e direiche o pouco que me importa. E certo que a política soluciona problemas de pequena índole, que está ben que se solucionen. Pero quitarlle a piruleta a un neno para evitar a súa caries, para darlle despois unha paliza e deixalo morto, é un pouco tontería,¿non? Pois benvidos o bonito mundo da política. O problema é que quitarlle a piruleta o neno é algo bo que non implica riscos, pero intentar evitar que lle dean a paliza fai que seguramente cha dean a ti. Non se pode ir pola vida jodentote a ti para salvar o resto, é bonito pero desaconsellable: Por eso cando escoito que xente loita pola independencia da súa nación e pola defensa da súa cultura digo: eu tamén o apoio, é unha boa causa, pero é un luxo que nos podemos permitir os nenos ricos, a unha persoa do terceiro mundo dalle o mesmo MORRER que MORIR, dalle o mesmo que maten os seus PAIS que a SUS PADRES: todo é ijual de horrible. Mentras nos nos entretemos co Estatut, a autodeterminación do País Vasco, a defensa da nosa cultura, o matrimonio homosexual ( cousas que quero deixar claro que eu apoio), morren millons de persoas de fame, por enfermedades con cura, por guerras inxustas e imperialistas. A política é a sacarina do café despois de comer un cacho de touciño, é a tirita a unha ferida de bala, é o "podemos seguir sendo amigos", é a merda cantante e danzante do mundo. En definitiva. os grandes logros da humanidade non se consiguen cá politica, entón a decisión esta nas nosas mans, decidide se votar para mellorar as cousas na nosa minuscula xaula, ou pasar de todo por soñar que algún dia saldremos voando moi lonxe dela. Mellorando a xaula ou non, ¡seguiremos soñando que é o que nos queda! 09/05/2006Adiós (Rivetto) xamáis a volverei a tocar,xamais a sentirei vibrar... pero a miña persoa mais non pode obrar..." dulces sueños" querida miña, nunca mais xe volverei escoitar...os meus oídos non xe volverán apreciar nunca mais. adeus princesas de madeira, miñas cadeas por fin se han de soltar, as miñas cadeas agora son a miña liberdade.....unha mala besta no meu lugar ha de estar.....sorte amigos..moita sorte 13/01/2006Palabras (Caracusto)Palabras sen sonido que retumban nos oídos, como frechas sen destino e sen orixe... ...non hai xa nin indios nin vaqueros neste mundo... as risas das bruxas cobíxanse nas paredes das lendas esquencidas e humilladas, como escravos despedidos e abandoados pola súa inutilidade, a evolución pide perdón por non facer nada e a tortura da nosa existencia proclama unha morte digna. Palabras sordas sen sonido sen sentido, cobrando vida como cobras cobrando o prezo mais alto a nosa ignorancia, non coñecemos o que nos rodea, senon mounstros superfluos que vagan pola nosa mente anunciando a nosa intelixencia como políticos embusteros. As preguntas que noutrora nos atormentaban agora teñen respostas fáciles que calman a sede da alma, non me gusta o mundo no que escribo porque xa non hai papeis puros onde plasmar a nosa ignorancia. infelicidade asumida, pensamento suicida, a morte respira... circulos concentrícos separanse a vez que se diluen no reflexo impuro da nosa existencia...o vento oubea... unha palabra escrita fai anos cobra sentido nunha mente temblorosa e os teus ollos seguen torturandome... Palabras sen sonido, sen orden, sen sentido, así de mal escribo... pois a miña pluma segue a dirección dunha veleta con vento tolo, e así calmase a miña dor. As follas dun libro caen co vento do outono e as lágrimas dun pensamento crean riadas de imaxinación. O egoismo álzase sobre todas as cousas, a vida é corta e hai que disfrutala por riba de todo, por riba de todos... carpe diem, a corda que apreta os pescozos de miles de persoas impedido a entrada nos pulmóns de aire impuro, quizais deba ser así... como un berro dun árbore...¡berro eu! afogado pola tristeza da chuvia, fabricando lamentos o peinar o vento. Quizais non teña sentido falar sen ser oído, pero as palabras máis lindas son as que nadie escoitou, as que tan só o eco pudo pronunciar algunha vez e que as paredes de caseróns abandoados gardan na súa memoria. Falar por falar, escribir por liberar, chorar por chorar... Palabras sordas, non mortas, silenciosas, sinceiras, oscuras,que curan feridas vendidas a Satanas,curas non son quen de calmar a dor desta posesión infernal, marginal,virginal, barrocos versos de sangue fresca ,¡pintoresca vida!¿fría?¡non!cálida... pero tamén pálida como a morte máis gótica. doús nenos perseguen o vento... Son só silencios, son só suspiros, son só sonatas sen ningún sentido... Son só abrazos de letras, son só misterios, son só... ¡palabras! 24/11/2005Aproveitemos o insomnio (Apocalipse) Ben, tou diante dun vaso de birra e un porro mal feito (consideramos este estado como "inisial"). Enunsiado filosófico de merda: nunca se deu unha resposta convinsente á prejunta eterna de "cal é o sentido da vida?". Esta cuestión filosófica plantéxase desde varios puntos de vista, a saber: Tesis 1: a vida ten un final (a morte) e se isto non fora así, a cuestión caresería de sentido, xa que logo ó ser eternos o sentido da vida sería a vida mesma. Esta sertesa da "eternidade" faríanos rechasar a inclinasión a prejuntarnos polo cometido da nosa existensia. Antítesis 1: a mente humana esensialmente non podería aseptar a idea de ser eterna, e isto levaríanos a prejuntarnos ijualmente cal é o sentido da nosa eternidade (xa non a chamaríamos vida porque a súa antagonista, a morte, non existiría). Síntesis 1: non é que non comprendamos o sentido da vida, senón que non entendemos o sentido mesmo da existensia, e esto lévanos (merda) ó punto de partida. Tesis 2: o home ten consiensia de sí mesmo, é un ser espesial na naturesa xa que sabe de antemán que a súa vida é limitada e non entende o porque desto xa que a súa mente, de inisio, non soporta a idea de desapareser. Antítesis 2: sábese que sertos animais como os chimpansés, gorilas, e en xeral os primates superiores teñen consiensia da súa morte, e posúen sertos ritos en torno á mesma. Tamén os elefantes "saben" que van morrer e fanno en sitios moi determinados, mentres o resto da manada fica ó seu redor e incluso recoñeses restos de antepasados. Un comportamento similar vese nos delfíns, baleas, etc. Síntesis 2: non nos podemos crer superiores a nada, así que a próxima ves que vaiades ó soolóxico fixadevos ben en como vos mira ese simio tan simpático "pensando" (vaia gilipollas torturador prepotente de merda, menos mal que vos estades autodestruíndo fillos de puta). E neste punto estou diante dun vaso (vasío) e unha colilla de porro (chamarémoslle "estado final"). O puto sentido da vida é para min desde xa durmir por fin. Coñas fora, persoalmente, o sentido da vida sejireino buscando dentro da miña mente e do meu corasón, ijual o sentido da vida é unha búsqueda continua, ou non. Pero rojaríavos que sijades esta merda de reflexións cas vosas propias. Meu agarimo pra tod@s (terei bastante?) 23/11/2005P.C.F.E. (Rivetto) en realidad somos subnormales perdidos...porqué? porque facemos moitísimas cousas sen xeito ningun... imos comezar co mais básico e de sobra coñecido pola amplia mayoría: o alcohol...si amigos; o alcohol é a primeira dunha xigantesca lista de "porqué cojones fago esto". esa substancia tan nociva para o noso delicado corpo é a cumbre da... estupidez? a saber.eu creo que todo o mundo coñece as consecuencias de a maioria das "porqué cojones fago esto" pero parece que existe xente fora de serie que intenta demostrar que se pode sobrevivir sen fígado, substituíndoo por unha bolsa do gadis; que é mais barata, e ademais podes comprarte unha diferente cando te aburras... pero vamos a meternos de xeo no mundo do alcohol para diferenciar a varios tipos de alcoholismo( dende o meu particular pto de vista claro): 2-bebedor de domingos: este o que fai é beber as suas estúpidas "copas", comos os pijos solen decir, pero solo os domingos. 3-juerguista universitario: este despojo humano, se se lle pode xamar asi o que fai é xutarse cantidades dañinas de alcohol os xoves , ata un punto no que non sabe á que sexo pertence... 4-borraxín: esta cousa o que fai é beber onde lle deixen; despertase e desayuna co seu mellor amigo jony caminante, na facultade tómase un segundo desayuno co seu colegui eristoff... despois arrástrase ata clase para cumplir, e pregúntase que fai toda esa xente en panos menores tomando apuntes... 5-borraxo profesional: estamos ante a cumbre do borraxo... unha especie cun aguante extraurdinario.. alguen cun estómago a proba de bombas. o borraxo profesional necesita 10 veces o que beberia un borraxo normal. seguindo ca lista de pcfe( porque cojnes fago esto?), porque podería seguir eternamente... agora temos a seguinte pcfe, o maltratamento malsano do corpo ; e non me refiro o jackass... se non ó ejercicio físico de forma malsana...aquelas persoas adictas ó ejercicio, aquelas persoas que teñen músculo ata nos dedos...e antes de nada quero explicar algo que me explicou un amigo: resulta que se unha persoa é moi asidua ó exercicio físico, xega un momento no que o corpo vólvese directamente adicto a ese exercicio, porque o seu corpo crea unha substancia , xamémoslle xz que fai que o deportista cree unha adiccion... sei que non esta ben explicado, pero é verdade. 1-puto vago: esta persoa é tan vaga que solo fai zapping para quedar ben cos amigos. 2-deportista por arrebatos: este o que fai é que lle dan como arrebatos e di : vou faser ejercicio, que tanto mixelin xa me marea,pero ós dous dias xa o ves no sofá tirado como un porkiño. 3-cuasi-deportista: fai deporte...pero de vez en cando: un partidiño de futbol por aquí, vai a correr dentro de 1 semana...mais ou menos mantense.. 4-deportista: practica algun tipo de deporte/arte marcial ou o que sexa... 5-culturista de merda: este amasijo de musculos non é capaz de rascarse nin o seu propio pescozo.
15/11/2005Non é asunto teu (Rivetto) o título original debería ser puta ; pero como non se pode decir puta a estas horas , tituleino como o titulei. dentro de unha semana uns cantos de nos imos celebrar un cumpleanos ; pero seguro que felis ou paula e ata juanca en algunha ocasion desexaron algo que nunca lle regalaron, algo que nunca recibirian....asike pensei dentro da miña increible intelixencia desmesurada; que tipos de regalos querería cada un de nos??? e fago un preaviso...alguns poden ser un pouco crueles ou non! porke no fondo non son tan cabrón como debería: a felis regalaríalle.... unha muñeca inxable( para ke atopara o camiño), un bate de beisbol(para saciar o seu espíritu de destruccion),o kamasutra(non fai falla explicacion...),unha cinta do fary(indispensable). a paula regalaríalle... a felis(por un precio módico), uns guantes ultraresistentes( a pobre xavala ten moi mala sorte),a dentadura de cuñaaaaao( unha reliquia para un odontólogo),uns guantes de beisbol( home, regálolle o bate a felis, alguen tera que xogar con el , no?) unha cinta de manolo escobar(sen palabras) a juanca regalaríalle... unha muñeca inxable unisex(sen comentarios), un "espejito mágico"(para que se fixese esa pregunta de quien es el mas hermoso de todo el hotmail????), un suministro para toda a vida de vodka( sinto juanca, o smirnoff é moi caro), un suministro para toda a vida de aspirinas( para el dia después),unha cinta de xenoa( as mellores xa están collidas). a meu irman escupiríalle...ui!! quero decir...regalaríalle... unha paliza(servicio completo;incluídas patadas nas p------), cirugía(solo puede quedar uno,je,je,je!!!!!),todas as pelis de la guarra de las galaxias e la leyenda de la zorra( que cousas....), unha cinta de supertramp( je je eu sei ben o que digo....) por último autoregalaríame... unha desas pekenas cousas azuis( buff! estan polas nubes!!!),un curso completo de xoke de frentes(co mestre mateo,teo para os amigos), unhas cantas neuronas mais( creo que están en peligro de extinción),unha cinta do fary, grandes éxitos( hay torito buenoooo; hay torito guapoooo) en fin hay moitas cousas para regalar, pero bos meus queridos amigos, sodes o meu maior regalo!!! ala!!!! 20/06/2005Estou canso de cojones (Rivetto)o talon de aquiles en roca de montaña: o corpo humano é unha merda e unha incognita ó mesmo tempo, da risa pensar que cun mínimo esforzo nos cansemos tanto; a clave: a disciplina pura e dura... o noso corpo é un gran musculo que disciplinado pode rendir ,dunha forma impensable nos comezos da civilización que íamos pensar os seres humanos do que eramos e somos capaces de facer, a nivel físico e mental. somos tan fráxiles que calquera cousa pode destruirnos a nivel fisico e a nivel mental : a nivel fisico podemos caernos ó chan e morrer por calquera cousa... a nivel mental a tristeza pode levarnos a tal locura que nos obligue a quitarnos a vida ou a limitar esta mesma dunha forma trascendental.... podemos crear e destruir, aínda que eu opino que a natureza do ser humano está extralimitada ó segundo término. a nosa mente pode aprender calquera cousa simplemente ca simple observación, como por exemplo están as artes marciales, como a unha persoa se lle pode ocurrir un sistema de defensa e ataque sen ter unha base sobre a que sustentarse; ten unha palabra: xenios, igual que eisten descubriu introducindose de xeo nas suas cavilacións a lei da relatividade e por iso foi un xénio, o descubridor do karate ou do twkondo etc foron xenios, para crear un arte marcial que primeiro tiveron que autoaplicarse a eles mesmos e á sua configuración física... si señores e señoras somos uns seres en continuo contraste, por un lado tan fráxiles e por outro tan complexos e consistentes, fora como fora o noso nacemento porque facernos tan débiles e tan sotisficados ó mesmo tempo, temos que ter un talon de aquiles , unha debilidad? en resumen: ke sabes de rusia?- pues es un pais grande donde hace frio. postdata:reclamo unha foto da tua debilidad/complexidade ; (como complexidade non vale a tua cabeza) 01/06/2005o valor da amizade; homenaje a loko (Rivetto) para aqueles que non se acordasen , entre eles eu; onte foi o cumpleanos de agustín e este é o meu regalo: se tivera que destacar a alguén como amigo no ke confiar sería agus, el sabe mais de min que eu mesmo,pódese decir que é o meu confesor.si é certo , non é a persoa perfecta pero quen o é???. hoxe en día todo o mundo vive polas dobres intencions, por intereses... onde estan esas persoas puras cun corazón pulcro, ou non existen ou están en perigo de extincion . con esto non quero decir que eu sexa un santo, para nada...!¿? as boas intencions desapareceron , a regla é pisotear ou ser pisoteado; a regla é sobrevivir e para eso hay que engañar, boicotear, morder , escupir, arañar... que ocorre señores?voltamos á edade dos dinosauros onde habia que pelexar para conseguilo todo? non avanzamos suficiente???parece ser que cada mais avance do mundo acercanos ó primitivo.... agustín é unha desas persoas cun bo corazón, con quen podes falar de calquera cousa sen aburrirte;con ideas claras e ben argumentadas. é un bo tio, un romántico en especie de extinción... actualmente quen é romántico???nadie, solo se quere unha cousa:xxx . o demais non vale , un bico non vale , nin abrazos nin nada ; dende akí anímovos a que non vexades sexo cando mirades pa unha tía mirade máis alá, non as tratemos como un obxeto sexual se non como persoas. agus gracias pola tua amizade e "grazas"pola tua compaña; eres un dos meus mellores amigos e espero que non cambie nunca, gracias por ser ti. samo ponlle unha foto de agus de xeito, vale??? 26/05/2005o ben e o mal... a delgada linea vermella (Rivetto) dende moi pequenos enséñannos unha serie de valores basicos sobre moitas cousas, e ademais dende moitos campos: na iglesia enseñan que roubar esta mal, que non é correcto, que non se adapta co sistema de valores da sociedade porque está condenado e está aceptado por todos que esto fose así... porque para eso se inventaron unhas leis que regulasen o comportamento da sociedade( aínda que existen moitas outras cousas para tan lucrativo fin: television,centros de ensinanza....todos queren unha tajada..)suponse que eses valores se inculcan para que cada un sepa establecer unha liña e nunca sobrepasala....para non pasarse "ó lado oscuro",perdoade este termino friki, pero é un exemplo case perfecto...como unha persoa se deixa seducir polo mal,pola suculenta mazá, polo "morbo"....resulta que ese morbo é unha fina capa que envolve ó mal e o fai mais suculento e tentador...nunca xe ocorreu samuel de sair un xoves e ver aparcado un flamante deportivo cun retrovisor igual de flamante, e desexar por un microsegundo reventalo dunha hostia...como se o noso jang ou" lado oscuro"nos estivese incitando a unha violencia gratuita..en cristiano a desatar a nosa ira con algo que non nos fixo absolutamente nada(a non ser que se considere un crimen ter un coxe caro...) se o pensas ben todo na vida se separa en duas partes altamente influenciadas pola nosa concepcion sobre o correcto e incorrecto... en case todas as relixions hay un ser divino e bondadoso e o seu arxienemigo malvado e sen escrupulos, incluso se nos incita a ser,se nos aconsella dende a relixión cristiana a cumplir os seus mandamentos, tampouco vou entrar nese tema porque por exemplo actualmente follar con condon é un pecado que se paga caro(pilláxelo,doble sentido....!!!!) a relixión intenta doblegar o espírito cas suas reglas,e que conste que eu respeto a relixión. pero suponse que aquel iluso que non cumpla o establecido sufrira da ira de dios postmorten , nun inferno con fuego e todo ese rollo doloroso,en cambio quen cumpla ben todo esto irá ó ceo,que supoño que é todo o contrario ó inferno... pero eu creo que o inferno non é un paraje desolador onde hay seres malos malísimos se non que é mais ben a trasladación personal de os nosos maiores temores, quen sabe..ó mellor xa estamos no inferno,tendo que soportar as nosas vexacións particulares para ó morrer ir todos ó ceo onde todos son compensados pola sua vida. o certo é que esa liña que separa o ben do mal establecémola nos mesmos, por moito que se nos eduque para saber onde colocala ,despois cada un convértese en xuiz e verdugo de si mesmo pero o certo é que se non se nos educase con esos valores non existiría a culpabilidade porque non habería crimen e polo tanto volveriamos a unha situación anterior ás leis, vamos unha situación de estado de guerra total... a un estado de desorden que ás persoas non nos gusta nada... mais , non creédes que o estado de inexistencia de leys , de desorden... como a nos se nos inculcou que eso era unha anarquía, pode que precisamente eso non sexa eso , se non o contrario deso mesmo, a nos enséñannos que gilipoyas é un insulto, pero que pasaría se nos enseñasen que iso non é un insulto se non un alago??????....... pois pasa o mesmo co de antes, quizás un estado de orden é un estado de desorden,solo que nos pensamos o contrario pola socialización... como dixen no anterior texto,a realidade depende do punto de vista, e o punto de vista depende da realidade, da forma de observar esa realidade , da forma de formular un punto de vista crítico. se que isto é unha paranoia como unha catedral, pero o mundo esta xeo de paranoias e de xente que ten esas paranoias na cabeza,pero quen está mais tolo: o tolo ou o tolo que sigue ó tolo... 19/05/2005Límites da realidade (Rivetto) o mundo de matrix non é tan descabellado, calquera cousa que imaxines non é descabellada...porqué? pois porque a realidade distorsionase co punto de vista, cada quen ten a sua propia idea, o seu propio concepto do que é a realidade....por eso cando ines se mostrou disconforme co meu anterior texto,fíxome pensar que cada un vive no seu propio mundo de ideas,ideas que a veces coinciden con ideas de outras persoas e a veces non: cando esas ideas se presentan convenientemente ante persoas de recoñecido prestixio; e son compartidas por outras moitas persoas prestixiosas adquiren o rango de teorías , que sendo empíricas , non deixan de ser ideas concebidas por mentes ilustres e calenturientas,no bo sentido da palabra.todas esas teorías do big bang , relatividade etc son ideas personales sen mais , por suposto contrastadas con outras teorías que nunca se puderon revatir e polo tanto se ensinaron de xeneracion en xeneración. teño que abreviar que vou ir a piscina para eso da recuperacion da miña espalda... en conclusión...ideas ou concepcions sobre a vida ou en torno a factores que a rodean pasan de ser conxecturas a ser teorias respaldadas..........porque???? pois porque necesitamos sabelo todo , e se fai falla para elo invertarnos unha paranoia faise , e se todo o mundo cree eso pois mais cartos pa o bolsillo e premios para a vidriera.... non vos creades nada, non creades nin este texto porque se sodes moitos os que creedes esto, podería enriquecerme a conta da nosa simbiose... 10/05/2005Aínda non o teño decidido (Rivetto) este sabado pasado dinme de conta de algo polo menos destacable...cando salia de casa á unha e pico da madrugada; puxenme a pensar(raro en min) en que existia unha gran decadencia neste mundo; non é que sexa algo novo... pero pode que pouca xente se dea de conta das orixes de esa decandencia... non é que nos rodee e nos influya ; para nada... esa decadencia é algo que surxe dentro nosa como outras moitas cousas. e esa decadencia é a que cambia a forma de ver as cousas; igual que unha persoa que está enconada ve as cousas de esa maneira especial , non sei pero é como se existisen moitos sentimentos dentro de nos que se activan nun determinado momento da vida,permanecendo escondidos ata que xega o momento de sair a flote. de igual forma, penso que hai duas formas de ver a vida , a real e a inventada por o noso intelecto: porqué cando vemos un amanecer decimos ; uih que romantico é ,joder o puto sol esta saindo sen mais... é necesario buscarlle un sentido extraoficial???? outro exemplo e este poderíase decir que é mais polemico: por exemplo ti samuel; supoñamos que xe gusta tal tia.daste de conta que a natureza nos impulsa a sentir todo eso ...pero en realidade non amas a esa tia , se non que a natureza fai que sintamos unha atracción por o sexo contrario, todo eso do amor e esas cousas é unha invencion dos grandes almacenes do noso cerebro, é unha excusa ,para decir "non señores ,non somos como os animales ,nos amamos e queremos"...... por favor , que clase de engano é ese??!! non somos tan diferentes dos nosos amigos os peludos, a única diferencia: o cerebro , un órgano que nos concede o poder de crear e de destruir . crear unha mentira tan grande para diferenciarnos ,para miralos por encima do hombro. en realidade se fose pola nai natureza estaríamos follando sen parar para preservar a especie.é o noso cerebro o que se inventa mil gilipoyeces para facer a vida mais interesante... supoño que estas cavilacións non teñen sentido porque son preguntas sen resposta ou son preguntas que levan a outras preguntas e a respostas faciles e tópicas para sair do paso. todo esto samuel levanos á decadencia, que na miña opinion non é mais que outro invento noso , todo en realidade o é ...a mesma realidade é un invento noso , transformada ó noso antollo..para o noso fin... o mais ironico é que moitas das nosas invencións son as causantes de os maiores males da sociedade actual: o tabaco , o alcohol, a violencia explícita, o poder.... espero que xe gustase a miña reflexion acertada ou non, se alguen ten algo que decir podedes contestarlle a raul no numero 658795808 (poño o numero porque nadie vai contestar esta locura , verdad samuel , se pos esto na tua degradante páxina quero que poñas unha foto de xwewaka(star wars)) si!!!de xwewaka!!!!ke pasa!?é o meu novo ídolo: peludo , dentadura perfecta e ten un humor de cans 09/03/2005Lesma e os 7 yonkos reincidentes (Rivetto) había unha vez un brillante joven, que esperaba triunfar no mundo informático , xamado lesma; pero este personaxe tiña un gran problema: tiña a cabeza moi grande... asike non podia estudiar nada porque lle pesaba tanto o seu cabezon que non via os apuntes, sufria unha tortículis aguda que non lle permitía realizar unha vida normal: nas discotecas todos pensaban que se caera unha lentilla, cando non pensaban que tiña un estilo de baile posmoderno,na piscina nunca afogaba porque a sua cabeza sempre saia a flote, non podia ligar porque as tias pensaban que so se fixaba nas tetas... era un gran cúmulo de problemas os que se lle presentaban a lesma... pero aínda así quixo estudiar informática, ata que un dia pensou que se poderia forrar traballando de paleontólogo, debido á sua ventaxa craneal....resultou ser un dos mellores paleoon....porque non lle quitaba o ollo ós seus descubrementos...e iso fixo que saisen a relucir as envidias dos paleontólogos máis sonados; os que estaban en conxo...esta mafia de tolos decidiu acabar con lesma contratando a 7 yonkos reicidentes, xa que estes o único que lles pedían era ver as estrellas, para o cal os sonados lle compraron un telescopio para os 7( solo un porque eran bastante ratas ) os yonkos non conseguiron acabar con lesma porque estes lle mandaban amenazas de morte a lesma; as cales nunca xegou a ler porque o seu buzón non estaba á sua altura...despois estes adictos intentaron matalo con indirectas pero tampouco o conseguiron porque lesma solo tiña ollos para o seu traballo( ke bueno tio!!!!) estes 7 yonkos acabaron mortos, porque non se resistiron a acudir a un concerto de marilin manson no cal morreron de pena porque marilin manson lle rompeu o seu telescopio, os yonkos sen o seu telescopio non tiñan ganas de vivir e morrreron de unha sobredose no seu cuarto do hotel njhsi; morreron ó ver as aventuras de os chocorobots...demasiadas cores para uns yonkos... lesma sigue vivo, e actualmente estudia hispánicas en coruña ---moitos estudiosos din que intenta atoparse a si mesmo.... en canto ós yonkos , o seu espirito permanece no horizonte e nas estrelas.... en canto a merilin manson dise que está nun templo budista arrepentíndose polos seus actos impuros, no futuro pode ser que monte unha banda xamada merilin buda tan tan tan tannta fin.............. 03/12/200429 Abril 2004 [texto tal cual] (Rivetto)Érase unha ves un askeroso, vomitivo e estúpido trol que vivía nunhas cavernas adosadas nun país multicolor de nome "felizonia". Dito país estaba dirixido por un tiránico, pero cobarde rey chamado dieguín el hermoso (ke era sabido por todos que tiña pluma, era sadomasoquista, cantaba camela, los pecos e era un coleccionista de chapas variadas....)Este pequeno rey subíu ó trono cun golpe de estado efectuado por un gran mago o cal lle chamaban carlo jesú e que facía unhas invocacións da ostia, e co escuadrón da morte, formado por os temibles "carecos", que eran capaces de arrasar unha cidade cas filigranas que facían.... As cortes do rey estaban ben custodiadas por igoríngio(un temible ilusionista que posuía o espello de anghost, capaz de mostrar a aquel que se observase a sua verdadeira apariéncia...joder, ke medo...)o seu lado estaba un ser abobinable, unha creación propia do averno...ese era mosca de cabálatron(este ser tiña a increíble capacidade de matar, si matar; a calquera ser co seu discurso plomo e aburrido)e o último deles era o pequeno e mortal markonums, un ser excepcionlamente pequeno cun dominio pefecto das súas pernas( este infimo ser era capaz de eliminar a calkera ca incrible forza das súas pernas, curtido estaba no arte antigo do tae-kondo) Fora das murallas do xigantesco e incustiodable castelo estaba un pais sumido no caos, no cal existían diferentes comunidades cas suas propias regras.... si, era un país de caos e destruccion mas-iva, pero existía unha comunidade que intentaba crear un mundo mellor, com opotunidades , com tías salidas, con patatas com café..... para poder crear ese mundo mellor terían que bater ó rey, vamos darlle unha paliza das que molan.... Esa comunidade estaba formada por guerreiros, magos con capacidades incribles..... POR un lado estaba o gran penaxalighou, con unha forza sen igual en todo o reino( cuya capacidade mais mortal consistía en aplastar ó seu opoñente ca sua masa corporal) por outro lado estaba ducamdos, unha persoa que tiña a capacidade da hiperhiperapidez, e a da fusonitis, e en último caso usaba a súa arma secreta que era unha nube neghra, pero neghra neghra que lle saía da boca. En ultimo caso estaban os irmans xemelos que estaban entrenados no arte do shirungjuriuí: primeiro estaba alesa, ke nunca podía perder contra nadie... despois estaba sempajas que tiña a capacidade do boureo, ke era matar o seu opoñente con golpes semmarcados, e non consecutivos.... A cousa é que despois de moitos intentos emocionantes de derrocar ó rey, intentonas que non comentaremos akí solo por joder....pois esta comunidade de indeseables decidiu aliarse co troll, que o pobre apestaba, pero resulta que antes fora un guerreiro inmortal convertido por carlo jesú en troll e logo desterrado a unha cova apestosa tamén, uihh!!ke se xamaba pira-xum...cousas da edad... pois eso, ke foron hasta a cova,con protección nasal e anal ( tiña un pouco de pluma....)e mediante un feitizo con luces e color transformaron a ese troll no guerreiro de antes.... e foron todos decididos a derrocar o rey... derrocárono ,comeron perdices e foderon como infelices que eran 24/11/2004O canto ferinte (Caracusto)cabalos de mármore cabalgan desbocados sobre un taboleiro de xadrez coa lóxica por destino, nunca tiveron lágrimas... o crepúsculo sondea no ceo como a bandeira dos nosos dias e eu, maraña de dudas atrapadas na telaraña da mente, fico triste buscando a resposta a soños temerosos. Golpes continuos acompañan os latidos do meu corazón torturandoo... ... nada importa se ti estas ao meu carón.. un berro na noite quebra o silencio, mais a morte segue viva, as tenebrosas ciudades con aires oscuros transfórmannos nunha pedra máis, nunha cidade máis... as nosas veas son cloacas dunha vida sen sentido, unha vida que ninguén nos ensinou a vivir, e que nunca conseguiremos vivir... ... a lúa está máis clara, pero a noite segue sendo oscura... porque os segundos maduran e caen no olvido... pasamos a vida intentando aprender a vivir, intentando conseguir unha mellor vida, para logo non chegar a vivila nunca. ...Deus non chegara á nosa ultima cita... o camiño que nos empeñamos en seguir non leva a ningures, a brisa escura levarase as follas do último otoño e o noso tronco quedara desnudo na epoca máis fría da nosa existencia. son a sombra da miña mirada navegando en círculos concéntricos na auga do váter, só queda esperar que alguén tire da cisterna... os choros de Deus farán a próxima tormenta, despois non virá a calma, todo quedadará mollado e destruido... o silencio máis grande é a sordura da ignorancia teñida de despotismo, a tristeza do arco da vella non se viste de cores en cidades grises e autistas, nas que se camiña coa mirada fuxindo da man pobre nas esquinas, cas agullas do reloxo pisándonos os talóns... o tempo é ouro branco... As dúas caras da moeda queren mirar para arriba, eu cabalgo sobre o borde intentando non naufragar na primeira tormenta. é dificil ser pirata cun barco de papel... a lúa desfaise no ceo como unha pastilla de azucre, apáganse as luces e os pitillos encendidos en aquel refuxio de adolescencia semellan miles de estrellas nun universo fumeante e ruidoso. é a nova forma de vida, nin peor, nin mellor... á esquerda de Xesús o trono está baleiro, unha pregunta quédase sen resposta... as follas do almanaque arden entre silencios e silencios, mentras un furado na terra esperanos impaciente, é lei de vida. 15/11/2004Torturas de esperanza (Caracusto)E un neno rise ao carón da súa nai... cobixado pola súa presenza astraída... o paso dos días é unha tortura calmada pola ignoranza, un suspiro nunha garganta infectada, non hai esperanza cando o futuro parece dictado por unha sociedade macabra, e isto convírtese no peor verdugo posible. é difícil nadar contra corrente cando sabes, que máis tarde ou máis cedo, chegarás ao mar, o frio e inexpugnable mar... por que estou aquá? pregúntase un presidario co seu corazón desfeito... por que fago isto? pregúntase un fundamentalista con explosivos no peito... por que estou aquí? pregúntome eu acostado no leito... non hai resposta para preguntas sen sentido, non hai camiño cando non hai onde ir... un sorriso morreu no olvido... e Deus non se acorda como o creou. Quizais a infelicidade sexa o camiño da verdadeira vida, quizais a loita contra a tortura sexa máis satisfactoria que a ledicia continúa, porque esta última é a evidencia do descoñecemento ou do desinterese pola tenebrosa realidade. unha bágoa escorrega paseniño por unha meixela enrugada... tortura do día a día, nadando entre mentiras, mentiras de hormigón cubertas de precioso mármore, como o que un dia cubrirá o frio da morte. "se hai algunha esperanza, esta radica nas proles" Non sei qué morreu un neno nun basureiro coa única compaña dos gatos, non sei qué as mentiras celebran a victoria emborrachándose nun bar cercano, non sei qué a morte inutil ten en xaque á senrazón, non sei qué non son como quero, non sei qué quizais esto non teña importancia... e non o sei porque non quero sabelo... un cabalo cabalga coa cabeza caida sobre o asfalto, coas ferraduras da sorte resoando contra o chan, o seu xinete, poseedor da máis terrible verdade, diríxese a onde só se oe o berro silencioso da alma, quere falar... a mentira máis grande e a que xamais se pronunciou son o anxo rebelde, un anxo negro entre anxos brancos, a mentira entre a verdade, a oscuridade entre a luz... son o reflexo da túa existencia... eu son ti e ti eres eu... somos as dúas caras da mesma moeda, eu son a cara porque ti eres a cruz, quero un pacto e un neno chora porque esta so... non hai verdade posible, a imposición da túa bondade e a miña maldade, acaso as túas plagas que matan e castigan os homes por non seguirche, non son tan terribles como o mesmo Inferno? Ti, Todopoderoso, tes poder para perdoar a xente arrepentida... por que permites que sufran a eternidade do Inferno? os anxos trompeteiros sorríen... pódoche asegurar que cada un dos que viven no Inferno arrepíntense de non ter seguido a túa doctrina, se eres tan bo como din... PERDÓAOS os vintecatro anciáns aparecen colgados das vigas dunha igrexa... non hai máis verdade que a que cada un sinte dentro de si mesmo... séguete a ti mesmo e atoparás o camiño 12/11/2004Máis alá do meu pensamento (Caracusto)Son unha alma perdida que treme pola inquedanza, o peixe que ve que a súa charca evapora. Mil razóns e unha soa persoa. Morro de ver indeferencia polo vendaval que se achega, soño co espertar da luz que no fondo da caverna mora. Mil razóns e unha soa persoa. Permanezo no soño, no letargo, ante a soidade, esperando a alma perdida que no mundo aínda non chora. Mil razóns e unha soa persoa. Sangue e terror, morte e odio, regras do xogo macabro da vida, os dados trucados... e ruleta non xira. 14/10/2004Fragmento Mensaxe 3 (Caracusto)un neno expira... e choro... deus aforcouse en silencio na noite cos ollos dudosos 08/10/2004Escravo (Caracusto)Escravo de cravos cravados en clandestinos soños, coa mirada perdida nun horizonte inexistente pasan as follas da vida sen mais gloria que a supervivencia miles de preguntas bailan o son dunha música que tamén descoñecen, coa eterna sede da curiosidade e solteiras para sempre... pero eu non teño medo... atópome na terra prometida a persoas que non coñezo, estou perdido nun mundo que non me pertenze, son escravo das miñas dudas que caen na miña mente como follas dun árbol no otoño da existencia unha lágrima tirase do balcon dos meus ollos... atópome atado por miles de cadeas á miña terra, a cárcere da miña vida tirou a chave ó fondo dun lago que se secou no caluroso verán do tempo non me atrevo a ir recoller as chaves que durmen sobre seu fondo... aora teño medo... son un sauce que chora por non poder romper as suas raíces, que se move ó son do vento soñando con sair voando... quixera ser mais soñador... e loitar polos meus soños a bordo dun barco pirata que polas nubes navega quixera ser mais soñador... e bucear no rastro das miñas lágrimas sen afogarme pola tristeza quixera ser mais soñador... e armado coa espada da miña alma cabalgar polos pastos verdes que rodean a miña imaxinación quixera romper a cárcere do medo e ser libre para sempre, pero non podo... a terrible sombra da incertidumbre, precipicio abismal, deixame a oscuras na noite do tempo... as parcas discuten acaloradamente marionetas dun deus que nunca as bendeciu, as súas miradas tras máscaras enrugadas desvelan o descubrimento da sua inutilidade, e lei de vida, dictada polo reino máis absolutista dos que endexamais existiron, o reino que se cre dono verdade e nunca nos pediu opinión... quixera ter forzas para pagar a miña liberdade co precio da imcomprensión quixera ser Eu, dono e señor de min mesmo e que a miña locura desbordase o río da miña vida |
Archivos
TemasEnlaces
|
.