Arrepentirme podería ser algún tipo de arte

Ou non.

Onte entreille a Cristo inmundo.

Despois quedei con el.

É un fillo de puta moi listo.

Relativo baixón. O Sharp metido no cu. Esta semana vouma saltar-SALTARE-choutar.

Eu verei você novamente
Eu verei você no inferno

Hai hoxe dous anos que voltabamos do Viña.

-Blogia estame tocando o carallo moitísimo e non poido poñer enlaces, así que probade a clicar en "mayo 2006" aí ao lado e poderedes ver o resume do noso paso por Villarrobledo-

Nin este ano nin o anterior fomos ao Viña. Agora só está na mente, na miña, irlle ao de Manu Chao en Coruña. Amén de outras grandiosides que nos poidamos atopar -Skarnio, Banda Bassotti, Obrint Pas...-.

Non sei. Aquel Viña foron, probablemente, dos mellores días das vidas dos que o vivimos. Foi unha máquina de anécdotas e creo que nos pasamos tres días partíndonos de todo sen parar.

Que volva aquel Viña!

Pipas! Cochos!

Tras chegar a casa CERVEXA e tras iso hoxe xa é noite e non vou a ningures NON hoxe non porque quedei en casa e sei que estou aquí porque está soando a música que eu quero.

Estaba a ver un filme xa metido na cama un filme que me colleu no momento XUSTO -coñecedes esa sensación?- e PIRIUM -o móbil e máis unha SMS- así que perdín o fío emocional que me vinculaba ao filme erguinme e acendín o computador.

É moi raro que se é de noite e xa teño o computar apagado... O prenda novamente.

No filme fálase de amor obsesión e outras cousas homófonas.

De que imos falar a día de hoxe? Onte.

Teño moito choio por facer e non sei se rematarei deixando directamente algunha para setembro.

Teño setenta para setentembro. Non digas "fillo da puta", fillo da puta.

Metédema.

As parellas os tríos as duplas parellas.

O póquere o amor e as relacións sentimentais e esa merda.

Sentimental.

Sen ti? Mental.

Non se pode escoitar un tema sobre e outro e IMOS!

Prometo que hoxe escoitei sepultura statuto e skarnio e prometo que non escoitei s.a. porque é a verdade e foi así.

Violación.

Violación.

Aulas. Aulas. Futebol de salón. Nin un só peso en telefonía sen arames.

Popis.

Lambédesme as chinelas.

Agora lembro aquelas noites até as tantas escoitando de todo e dándolle significado a todo. Agora nada ten significado. En serio. Nada. Bada. Baldin bada.

Baleiro. Todo sen nada. Podería facer que esta entrada durase mil verbas máis pero seguiría sen valer nada de nada de nada de nada como toda esa xente que escribe cantidade de cousas sobre terceiras persoas que ten só na súa mente -narrativa- e non fala de nada. A xente mastúrbase co que lle colle a man.

Fotojarsías.

Estou baixando á rúa. Vou baixar a dar unha volta por Oleiros de noite. Hai bo tempo. De seguro que hai bo tempo. Mañá vou traballar. Deep in the night. Down on the rúa pola rúa abaixo.

Ollos que non falan que non te miran.

Se deus nos abandonou xa me diredes qué podemos agardar del.

A morte de Lenin sería seguida por todos os medios -cuartos- de comunicación mediante as últimas tecnoloxías. Épico. Lírico. Corintio. Suevos.

A nación e todo iso.

Imos okupar a casa dos nosos pais mercádeme un bemeuve fun costa abaixo copiñas de máis.

Que máis dá a idea se MIRA MIRA PARA MIN IMOS ATÉ ALÍ bua E NON SABES QUÉ ME DIXO que POIS QUE TAL E TUMBA E NONSEI SABES.

Goear maldígote. Aínda que agora entre e alguén acabe de colgar Soldaduzka.

Se me dás a escoller entre o ska e a soidade quédome coa soidade.

Falar contodoomundoatodashoras.

Con esa grandeza que levo nos petos. Levo nos petos. Peto nas portas pola noite e asusto á xente coas miñas poucas ideas sobre a falta de inocencia e coa miña capacidade autodestrutiva.

Confundir as imaxes. Poñer unha imaxe que NON con unha canción que IGUAL nun artigo que NON e non sei para cándo unha boa derrota.

Mañá?

Que volvan os bos discos de antes os veráns de hai tempo nos que a praia e xogar ás cartas e as pachangas.

A maior felicidade do mundo é unha boa pachanga en San Francisco.

Aínda queda algo que ninguén me poderá tirar de dentro.

Polo tanto... Sempre serei libre.

Dispara.

Dispara.

Dispara.

Dispara.

Pensa, actúa, dispara.

Acabo de ver "La flaqueza del bolchevique" por segunda vez na miña curta e onanista vida. Blogia non me deixa pór o título en cursiva, como corresponde.

Gandhi dixo: Confiar é uma virtude. É a fraqueza que nutre a desconfiança.

Stephen King dixo: A confiança do ingênuo é a arma mais útil do mentiroso.

Lenin dixo: É preciso sonhar, mas com a condição de crer em nosso sonho, de observar com atenção a vida real, de confrontar a observação com nosso sonho de realizar escrupulosamente nossas fantasias.

Marilyn Manson dixo: Quando todos os nossos desejos forem realizados, muitos de seus sonhos serão destruídos.

Gusto da película "La flaqueza del bolchevique". Luís Tosar pon cara non-sei-de-qué durante todo o filme. Soa Extremoduro no seu Golf preto. Levo unha boa proporción de viño no corpo.

Soa Karma to Burn a un volume belísimo.

A confianza é curiosa a estas horas. E confío na gravidade e en todo o demáis tamén.

Eu non son socialista. Son bolchevique. Non hai que tirar os cartos aos ricos. Hai que fusilalos. E despois, tamén hai que fusilar os pobres.

Nun filme no que se di algo como o dito no parágrafo anterior hai que confiar.

Ía pór o tema de Extremo (un dos temas de Extremo) que sae no filme pero vou escoller un bo tema de Karma to Burn. Extremo lémbrame a Sara se soa nun Golf preto.

Blogia non me dá moita marxe de maniobra. O meu busero dime que non se pode confiar, directamente. A súa ex-moza levoulle un chihuahua e iso é un can.

O can regaloullo a moza e despois levouno cando se foi do piso.

Nos últimos dous meses perdín algo de tolemia e vou moi pim-pam-pim-chin-pom. Os sons estes son tan estúpidos que non pido outra cousa que non sexa TODO.

Flaqueza.

Hai que voltar. Hai que amosar valor? Non.

Pensa, actúa... APUNTA!

DISPARA!

Agora xa é día vinte e as metáforas da lingua non me importan se non están en linguas que correspondan con algún lamber sobres nos que meter as grandes mensaxes por dicir.

Pensa, apunta, dispara. Actúa. A túa mente é a mellor arma? Discurso.

Mao Tsé-Tung dixo: O inimigo avança, retiramos. O inimigo acampa, provocamos. O inimigo cansa, atacamos. O inimigo se retira, perseguimos.

Bertolt Bretch dixo: Não conseguireis desgostar-me da guerra. Diz-se que ela destrói os fracos, mas a paz faz o mesmo.

Pessoa dixo (hostia-puta): A arte mente porque é social.

A arte mente porque é social.

Piada. Mentira.

Piada. Todo é piada?

34.

34.

34.

Dispara.

Apunta.

Actúa.

Dispara.

Mais non penses.

Eu amarei por todos vós e por todo o resto tamén me deixarei amar. Mais os meus medos guiarán a miña felicidade. A miña dor pretérita é a que manda. Eu non obedezo.

Eu estou perto dela. Sorrindo. Intentando sorrir.

E canto.

Xa podedes baixar o meu último poemario visitando a páxina da PLATAFORMA "A REGUEIFA".

Agora mesmo (a día 15 de abril), atópase entre as últimas novidades que podedes ver ao entrardes na páxina. Despois poderedes acudir a el sempre na sección Literatura e outras artes. Deixarei un enlace aí ao lado para que sempre poidades pasarvos. (Samu, pesadooo...)

Agardo que gostedes del. Ou non.

Xa me iredes dicindo.

Grazas a todos e todas aqueles que me axudaron (e non) a crealo.

E grazas a Ales polo debuxo da portada.

Días de confirmar a fuxida a Porto.

Estar en bichas de hora e pico. Amanhá, aula de português.

Lusíadas!

Reparar algo dun futuro poemario ocasional. I disappear.

Desaparezo.

Na bicicleta costa arriba costa abaixo rui costa costacurta.

A diferenza exacta estriba no binomio RUI COSTA/COSTACURTA. Sinxelo de entender, non si?

Qual é a sua posição em relação a este tema?

REC non está tan ben como se quere facer ver. Non está tan ben. Non. Que va.

Que escoitarei no Porto? Igual comezo unha guerra. Agora vou lavar as mans, tomar algo de froita e volver a Oleiros tan rápido que as miñas compañeiras de viaxe (gónadas) dirán:

-Demo de rapaz... Viches o tamaño que tiña ese ego? Era moito máis pequeno ca el.

Por certo, son as últimas datas para votardes. A xente que teña en mente amañar as votacións... Este é o seu momento.

Esta tarde atragantóuseme e nos blogues a xente pon aquilo que lle pasa e os demáis non o len porque non ten importanza.

Non podo facer nada ao respecto.

Xa o dixo Reixa:

somos positivos
somos negativos
e os créditos dos bancos
están prohibitivos

somos moito ying
somos moito yang
se nos morre o can
mercamos outro can

A rei morto, festa até as oito! Lástima de bois!

Sara estará para entrar - ou dentro xa da Sala A! para ver a Yosi explicando por qué se fundou o proxecto HOME. Non fun porque os cartaces dunha rotonda eran tan sumamente pouco claras que me trabuquei de dirección e me dixeron párate a un lado e palmei o exame e claro renovar todo custa cartos e abur Suaves e sabe Maradona cántas cousas máis.

E quedei na casa lendo movidas superfascistas que estou na obriga de ler porque o diñeiro manda e se quero diñeiro teño que ver qué di a xente máis fascista que pasou por esta banda do Atlántico Norte. Pero continúo no mesmo berce.

Soará Dulce Castigo. E non estarei chorando como no Viña.

E, se o penso, pois tamén faltarei a outros momentos a moitos máis momentos pero sempre faltei a moitos momentos momentos.

Báixome ska brasileiro. Ska luso. E só teño ska. Iluso.

E estou escoitando Hora Zulú sen xeito e que baixe un raio e me parta pola metade se digo que non te quero.

E algo dirá Yosi.

Estiven lendo algo pola tarde tamén e non son quen de escribir nada a estas alturas da semana. Un tis un tis un tis...

As entradas longas deixan moito que desexar dende hai moito tempo.

Ou igual sempre foi así.

Samu, e logo, que pasou co do dedo no cu co que paseaches hoxe por Compostela? Boh, nada, tolerías.

É certo que isto é como se na SuperBowl xogasen o Xove Lago e o Frigoríficos do Morrazo? Si. Bastante nesa liña, si.

Sabes que coñezo un rapaz así coma ti? Filólogo?

Non. Papahostias. Xa. Entendo.

...

...

...

...

...

Marla Singer, se eu tivesse um tumor, é assim que eu iria chamá-lo.

-quei che quero-

-E non digo sexta-feira (non gusto do catolicismo)-

E espertar escoitando Cuatro Pesos de Propina é un puntazo. Aviso.

E quedar en calzóns tamén. Espertar en calzóns, claro.

Non teño cartos.

Non teño nin catro pesos. Non me dan chonas.

A ver se me entendes...

Soñei con vós, con rapaces que choraban, con un lote de xeito cantando ska...

Moitos choios. Fotos por tirar. Ler. Escribir.

Escoita o meu consello.

Outro día igual.

Así que os sonetos amorosos, o partido do BARCELONA e todos os fu*/ing castelanismos que teño entre cella e cella dan igual.

Confío en que o meu ritmo non se vexa modificado.

Ía ler, estudar, facer cousas, pero hoxe non fago nada.

Mañá será outro día.

Outro día igual.

E non vou ir a concertos. Saír. Viaxar. Rir. Beber. Perder o sentido. Caer. Rir. Beber. Ir a concertos. Viaxar. Mercar unhas chinelas. Dar concertos. Confiar en que o meu ritmo non mude.

E non vou escribir-porque ao final nunca escribo. Nin leo.

Nin saxitario.

Nin tendo.

Mañá será igual que onte que hoxe e que sempre a corrente pode non vaias onde non acañas que a corrente chama ao Xallas.

Ter a sensación de ser alguén?

Non.

Sempre hai algún fodido tolo e eu non son distinto.

Ledes o asunto e son un máis. Finalmente, non deixamos pegada.

Ese estúpido sorriso cada día.

Ferros e Tánatos.

o noso mausoleo é un acto de xustiza e teño clase en breve día longo hoxe évos un día longo

despois vou ir dar clase particular cando chove hase de mollar e a ver se pronto teño cousas para que descarreguedes leades e me critiquedes porto irei a porto mimá

cousas que existe:

o caldo

o viño

o matarratos

a luz

a lámpada

etcétera

e agora mudou a miña sorte onte suspendín o exame de conducir e agora a ver cándo volvo ir porque non teño un puto peso peso peso peso peso a ver se xunto e volvo suspender e son un soldado nas filas do pesimismo

fun collendo conceptos

suspendín

curtei o pelo e semello george michael wake me up

aprobei o cap teño notable na parte práctica teño o título en consecuencia e terei que recollelo dentro dunha tempada tempo temporada temporal quei chove cando chove hase de mollar

polas présas polos risos

e por todo iso

seguide votando o das pelis ou inmólome

prométoo

Antes sempre vía isto nos momentos previos a un exame.

Barrilete cósmico!

onte Muros na súa máxima expresión area maior aos chusos que non se pode correr que nos afundimos e samu curta o pelo xa o curtarei

onte botellón vella-escola risas falando de sexo de relacións de caca de pallas sempre do mesmo unha roda costa abaixo güisqui no xeixo roque tolea roque ponte a camiseta

alba bebe vinagre non bebas vinagre poucos cristos risas por aquí por alá

xa había tela que non vía a todos e agus segue sendo unha espesie de deus ou de aparisión

dóeme o lombo debín facer un xesto malo

e ti que me faltas pero que rematas comigo seguido rematas comigo pim pam pum rematas comigo estou ben inés dixo algo ao respecto e mimá xenial

e todo ben ríndonos non choio moito realmente xisco meteu dous goles

todo ben

ben

estou ben

mañá palmarei o exame e nada máis

e abur todos os plans

pero soan Les Cameleons e estou ben

grazas a todos os meus amigos e a ti

Días de sol, herba e non-vento.

O vento poñémolo nós.

Agora estou exactamente no minuto 2:30 deste tema do novo disco de Banda Bassotti.

Choio por facer? Todo. Exame de conducir? Si, por suspender. Raeiros? Si, aquí, agora.

Pipas!

Pipas!

Mañá baixamos á vila. ¡Què pesado eres con Muros y con Skaiola!

Que se calle. Que se calle. Parese mentira que no calle.

Non sei qué vai ser de todo -obvio- pero mentres exista o minuto 2:30 desta canción eu estou tranqui.

O que importa permanecerá intacto.

No te olvides de quién eres tú. Siempre serás quién eres tú.

E que viva Banda Bassotti!

-déboche moitísimo-

Non queremos un minuto de paz. Realmente. Licor café. Nada is not Spain. Todo is not Spain.

Podo chegar a saber á perfección o que levou a Amancio Ortega a facer todo aquilo que fixo até agora.

Escoitar Walk away no Egeo como se no Egeo só houbese dúas almas. No chan do Egeo hai unha alfombra (carpet) e alí pode un xogar como un cativo.

O Rus está ben. Vale, si, admito.

Calpitear ás 8 tamén. Realmente.

Non haberá forma.

Levo unha resaca enriba que fai sons como AAAHHH!!!

It's my music.

Algún día farei unha entrada á altura.

Manu... Lololololololo... Manu!

Soñei que Montelouro era voado polos aires ante os meus ollos. En serio. E para quen non saiba o que pode supoñer iso... Pois é un pesadelo. Ver Montelouro estourando e víndose abaixo.

Despois botábanme dunha das supostas catedrais máis bonitas de non sei qué época. Estaba en Roma e falaba en galego co segurata que me botaba. Todo o mundo quedaba e eu íame porque me rin seguido de todo. Dunha virxe que se paseaba polo templo mediante un mecanismo de cordas e así.

Despois estaba nun bar no que os meus amigos se pelexaban entre si. Teo estaba encolerisado. E non lembro quen lle pegaba. E habia un caos no pubeto. Hostias por aquí e por alá e eu poñendo paz... Eran os meus amigos, copón!

Máis tarde estaba novamente na vila. E non era quen de convencer a ninguén de ir á praia. Imos a tal hora, non eu non vou, eu vou máis tarde... E non había moita calor realmente.

O conto é que estaba na praza do Cristo (agora reflexiono sobre ese nome) e aparecías por un momento para me dicir algo.

Creo que era algo como... Ahora me voy, después nos vemos.

Ou dese estilo.

Marchabas e os meus amigos percibían todo o que levabamos nas cuncas dos ollos.

Eu quedaba con esa cara de felisidade que non se atura.

Despois non daba chegado á praia e espertei.

Eran as 7:50 e espertei.

Despois de tanto pesadelo, erguinme e estou feliz.

Ando feliz.

Tanto pesadelo e quedei con ese anaco no que te vin.

Ando feliz.

Vou coller o bus que o hei de perder.

Zuzenena sempre.

30 de marso do 1991 viña ao mundo miña irmá pequena. Apareseu na casa de Muros metida nun capacho.

30 de marso de 2008 e sije sendo a muller da miña vida e a persoa á que máis quero no puto mundo. Aínda que nos poñamos dos nervios mutuamente.

Parabéns, tola!

Gora Ánxela sempre!

Non vou á Churra esta noite e podía ser peor pero non dou RECORD nada porque xa é supostamente tarde quero estar so polo mundo adiante sen lentes de contacto nin nada que me una a nada a nada a nada a nada e faime coña todo o que se di da outra beira.

A onde irán todas as palabras que borramos no ordenata?

Alguén le todo iso e seguramente sae hoxe e non me vai ver sendo un puto pringado máis dos que hahaha mimá mira menudo cagallón quen mo dera.

Bah...

Bah...

Bah...

Bah...

Hai unha canción de Habeas que comeza... Ba-Ba!-BA!-BASURA que se acumula...

Agus sabe cál é.

Tamén Neruda chamaría a isto galgo terrible que mata nenos morenos.

Cearei con 45 mortos.

Cearei con 45 mortos.

-Teenager visión da vida: a miña vida é unha merda penso moito e non chego a ningún lado-

Deus apreta.

Deus afoga.

Deus, polo tanto, non acañaba.

Moitos non saben qué é iso de ACAÑAR.

Desármame.

Non estou en Porto. Nin en Vigo. Nin en Muros. Nin en Compostela. Nin en Barcelona-porque-xa teño-unha-carreira da-que-non-sei-moito.

Desármame. Mama unha pirola. Biquémonos todos. Desármame. Estou a un medio metro escaso de EL CASO DE EL ESTADO CONTRA SPENCER PÓNGANSE EN PIE.

Ti arrincáchesme a vida pero estou correndo contra ti. -Cláusula que comeza con TI e remata con TI non ha de ser boa cousa-

Temos un novo habitante na casa.

Unha vez máis. Unha vez máis. Unha vez máis. Unha vez máis. Se cheira a merda, sabe a merda e semella unha vida... Donas e cabaleiros, é merda.

Unha vez máis.

Comisarías. POBO.

il suo amore

Unha vez máis.

He said he loved me but he loved the beat

Outra vez máis.

De súpeto, a xente escoita ska.

A miña felicidade foise paseniño. Facendo ruídos como FLAN FLAN FLAN FLAN.

Patronal neoliberal.

Capital humano.

Hai que ser un fodido nazi para chegar a falar de CAPITAL HUMANO o capitalismo enguliu á humanidade. Destacamos estes e outros artigos.

Bufff... Eu iso non o leo que é moi longo.

Moi longo.

E despois todos morremos por algo máis longo. Saltando de pouco en pouco. Lei de selección natural.

Só preciso un sitio no que me meter.

NADA MÁIS.

E xuro por deus-que-nunca-morre que me vou.

Deus apreta.

Deus non é.

Non xuro.

Eu só digo as cousas.

Estou en Oleiros. Hoxe non vou a ningures. Hoxe quedo na casa. O xoves non fun a ningures. Nin hoxe tampouco vou. Mañá é o cumpreanos da miña irmá-Ánxela.

Mentres baixaba a Os Regos tiven un accidente con un NON TIVEN ACCIDENTE NINGÚN.

Todo o mundo vai facer algo hoxe eu non eu vou ler catro cousas correxir aos militares cando non saben puntuar porque preocupáronse máis dos xeitos de matar que de cómo dicir cousas como QUÉROTE.

Oxalá Skaiola recupere alento e forza.

Non haberá forma da dor e hoxe non vou a ningures e escoito ska do Uruguai. Todo mundo pensa que só escoito ska. Pero escoito moita máis merda.

Skacoustic.

Non haberá xeito.

Podería estar xa en Porto porque estaría lusófono total que é o que quero e ir a un mercado e que estea todo en galego como é que está alí.

Non haberá máis que literatura en Portugal. Literatura. Viño.

E música. Voume levar da orde de cincocentos ferrados de música.

Non haberá nada máis que iso. O resto dará igual.

E todos poderedes vir velo.

Hoxe estou dando un concerto voando e suspendido no aire.

Filoloxía galega está moi ben.

Portugal-invócame-e do resto nada máis que dicir que está noite quero ver o teu corpo liberado e entregado aos praceres máis escuros da alma.

Non queredes un minuto de dor.

Acabo de me meter o mando da cadea de música no ano e acadei mudar de canción.

(SIC)

Fun ao concerto de Los Rockin' Kies con Pena.

Despois ao Valdrich.

Cheguei a casa.

-en que cidade estou que a nostalxia se quedou a medio camiño?-

Por poder escoitar un día como hoxe o novo disco de Banda Bassotti: Viento, Lucha y Sol.

E faltan máis discos por chegar.

O novo de Hora Zulú. Creer querer/querer creer.

O novo de Boikot. Amaneció.

O novo de Habeas Corpus. Justicia.

O novo de S.A. Mala sangre.

E máis.

A saber.

E hoxe a ver qué é da noite.

Seica concerto.

Ou imita o meu riso estúpido.

Hghghghghg...

(bótote en falta)

Faite skin e ímonos.

Redskin.

A Gambia. A Porto. A Londres.

A Santiago? A San Andrés?

Libros de cátedra, todo Buk, puf no salón.

Dá igual.

Aínda que te leas todos os libros da nosa biblioteca máis rápido. Ou os Jueves.

Pero vente comigo.

-Pero no soy skin-nazi. Soy calvo.

-¡Peor! ¡Nazi por naturaleza!

Esta noite soñei con un partido de futebol no que un señor na banda ameazaba con me dar co cinto e no que Ánxela fallaba un penalti.

O campo ás veces era de herba mollada, ás veces de terra.

Soñei que formaba parte dunha especie de patrulla que sacaba a unhas rapaciñas dunha biblioteca. ASCO.

Soñei máis cousas, creo.

Acabo de levantarme e son un tirado como fun sempre un tirado.

Agora dúchome. Almorzo. E voume.

Xúrovolo pola miña vida.

Hai un ano, a estas horas, estaba curtando pelo, poñendo un brinco e preparándome para o concerto de Skalariak.

Agora estou correxindo un libro sobre arquitectura restaurada e só quero ser unha persoa.

A persoa que no minuto 3:11 voa polo aire no medio deste concerto de Sekta Core.

Preciso novos concertos.

Bah...

Esta semana explicarei a ninguén ("explicarei", non "non explicarei") o significado da verba VOUME.

Emocional.

Xa sei quén son.

Vou facer boom! e crash!

as relacións sentimentais e esa merda son para os pobres.

Que non que non que non que non que non que non que non que non...

Ríndome un pouco.

Son imbécil?

Resposta: si.

Bah...

Quen non viu a relación evidente entre Sputnik Monroe e UFO Romeo non merece prestar atención a todas as pombas eurocomunistas.

Cervexa e choio.

Mañá? Máis choio e máis limpeza. Ventilar o universo enteiro. Erguerse cedo a tal hora.

É NOXOOXOOXOOXO noxento cánta xente podes atopar sinxelamente na rede.

Quedádevos cos pequenos detalles e descartade os pequenos detalles.

Se Xesucristo non tivo ningún tipo de relación nos 33 anos que andivo cos pés na terra, foi bastante parvo. Quen vai querer un deus así?

Hipótese: fodeu con San Pedro. De aí que os homófobos e sexualmente reprimidos de cara á galería que habitan no Vaticano edificasen todo o seu organigrama pivotando na figura de San Pedro.

Un humano que fodeu a deus.

Viva San Pedro, que fode con deus e que se deus non se corre, mastúrbase.

Ás veces síntome merda so don´t waste my fucking time.

Máis visitas que cristo!

Obrigado a todos e todas os que vos pasades por este pobre bloguiño!

Que saibades que estades invitados, na vosa totalidade, ao guateque que teño montado para selebrar tan inclasificable evento!

Saca el güisqui, Cheli...

Xa podedes ver cómo a están armando os primeiros en chegar... Muahahaha...

Veña, lo!

Semana Santa e os que cren e os que intúen que teñen medo de cousas desfilan con estatuas no lombo e tamén os que din no se puede negociar con terroristas con gente que mata y están al margen de la ley.

Semana Santa e un monumento ao sufrimento e milleiros de anormais chorando porque chove e non poden pasear unha estatua e gusto diso porque demostra o pagáns que é todo o mundo e que o cristo da miña parroquia é mellor que o teu.

A xente é máis politeísta que María Santísima.

O meu sitio está aquí comendo pizzas de touciño entrefebrado en pascua carne sempre carne totalmente carne como a última blasfemia do día.

Levo non sei cántos días correxindo un texto sobre A historia da arquitectura restaurada e un vaise quedando con información con detalles e como se ventilaron o patrimonio cultural do Exipto. É a rehostia.

E católico-cristiáns refacendo monumentos-edificios musulmáns.

Todos igual de parvos. E de cabróns.

Pero é arte. É O QUE DI TODO O MUNDO pero es arte y la iglesia... A Igrexa é un entramado parafascista que xa ten chegado moi lonxe e vou lavar os dentes.

Despois tomarei un café.

Lerei algún relatiño. Calquera cousa.

E tamén me meterei no allo da gramática.

Grammar in use and in abuse.

O meu sitio non está aquí e non vou ir á cea e fódeme tela.

Raeiros?

Non sei.

Vou comezar a miña peculiar tarde.

Mañá veremos o partido.

Xa vos podedes pasar polo myspace dos Skaiola Borrokal para escoitar o seu novo tema.

No propio space podedes ver a letra do tema e tamén neste blogue, onde xa fixera un adianto hai unhas datas.

Asalto á Moncloa!

O tema do momento. Baseado en feitos reais.

Agardamos que vos mole!

Aúpa vós e aúpa Skaiola!

Xa podedes ler a entrevista que me fixeron os compañeiros do xornal CERTO.

Ben no propio xornal (en pdf, páxina 26), ben na propia web do xornal.

Botádelle un ollo. Un ojete.

Xa son padriño.

Un padriño estraño. Por un ovo de Pascua.

A miña afillada? María a nosa.

Penso que agora é o tempo.

Despois porei o relato do que lle falei a Félix.

Onte brindamos po Jimmy Davenport e tivemos un ionki pesado tocándonos a moral e ninguén deixa a ninguén por non depilar o cu.

Belén Rueda ten exactamente 43 anos! Cumpre hoxe 43 anos! Paréceme imposible que sexa xusto hoxe, despois de estar falando do asunto a metade da tarde de onte.

Cantos xogos de palabras se poden facer con Casillas, Xisco, Guardado...?

Todos nos tiraríamos a Bob Marley.

E ti, que?

Volve dunha vez.

-¡Os ha guiado una botella!

Finalmente, baixo dentro dunhas horas á vila que nos observou aparecer. Baixo dentro dunhas horas.

O editor de texto de Blogia non me mola cando se traga todo un artigo sobre unha semana curiosa. Esta semana foi (oi!) unha semana curiosa. Curiosa semana, si. Esta semana foi unha semana curiosa.

Baixo dentro dunhas horas.

Raeiros.

Que estaría mirando nesa fotografía? Que buscaría?

A saber.

Como estou? Pois na fin dunha semana curiosa.

Paso de 0 a 180 e despois a 0 outra vez e non me entendo. Estou amarrado a catro lecturas. Porto quédame enorme.

Porto queda moi lonxe de todos os sitios con xente.

En case todo o que vou facendo adoita haber música. Quen me coñeza minimamente, sábeo.

E se nun momento me agarrei a Sputnik Monroe para erguerme e fuxir...

A día de hoxe.. Cousas como Urban Spirit, de The Dualers, fan que me sinta calmo (TRANQUI) xusto onde estou.

Estea onde sexa que estea (que non o sei).

Esteas onde sexa que esteas (que non o sei).

Xa o deixou dito voçancé:

mánchate de rojo y tíñete tu vida como si fueras
un puto kamikaze ensangrentado
pero sabes

tú sabes

lo sabes

99.000 visitas en dous anos. Este blogue xa leva unhas 99.000 visitas nos dous anos que leva posto o contador aí ao lado.

Grazas a todos e todas por vos pasar por aquí, polos comentarios e polo que sexa.

Sabedes que estades convidados á festa de celebración de tan lamentable evento. Clint xa está na zona habilitada para tal asunto mamándose con quintos de cervexa.

Sei que o asunto causa un pouco de sorpresa. De feito, o buque insignia desta páxina (ou algo así) quedou flipado cando lle comentamos o tema.

Clint, tranqui, tío!

O dito.

Seguiremous trabajandou en ellou...

Non digas non son quen.

E, amigo Silvio Berlusconi, ten coidado por onde te moves. Visto o visto.

Non saio. Non estou para saír. Psss... Non ánimo. Cancións de ska. Is this England?

Novas dinastías.

Plan para a semana santa: gramática, arquitectura da restauración, poesía, crítica, ska-manual, algo de Muros.

A semana santa ten procesións.

Todos os que van nas procesións pensan que a representación dun "santo" ten significado e as supersticións son propias de cascudas verdecentes. Fagocitos. Habería que voar todos os pasos. Voar todas as imaxes de virxes e cristos. Voalas polo aire. Que estoupasen. Fogos de artificio. Como un sorriso interminable.

As procesións son estúpidas e as resacas son o mellor que se fixo.

Dinme conta que non vou sobrevivir a Porto.

Igual con sorte mañá esperto noutro lugar.

Si, palmei o práctico. Si. Pero xa o aprobarei. (optimismo)

Pero teño máis balas na recámara. (pistoleirismo)

Segundo me informan os compañeiros do xornal Certo, en próximas datas sacaran o seu novo número e, con el, a entrevista que tiveron a ben facerme. Xa informarei de cándo saia o asunto para que vos pasedes por alí. (egocentrismo)

Así mesmo, o tema para colgar o meu poemario en A Regueifa segue adiante. Supoño que será máis cedo que tarde cando chegue a data na que sexa colgado e na que xa o poderedes descarregar todos. A edición será en branco e negro, para facilitar a impresión por parte dos máis tirados -eu imprimiríao en branco e negro, vamos-. Serán unhas 120 e pico páxinas de lirismo de todo tipo. (terrorismo)

Adiántovos o nome do poemario: Manual da destrución.

Máis información sobre todo isto, proximamente.

Cando vos examinedes do carneto de condusir (parte práctica), no exame fagades todo máis ou menos ben, o examinador vos diga "aparque en doble fila" para disirvos que estades aprobados...

Non choquedes co espello dun carro que estea aparcado. Aínda que sexa un pouquiño nada máis.

Porque suspenderedes.

Dígovolo eu.

O día 24 again.

Voulle pegar un tiro na fronte ás tías que teño detrás na aulanet.

Unha pregunta a todos: Como pensades que é Fermín Muguruza como persoa?

Unha versión dunha canción de Toots & The Maytals a cargo de Fermín.

Fermín.

Fermín.

Fermín no zoo.

Fermín en San Fermín.

Contrato de estudos, espera. Comida, con gañas. Exame de manexar, suspenderei. É mañá.

Ñeñeñeñe...

Con esta canción na cabeza...

Até durmindo.

-a canción que acabo de poñer non a vai escoitar nin deus-

-o resto do artigo lerao alguén que será infeliz-

AO ASUNTO -in aeternum-

Acabo de chegar a casa. Paseime a fin de semana enteira metido no Rabadeira. Unha aposta comigo mesmo. Até que chegou a señora loira baixiña. A señora loira baixiña gusta do rock. Máis que gustar, aborréceo. Non gusta do rock. A noite aparta os problemas e un home non é un home até que anda sempre con medo.

Acabo de chegar a casa e cando viña -estaba todo moi escuro- unha pequena serpe saltou e chantou o meu pantalón negro. Onte descubrín que teño unha aventura cunha etíope sen fada madriña.

A idea de fada madriña é, entón, estraña.

Xa estou con medo sempre e son un home. Mañá reunión de queremos irnos todos. Tolo do ledo que estou das non-vidas que están en calquera xardín coidado notablemente polo concello nesta quenda.

Ninguén ve nada. Ninguén escoita nada.

A fin de semana que vén vou, finalmente, ao concerto de Wolfmother a Dublín. A fin de semana que vén vou, finalmente, ao concerto de Converge.

Leo moi pouco. Fixen moi poucas cousas entre onte e agora mesmo. Mañá teño práctica de carro. CARROMATO. Matarei alguén co carro e será homicidio porque o anunciei neste blogue.

non faledes de vós nas vosas páxinas non hai nada de raro niso aprendede ortografía e decidide sobre a mesma pero aprendede algo non pasedes polas beirarrúas pensando que sempre se dixo beirarrúas e que realmente non é un invento lingüístico as mulleres queren ter todo as mulleres non se convencen os homes queren ter todo os homes non se convencen as mulleres e os homes e máis todo iso

Entrada de merda. Si.

Entrada de merda. Tamén.

Vou mexar a cervexa.

... que están botando a propajanda de Macorni".

Miña nai loitando contra todo.

McConaughey = Macorni.

E vía.

Sábado. Érgome. Leo smss que me teñen chegado. Pásome por blogs no xeito acostumado.

Catro cousas máis.

Busco libros en portugués. Poño o navegador en portugués.

Decido mirar que faría hoxe se xa estivese en Porto. Miro os concertos. Hoxe hai uns seis aos que ir.

E para a semana xa podería ir ver a Wolfbrigade.

Tralarí tralará.

Agardo que Porto traia moitos concertos.

Esta semana collín un poemario de Rivas. Costa da Morte blues. Bah...

Agora refuxieime un pouco en Buk.

born to dance on
one leg.

(Grandezas de Bukowski. Sei que é un episodio vital que debería ter superado. Pero bah...)

Tarde de Buk.

Algo de stoner. Mólame o stoner. Wolfmother. E meto aí tamén a Gluecifer, Backyard Babies, Zen Guerrilla, Fu Manchu, Karma to Burn, Kyuss...

Asco.

Organicei as fotos no ordenata. Escribín un poemario breve.

Breve.

Gardareino aí. Pasareillo a alguén.

Bebín unha cervexa. Non fun buscar uns ovos que me dixo miña nai. Discutín de xeito estúpido, como fago sempre, con toda a familia.

Matei, exactamente, tres mosquitos.

Pensei que o asasinato de ETA non vai mudar moito os resultados electorais.

Algunha boa mensaxe de texto tamén hoxe. Tan ben.

Unha tarde de marzo. Supoño.

Acabo de darme conta de que está a chover.

Hoxe é o cumpreanos do meu avó.

Non creo que lle molase moito ese tema de Zen Guerrilla.

Unha cousa.

Agardo que sigades participando no II Concurso de nomes de pelis porno!

Xa hai títulos moi bos. Demostrade!

Saúde, paz e guerrilla zen!

Dá igual. Hoxe quedan só uns cantos.

O teu primeiro comentario foi algo así.

Buses. Queres que berre o teu nome?

E berreino.

Berreino sempre. Berreino até nun piso que non era o que eu acostumaba a malcriar.

Preguntei o teu nome e alá me fun. Polo mundo adiante coas miñas ansias de cristo, coa conciencia tranquila. Contigo por aí adiante saltando como é que saltas saltas dun xeito de puta madre.

En cada pinga de choiva, hostia! Euri tanta bakoitzean. Acabo de baixar do enésimo Cal Pita e segue soándome Euri tanta bakoitzean.

E tamén vin hoxe un recanto dun autobús no que antes me falabas de tumores e eu de walk away e nunca me fun e nunca escapaches.

Non nos imos.

Zuzenena sempre.

O concerto de Skalariak poderían ser tres mil millóns de cousas. Podería ter sido de todo. Por todo o que o rodeou, polos cristos, por subirme ao escenario (hostia!)... Pero só recupero uns poucos segundos.

Un SIN TI!

Bérrame por teléfono. Tiro o teléfono ao chan. Fágolle o curte de mangas ao teléfono. Maldígote. Quérote e querereite bastante máis cando chegue o momento xusto coas cousas xustas coa batalla gañada coa felicidade entre os dez dedos e as dez dedas co riso cos olliños pechados pola fiestra da porta da miña clase.

Os pitis.

As mañás de pelis, perdidos.

O sexo e todo o sexo con el dentro con berros hostias golpes.

Ron ás voltas Ron por aquí Ron fóra.

Agora bérrolle aos ordenatas se non van. Dígolles NOOON!!!

Entendo a Galiza se se deixou colonizar por xente coma ti. Hahahahaha...

O tempo vainos dando alcance.

Si que o somos.

Agárrame da nuca.

Marliña.

Sigo construíndo ese altar que che prometín.

No es tu sexo lo que en tu sexo busco pero estás máis buena que dios.

Ou xa non te acordas?

Pero estes exemplos só son catro bobadas. O conto é verse a un mesmo feito polvo ríndose lembrándote.

Os cristos son se segues estando aí.

Os cristos son por ti. A por ti. Vaite lonxe. Italia e Portugal.

Pija e Home-gato.

¡Imbécil! Que no, que es broma...

Cos meus lentes de pirolo. Coa catedral de fondo. Gústame o frío. Escribo para ti.

Speechs. Mil speechs. Samu, ya.

Inflamablemente de cante.

Sempre de cante.

Festas. Mírame de tal forma. Mórdeme de tal xeito.

Faime así.

Pero lembrarase sempre que naciches sendo Helena.

E así quedei despois de ti. De que explotase todo.

Cervexa. Tamén cervexa.

Entón, sempre, lembra o que un día eu escribín pensando en ti como agora penso.

O ordenata do Muíño viume nacer.

Pensando en ti.

Sempre está ben.

Até cando está mal está ben. Sempre está ben.

Mil cicatrices, oito trillóns de risas. Beijos.

Um beijinho.

Pensando en ti.

Marliña. Helena.

Aquí estou.

Como era Fonzie?

Euri tanta bakoitzean sempre.

Zuzenena sempre.

Lémbrao sempre.

Aulanet da facultade de filoloxía.

Non tiven aulas.

Lin todo o que tiña que ler para Lite 2.

Agora voulle pegar un repasiño a Pragmática.

Estou comendo millo dunha curiosa bulsa SABOR BARBACOA.

Raspei algo verde que tiña na punta, no remate do rabo. Cando caeu ao chan aínda tiña millo dunha curiosa bulsa na boca.

A ver qué hai hoxe de menú no comedor da facultade.

Estatísticas: Xa lle entrei a catro mulleres dende que cheguei á facultade. Só accedeu a manter relacións sexuais unha de elas. Resulta que era un imperdíbel.

Estaba enferruxado.

Acaba de saír.

-uuu...-

Gústame o 24. Tamén alí ía alguén que podería vir a Porto de non ser por algo que medio intuín BAFO quei hai bafo se hai atasco.

A ver se contacto co coordinador e me coordina. Teño o xeonllo feito cacola e vouno ter que coordinar. Non quero chegar a Porto co xeonllo en Caldebarcos.

Xeonllo, só ti me tocas o PIROLO.

Sara berrou onte a un carro de propaganda eleitoral do PP: Pirolooos...!!!.

En un correctísimo galego-castelán.

Hoxe houbo cantidade de atasco. Ensaiaremos. Terei práctica de manexar. Non aceleres e todo iso. Rotonda por calquera lado.

Por un lado ou por outro.

A ver se teño xa pronto o poemario para que o descarreguedes. E que o leades. A ver se vos cunde.

E outra dimensión.

A Porto vai vir comigo...

Un unicornio branco.

Seino.

-A foto é dun futbolín, furros!-

Despois de caer na conta de que non se pode votar a ningún partido e que XXXXX na cabeza XXXX imaxes XXXXX todas remexidas XXXXX infección e todo iso.

Despois de todo iso vou cear. Cear: ter que cear comer ON EGIN.

Non vou durmir non se durme esta noite YA NOS VAMOS. YA NOS VAMOS. ME VOY CON EL AMANECER.

tonight
tonight
esta noite
teño a catedral baixo o sobaco esquerdo
cando sexa un avó poderei violar ás miñas netas

Estou vivo e estou fóra de control.

Mudar de lentes de contacto. Ollos ben abertos. Vendo todo. Vendo nada.

Véndome. Ao primeiro que pase. Á próxima que pase.

Á próxima véndome todo enteiro con pelos e con lentes de contacto novas.

Non teño medo ao futuro e cuspo na punta do pirolo antes de asubiar calquera canción de calquera disco de Stubborn All-Stars.

MERDA

Por fin chegamos á véspera de todos os santos.

Mulleres perdidas. O primeiro e outro día. Deus cansou de dar corda.

Muchachito.

Si. Tamén Muchachito.

Quero poñer xa o poemario e que o baixedes. Quero críticas porque é unha merda e que sexa unha merda.

CORENTAETRÉS

Martes trece ou venres santo.

Ao final non botei sesta.

Ao final non votei por sexta vez pero non llo digades a ninguén... Ela e van catorce e van van. Van catorce. Martes trece ou venres santo.

Os cans acompáñanme costa abaixo a toda hostia.

Dinme que me queren polo que son pero iso dura pouco. Eles. E elas. The aquí até alí.

Cando sexa deus e goberne sobre todos os colchóns do mundo, nalgún porei QUE DESEXEI SEMPRE NON TER NACIDO AQUÍ.

Teño agorafobia. Dame medo o aquí e agora. E agora? Agora ETA.

Se alguén quere algo de ti, pensa que tamén queda aliño para os CONVIDADOS debaixo do mantel.

Do mantel.

Esta entrada éo todo.

Esta estrada non ten nada que dicir ou arrincar a ninguén de cóbados e de noite fareino na estación marítima.

Nada.

... E pola noite, saio eu.

Semana curiosa esta que pasou, irmáns e irmás da desesperasión diante dun roedor tinguido de cor-de-rosa.

Rematamos o CAP (ou iso cremos). Memoria entregada. Sermóns parafassistas aguantados. Conferensias escoitadas. Patatín-patatán.

O luns teño que ir falar cos da nova bolsa para que me digan a mítica: Pero ti que fas aquí?

Agardo poder ter pronto o novo poemario nalgún sitio para que o poidades descarregar de xeito gratuíto. De balde. Mauro Silva. Obrigado a Ales pola dedicasión á hora de faserlle unha portada.

A miña casa é o ska.

A miña casa é o tren A Coruña-Compostela.

A miña casa é un piso que non coñeso.

A miña casa é Mala Vida.

Gitana mía!

Cada día se lo traga mi corasón!

Festival do Queixo. Se refiere a todos los fabricantes de productos lácteos (Minuto 1:55).

Compostela. Igual Avante? Algo. Algo seguro.

Narizotas!

Mestizaxe non come punk. Mestizaxe non impide nada de nada de nada. Mestizaxe... Negro, branco, europeo, filipino, chinés, dinamarqués, brasileiro, mexicano, amarelo, cor-de-rosa, muradán, coruño, até que rebente o mundo...

Vou chamar un par de negros empapados en crack...

Menudo crack.

E menuda crack estás feita a estas alturas.

Pero crack sempre.

Partisipade no concurso!!! Xa chegaron os primeiros títulos! Non vos quededes sen enviar os vosos!

Hoxe, e digo hoxe, hoxe máis e mellor!

Café e cigarros

Obrint Pas en directo

Le Rispote de Persiana Jones

Sito Miñanco, preso político

Sols el poble salva el poble

In-komunikazioa

Hotel California en versión ska-punk

Algo de Zen Guerrilla mentres alguén baila baixo o parpadeo dunha luz

E agora...

Xa é tarde para que che pida o teléfono?

...

-Mañá máis e mellor-

O meu poemario segue retrasándose. Igual acelero o proceso como cando lle dás para adiante ao microondas de Muíño do Vento.

Proximamente convocarei un novo concurso. Desta si que darei premio. Pode que sexa un premio do peor, pero será. Xúroo polo meu sangue.

E igual monto unha nova páxina.

Avisos.

Vou meter café e cigarros nun cousa negro.

Caso 47 – 2008

Muros, 24 de febreiro de 2008. No automóbil, volvendo de saír ás seis da madrugada. Unha pasaxeira (P) de 21 anos, galego-falante, e un condutor (C) de 23 anos, castelán-falante. Úneos unha relación de amizade. O condutor, despois dun silencio no automóbil, decide poñer música.

1 P: antonio, me puedes hacer un favor?
2 C: depende.
3 P: podes quitar esta merda de música?
4 C: no.

(...)

Caso 50 – 2008

A Coruña, 21 de febreiro de 2008. Nun local de ensaio dun grupo. Un rapaz (B), de 22 anos, e outro rapaz (V), de 23 anos. Fan un alto e B comenta algo que lle aconteceu nas aulas.

1 B: e logo, hoxe non colleu un de clase e púxose que se estos del país vasco que son todos terroristas que tenía que entrar el ejército...?
2 [V sorrí]
3 V: hahaha... como anda o persoal, non?
4 B: que con eso non se xoga, e? que eu son de quinto apelido kantauri, oiches?
5 [V ri]